«Θέμα μου είναι τα απόβλητα»

Τι είναι ο Λόφος των Αυτοκτονιών; Ενα επίμηκες, ζωσμένο από συρματόπλεγμα, ανάχωμα κάπου στο Λος Αντζελες, που καταλήγει σε ανοιχτό υπόνομο – ενδιαίτημα ποικίλων περιθωριακών και άφθονων νεκρών. Οι Αγγελοι της Κολάσεως και άλλες ομάδες τρελαμένων μοτοσικλετιστών τον χρησιμοποιούν για τα νυχτερινά τους ραντεβού που συχνά καταλήγουν σε θανατηφόρα στοιχήματα. Συμμορίες και ξεπεσμένοι μπάτσοι τον χρησιμοποιούν για ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Είναι μια αστική τοποθεσία που είχε κάποτε φιλοξενήσει το μετατραυματικό σοκ του Φριτς «Σούισαιντ» Χιλ, βετεράνου του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου συνδεδεμένου με την εκδίκηση για την ιστορία της «Μαύρης Ντάλιας», με δολοφονικές επιθέσεις εναντίον μαύρων κατά την περίφημη εξέγερση του Γουότς στα μέσα της δεκαετίας του 1960, με μια απόπειρα διάσωσης του θανατοποινίτη Κάριλ Τσέσμαν και με τη σύλληψη του Τσαρλς Μάνσον. Είναι ο ιδρυτής των Αγγέλων της Κολάσεως και ο κατ’ εξοχήν προωθητής του LSD. Είναι ακόμη ο λαϊκός ήρωας που αυτοκτόνησε εκτινασσόμενος με τη μηχανή του από την ταράτσα του νοσοκομείου όπου νοσηλευόταν λόγω του καρκίνου του – οφειλόμενου σε εισπνοή και κατάποση άφθονων ρύπων.

Με άλλα λόγια το Σούισαιντ Χιλ (Suicide Hill) και ο ομώνυμος ιδρυτής του συμπυκνώνουν τον μύθο της παράνοιας του αστικού Λος Αντζελες, και ειδικότερα ενός περιθωρίου που ζει στις παρυφές του Χόλιγουντ και του Μπέβερλι Χιλς, εισπνέει παραισθησιογόνες ουσίες μαζί με τα απόβλητα της ανάπτυξης, γεύεται τα αποφάγια της ευημερίας της πλουσιότερης αμερικανικής Πολιτείας, εντέλει εκπορνεύεται και παρανομεί προκειμένου να διευρύνει το μερτικό του στην πίτα της ευημερίας. Εκεί είναι όπου θα δοθεί και μέρος της λύσης του δράματος του βιβλίου αυτού.

Ο «Λόφος των Αυτοκτονιών» είναι ο αντίποδας του «Μπλούμπερι Χιλ», του έξοχου μπλουζ του Φατς Ντόμινο, και αυτό τον σκοπό παραφράζει και σιγοσφυρίζει ο συμπαθής παθητικός εγκληματίας της ιστορίας, ο Μεξικανός Τζόε Γκαρσία, ο οποίος και θα διασωθεί από τον κεντρικό ήρωα, τον τρελαμένο υπό απόταξη μπάτσο Λόιντ Χόπκινς.

Εξωτερικοί εχθροί του Χόπκινς εδώ είναι μια λούμπεν συμμορία που απαρτίζεται από έναν κλέφτη αυτοκινήτων, τον Ντουέιν Ράις, και δύο Μεξικανούς, τον θρησκόληπτο πρώην μποξέρ Μπόμπι Γκαρσία και τον υποταγμένο αδελφό του Τζόε. Η συμμορία θα απαγάγει τις ερωμένες δύο διευθυντών τραπεζών και με όπλο τις γυναίκες θα τους εξαναγκάσει να ληστέψουν τις ίδιες τους τις τράπεζες. Ομως τα κέρδη αποδεικνύονται κατώτερα του αναμενομένου και ο Ράις θα σχεδιάσει μια καταστροφική τρίτη ληστεία που θα απολήξει σε άγρια φονικά, μεταξύ άλλων ενός πρώην μπάτσου που είχε αποπλανήσει την ερωμένη του, για χάρη της οποίας ο Ράις βγήκε στην παρανομία.

Στο ανθρωποκυνηγητό που εξαπολύεται θα εμπλακούν βίζιτες και παραγωγοί ταινιών, ολόκληρο το δυναμικό της Αστυνομίας του Λος Αντζελες, ορκισμένοι εχθροί και πιστοί φίλοι του Χόπκινς, φρικιά και τοξικομανείς, αναγεννημένοι Χριστιανοί και κατ’ επίφαση ιερείς. Οι ήρωες θα κινηθούν με κίνητρο τη λύτρωση από τους εσωτερικούς τους δαίμονες και με μια συνέπεια προς τον στόχο τους που εκπλήσσει, καθώς σωτηρία δεν φαίνεται στο βάθος του ορίζοντα. Καθ’ οδόν οι ρόλοι θα μπερδευτούν, οι καλοί θα γίνουν κακοί και τούμπαλιν, τα φαντάσματα περασμένων αμαρτιών και εγκλημάτων θα αναβιώσουν, παράλληλες ιστορίες θα αναπτυχθούν ως πλευρικά κλαδιά στο δέντρο της πλοκής και ο ασθματικός ρυθμός δεν θα καταφέρει να εξαφανίσει τη σκοτεινή επίγευση που διακρίνει το έργο του Ελρόι.

Ευτυχώς, προς το τέλος διαγράφεται το ξεκαθάρισμα των λογαριασμών με τον ενδοϋπηρεσιακό αντίπαλο του Χόπκινς και η λυτρωτική επανασύνδεση με την οικογένειά του. Πριν απ’ αυτό όμως, έχουμε πεισθεί ότι η ηθική στάση είναι υπεράνω του νόμου, ότι με άλλα λόγια ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, ειδικά σε ένα υπερπολύπλοκο αστικό περιβάλλον όπου όλα τα λουλούδια ανθίζουν. Τώρα για το πόσο αντιπροσωπευτικά της αμερικανικής κοινωνίας είναι όλα τούτα την απάντηση την έχει δώσει ο ίδιος ο Ελρόι με τη φράση: «Μα με τη λάσπη ασχολούμαι εγώ. Θέμα μου είναι τα απόβλητα».

O αστυνομικός – τιμωρός λυτρώνει

τον συγγραφέα

Ο «Λόφος των Αυτοκτονιών» ολοκλήρωσε πριν από δυόμισι δεκαετίες την τριλογία του Λόιντ Χόπκινς, και ανήκει κατά κάποιον τρόπο στη φάση της συγγραφικής ενηλικίωσης του Τζέιμς Ελρόι (γεν. 1948). Ο υπερφιλόδοξος συγγραφέας που αυτοαποκαλείται «Τολστόι του αστυνομικού μυθιστορήματος» κατασκεύασε τον καιρό εκείνο τον Χόπκινς ως alter ego του. Εχοντας κάνει φυλακή, έχοντας επιβιώσει με δευτερεύουσες δουλειές καθώς δεν είχε καταφέρει να τελειώσει το γυμνάσιο, έχοντας ζήσει τον ανεξιχνίαστο φόνο της μητέρας του με την οποία ζούσε μετά τον χωρισμό της από τον πατέρα του, ο Ελρόι μοιάζει να λυτρώνεται μέσω της επινόησης ενός αστυνομικού-τιμωρού, αυτόκλητου προστάτη των αθώων, που περιγράφεται ως συντηρητικός ή δεξιός (όπως και ο ίδιος ο Ελρόι) και που παρακάμπτει τη νομιμότητα προκειμένου να αποδώσει δικαιοσύνη. Βεβαίως ο Χόπκινς είναι το πρότυπο του μπάτσου σε μια κοινωνία που αποθεώνει την ατομική πρωτοβουλία, άρα και την ατομική ευθύνη. Εκεί ο εκάστοτε «Καλός» βρίσκεται κατάφατσα με το «Κακό» και οφείλει να το αντιμετωπίσει με ίδια μέσα, ακόμη και καταπατώντας πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, ακόμη και χωρίς άνωθεν εντολή, ασκώντας αντιποίηση αρχής προκειμένου να ικανοποιήσει τα προσωπικά του πάθη με οδηγό την κατανίκηση της πλήξης.