ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Τα ναρκωτικά και τα μπλογκ

Θυμάμαι τα δελτία ειδήσεων τα προηγούμενα καλοκαίρια… Οι παρουσιαστές βαρούσαν μύγες, έψαχναν με αγωνία να βρουν κάποια είδηση καταλήγοντας τελικά στην «Επέλαση του φονικού καύσωνα» κάθε φορά που το θερμόμετρο ξεπερνούσε τους 33 βαθμούς. Φέτος; Καμία σχέση! Να το Μεσοπρόθεσμο, να και οι «Αγανακτισμένοι», να και το βρωμόξυλο στο Σύνταγμα, να και η οικονομική κρίση… Πρόσφατα δε, δύο νέα επεισόδια προστέθηκαν στο φαντασμαγορικό σίριαλ «Ελληνικό Καλοκαίρι 2011».

Πρόκειται για την εκδήλωση πρόθεσης της κυβέρνησης να νομοθετήσει πάνω σε δύο τελείως διαφορετικά ζητήματα. Πρόκειται επίσης για δύο από τις ορθότερες – κατά την άποψή μου – κινήσεις που η κυβέρνηση αυτή έχει κάνει αυτό τον ενάμιση, δύσκολο, χρόνο που βρίσκεται στην εξουσία. Πίσω από αμφότερες τις αποφάσεις κρύβεται ο υπουργός Δικαιοσύνης, μια «παλιά καραβάνα» της πολιτικής και μια από τις συμπαθέστερες φιγούρες στον χώρο: ο Μιλτιάδης Παπαϊωάννου.

Πρώτα απ’ όλα η – ιστορική κατά τη γνώμη μου – πρόθεση αποποινικοποίησης της χρήσης ναρκωτικών ουσιών από εξαρτημένα άτομα. Πρόκειται για ένα μαζικό αίτημα δεκαετιών το οποίο φαίνεται ότι θα γίνει πραγματικότητα. Ο τοξικομανής (που δεν συμμετέχει στη διακίνηση ναρκωτικών) να παύσει επιτέλους να αντιμετωπίζεται ως εγκληματίας και να κινδυνεύει με φυλάκιση η οποία πιθανότατα θα τον χώσει πολύ βαθύτερα στην ντρόγκα. Το υπό κατάθεση νομοσχέδιο περιλαμβάνει και μια σειρά μέτρων τα οποία έχουν στόχο τον διαχωρισμό των μεγαλεμπόρων ναρκωτικών από τα «βαποράκια», με βαρύτερες ποινές για τους πρώτους και περισσότερη κατανόηση για τους δεύτερους, αλλά και τη θεραπεία και την επανένταξη στην κοινωνία των χρηστών.

Φυσικά – και όπως πάντα – υπήρξαν αντιδράσεις. Από συντηρητικούς κύκλους που υποστήριξαν πως «η κυβέρνηση σπρώχνει τα παιδιά μας (σ.σ. έχω την εντύπωση πως μόνο οι Ελληνες μιλάνε συνεχώς για τα «παιδιά τους» – και το πιο παράδοξο είναι πως αυτοί που το κάνουν συνήθως δεν έχουν καν παιδιά…) στα ναρκωτικά». Αλλοι – πιο ευφάνταστοι – ανακάλυψαν «ένα ακόμη σκοτεινό σχέδιο του κράτους που στόχο έχει να αποχαυνώσει τον υπέροχο ελληνικό λαό». Σε δουλειά να βρισκόμαστε δηλαδή…

Το δεύτερο – επίσης θετικότατο κατά τη γνώμη μου – μέτρο έχει να κάνει με την άρση του απορρήτου στα μπλογκ. Εχω μιλήσει επανειλημμένα για τη ζούγκλα που επικρατεί στο ελληνικό Ιντερνετ. Ο κάθε πικραμένος ανοίγει ένα μπλογκ με κάποιο ψαγμένο όνομα (τύπου «Μέγας Λεωνίδας εκ Σπάρτης» ή «Μπάαντερ-Μάινχοφ 3-0») και αρχίζει να βρίζει, να συκοφαντεί και να απειλεί, εκμεταλλευόμενος το σχετικό κενό της ελληνικής νομοθεσίας. Με τον νέο νόμο, θα είναι δυνατή η άρση της ανωνυμίας όσων μπλόγκερ διαπράττουν παράνομες πράξεις, αναγκάζοντάς τους να λογοδοτήσουν ενώπιον της Δικαιοσύνης.

Εδώ και αν υπήρξαν κραυγές… Ακούσαμε τα συνήθη τσιτάτα για το μοχθηρό κράτος που περιορίζει την ελευθερία του λόγου (λες και για να έχεις ελευθερία λόγου πρέπει να είσαι ανώνυμος – αν ονομάζεσαι π.χ. Αντήνωρ Κολομεσημέρης ο λόγος σου σκλαβώνεται…) και φιμώνει τις ηρωικές φωνές που αντιστέκονται κ.λπ. Για να πω την αμαρτία μου, εγώ προσωπικά κάποιες συγκεκριμένες διαδικτυακές φάτσες θα γούσταρα πολύ να τις δω!

Στην Ελλάδα ζούμε. Τα εν λόγω νομοσχέδια δεν έχουν καν πάρει την τελική τους μορφή. Οταν (και αν) ψηφιστούν, ποιος μας εγγυάται πως θα εφαρμοστούν, και μάλιστα με επιτυχία; Ακόμα κι έτσι, εγώ αισιοδοξώ. Επαναλαμβάνω ότι πρόκειται για δύο πάνσωστες κινήσεις – οι οποίες θα έπρεπε να έχουν πραγματοποιηθεί προ πολλού. Ακόμη και αν οι κλάψες και οι φωνές δυναμώσουν, η κυβέρνηση οφείλει να κλείσει τ’ αυτιά της και να προχωρήσει.

Κάποιοι υποστήριξαν ότι οι καιροί είναι δύσκολοι, ότι δεν έχουμε τώρα ώρα για τέτοια, ότι τα συγκεκριμένα θέματα είναι πολύ σοβαρά – ή πολύ ασήμαντα – για να ασχοληθούμε αυτήν τη στιγμή μαζί τους. Θέλω να παρατηρήσω ότι η αναβλητικότητα αυτή μάς έχει φάει ως χώρα. Η λογική τύπου: «μην αναβάλεις για αύριο αυτό που ενδεχομένως να μη χρειαστεί να κάνεις ποτέ». Κι όμως… Ολα αυτά δεν αποτελούν παρά κομμάτια ενός ενιαίου παζλ. Γιατί η κρίση στη χώρα μας δεν είναι μόνο οικονομική…

Ο Θανάσης Χειμωνάς είναι συγγραφέας