Το τέταρτο κουδούνι
Η εξαίρετη Φωτεινή Μπαξεβάνη- εδώ ως Ελένη σε απόσπασμα της ομώνυμης ειρωνικής τραγωδίας του Ευριπίδη στα «Μικρά Διονύσια» του ΚΘΒΕ.
Τη νουβέλα «Μετάξι» του Ιταλού Αλεσάντρο Μπαρίκο – στα ελληνικά κυκλοφορεί σε μετάφραση Λένας Ταχμαζίδου απ’ τις Εκδόσεις Πατάκη – θ’ ανεβάσει το χειμώνα – γύρω στα τέλη Ιανουαρίου – η Μαριάννα Κάλμπαρη – που πολύ πρόσφατα έγινε για δεύτερη φορά μαμά – στο Υπόγειο του «Θεάτρου Τέχνης» σε δική της προσαρμογή για το θέατρο, η οποία θα κρατήσει έντονο το αφηγηματικό στοιχείο.
Το πεζό του Μπαρίκο, που ‘χει μεταφραστεί σε τριάντα γλώσσες και που το 2007 έγινε και ταινία απ’ τον Φρανσουά Ζιράρ, έχει ήδη μεταφερθεί και στο θέατρο με πρώτο ανέβασμα στις ΗΠΑ το 2005.
Σημειώστε ότι από Αλεσάντρο Μπαρίκο έχουμε δει στην ελληνική σκηνή δις τον μονόλογό του «Novecento» – που ‘γινε και ταινία με τον τίτλο «Ο θρύλος του 1900» απ’ τον Τζουζέπε Τορνατόρε: τη σεζόν 2006 / 2007 απ’ τον Διονύση Μπουλά σε σκηνοθεσία Γιώργου Μανταρόπουλου στο Φουαγιέ του «Αγγέλων Βήμα» και τη σεζόν 2008 / 2009 απ’ την Ομάδα της Θεσσαλονίκης «Πανδαιμόνιο 7» σε σκηνοθεσία Γιάννη Ρήγα με τον Μιλτιάδη Νίκα, παράσταση που επαναλήφθηκε και τον επόμενο χειμώνα – παίχτηκε και στην Αθήνα, στο «Ακης Δαβής».
Το «Μετάξι» – μια παράξενη ερωτική ιστορία, σε πολύ ιδιαίτερο ύφος, που εκτυλίσσεται τον 19ο αιώνα στην Γαλλία και την Ιαπωνία – ως θεατρικό γράφεται απ’ την Μαριάννα Κάλμπαρη για τρεις γυναίκες ηθοποιούς εκ των οποίων η μια θα ‘ναι η Μαρίνα Καλογήρου (φωτογραφία) – η διανομή συμπληρώνεται εντός των ημερών.
Απογοητεύτηκα απ’ τα «Μικρά Διονύσια» του ΚΘΒΕ: σα φοιτητική παράσταση κατάλληλη για ενδοσχολική χρήση μού φάνηκε. Κάποιους ηθοποιούς ξεχώρισα μόνο. Και πάνω απ’ όλους την Φωτεινή Μπαξεβάνη.
Πάντα τη θεωρούσα πάρα πολύ καλή ηθοποιό – και πολλές φορές το ‘χω γράψει. Στο είδος σουμπρετοκαρατερίστα. Χυμώδης, πλούσια εσωτερικά, μουσικός εξαίρετη επίσης… Αλλά ομολογώ πως καθόλου δε με ενθουσίασε στην «Λωξάντρα» του ΚΘΒΕ και του Σωτήρη Χατζάκη, την πολύ «ευτελών υλικών»… Τώρα, όμως, στην Επίδαυρο, θαύμασα μια Ηθοποιό – με κεφαλαίο το Ητα. Που μέσα από τρεις σκηνές έως σκηνούλες – Ελένη στην «Ελένη» του Ευριπίδη, Γριά στον «Πλούτο» του Αριστοφάνη αλλά και Λυσιστράτη στην αρχή της σκηνής Κινησία – Μυρρίνης της «Λυσιστράτης», όπου ούτε καν αναφέρεται στο πρόγραμμα της παράστασης – απέδειξε πως διαθέτει στόφα πρωταγωνιστική: χιούμορ, κωμική αποτελεσματικότητα, αμεσότητα, απόλυτη σκηνική κυριαρχία, έλεγχος των μέσων της και, κυρίως, Μέγεθος. Νομίζω πως οι δρόμοι για μεγάλους ρόλους τής ανοίγονται της Φωτεινής Μπαξεβάνη. Και το αξίζει.
Μια κι έγινε κουβέντα: «Λυσιστράτη» και σκηνή Κινησία – Μυρρίνης, το… χάι λάιτ του φετινού καλοκαιριού. Τρεις φορές είδαμε φέτος, μέσα σ’ ελάχιστο χρονικό διάστημα τη σκηνή όπου η αρχαία Μυρρίνη, ως ενεργούμενο της ηγέτιδος Λυσιστράτης, οδηγεί στα άκρα με τα τσαλίμια αλλά και την «αναβλητικότητά» της τον σύζυγό της Κινησία – που ‘χει φτάσει στο… μη περαιτέρω λόγω της αποχής απ’ το σεξ των γυναικών όλων των αντιμαχόμενων Ελλήνων του Πελοποννησιακού Πολέμου με στόχο να εκβιάσουν απ’ τους άνδρες την ειρήνη – αφού του υποσχέθηκε πως θα ενδώσει και, τελικά, τον αφήνει και στα κρύα του λουτρού – ίσως η πιο χαρακτηριστική αριστοφανική σκηνή.
Την είδαμε, λοιπόν, από Λαέρτη Μαλκότση και Τάνια Τρύπη στους «Σκηνοβάτες» του Σταμάτη Φασουλή και του Εθνικού στην Επίδαυρο, από Γιώργο Παρτσαλάκη και Βασίλη Τσιβιλίκα – Μυρρίνη στην περιοδεύουσα «Λυσιστράτη» του Θύμιου Καρακατσάνη, την ξανάδαμε στην Επίδαυρο και από Κώστα Σαντά (φωτογραφία) – νομίζω πως ήταν ο αριστοφανικά αποτελεσματικότερος όλων – και Ταμίλα Κουλίεβα στα «Μικρά Διονύσια» του ΚΘΒΕ.
Κοντεύουμε να την αποστηθίσουμε πλέον… Αλλά πάντα αρέσει στο κοινό. Πολύ.
Κι όμως! Υπήρχε! Ακόμα! Το ΕΚΕΘΕΧ – το Εθνικό Κέντρο Θεάτρου και Χορού. Δυο χρόνια αφότου είχε ανακοινωθεί απ’ το υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού η κατάργησή του. Υπήρχε, όπως έχω ξαναγράψει, ανενεργό, διαλυμένο αλλά με τους μισθούς και τα έξοδα να τρέχουν… Διότι νομικά το θέμα δεν είχε λυθεί. Χρειάστηκε να μας στριμώξουν οι… αρχές Κατοχής και να κατατεθεί στη Βουλή η τροπολογία περί κατάργησης ή συγχώνευσης οργανισμών και φορέων του Δημοσίου για να συμπεριληφθεί το ΕΚΕΘΕΧ και να στηριχτούν νομοθετικά οι ανακοινώσεις. Τώρα, πότε η τροπολογία θα ψηφιστεί, θα δημοσιευτεί και θα υλοποιηθεί είναι άλλο θέμα… (θα πάρει άραγε άλλα δυο χρόνια;).
Αλλά και πάλι όχι πως ξεμπερδεύουμε εύκολα με το θέμα. Διότι, όπως διαβάζω στο νομοσχέδιο, «οι υφιστάμενες κατά τη δημοσίευση του παρόντος συμβάσεις εργασίας ορισμένου χρόνου και έργου μεταξύ του καταργούμενου νομικού προσώπου και εργαζομένων σε αυτό με οποιαδήποτε ιδιότητα παραμένουν σε ισχύ μέχρι τη λήξη τους, με διάδοχο το υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού. Το απασχολούμενο με σύμβαση εργασίας ορισμένου χρόνου προσωπικό και οι ανάδοχοι έργου παρέχουν τις υπηρεσίες τους στο υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού, σε συναφείς υπηρεσιακές μονάδες, με απόφαση του υπουργού Πολιτισμού και Τουρισμού. Οι δαπάνες μισθοδοσίας του προσωπικού ορισμένου χρόνου καθώς και οι δαπάνες των αμοιβών των αναδόχων έργου βαρύνουν τον προϋπολογισμό του οικείου υπουργείου»…
Δεν ενθουσιάστηκα με τη σκηνοθεσία στο μεταποιημένο σε μονόλογο «Παρτάλι» του Θεόδωρου Γρηγοριάδη, όπως το ανέβασε για το Φεστιβάλ Αθηνών ο Στέλιος Κρασανάκης, με γλαφυρό, πάντως, έτσι κι αλλιώς, ερμηνευτή τον Χρήστο Στέργιογλου. Ενθουσιάστηκα όμως – πρώτης τάξεως δουλειά! – με το εξαιρετικό ως ιδέα και εκτέλεση βίντεο του Χρήστου Δήμα (φωτογραφία) που προβαλλόταν πριν απ’ την παράσταση, εν είδει προλόγου, στο φουαγιέ της «Πειραιώς 260». Ενα φιξιόν – ντοκιμαντέρ, ένα, ας πούμε, επινοημένο ντοκιμαντέρ, όπου ο τραβεστί ήρωας του μονολόγου – και του μυθιστορήματος – παρουσιάζεται, μέσα από μαρτυρίες «επωνύμων», με απόλυτη πειστικότητα, ως πρόσωπο υπαρκτό.
Θα τα ξαναπούμε στις 5 Οκτωβρίου. «Το Τέταρτο Κουδούνι» φεύγει για, όπως πάντα «εκτός σεζόν» – πώς λέμε «εκτός Φεστιβάλ»; -, διακοπές.
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά 
Google news
