Αγέραστη «Λεοπάρδαλη»

Ρόλους δεν παίζουμε μόνο στο θέατρο ή στο σινεμά. Ρόλους παίζουμε και στη ζωή. Μερικές φορές δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς, αλλά η διαδικασία, βλέπετε, ξεκινά από νωρίς. Ενα το κοστούμι του ρόλου μέσα στην οικογένεια – αρχικά ως παιδί. Ενα το κοστούμι του ρόλου μέσα στο σχολείο. Ενα το κοστούμι του ρόλου που σου αντιστοιχεί στο εργασιακό σου περιβάλλον (όπου το αφεντικό σου είναι και ο «σκηνοθέτης» σου). Ενα το κοστούμι του ρόλου που φοράς ως οικογενειάρχης πλέον ο ίδιος.

Και η πλήρης σχιζοφρένεια αυτού του συστήματος; Οτι για κάθε τέτοιο κοστούμι υπάρχει και ένα άλλο, ένα κοστούμι που εξυπηρετεί τους δηλωμένους «ατίθασους». Κοστούμι του «κακού» παιδιού, του «κακού» μαθητή, του απείθαρχου εργάτη, του «χύμα» οικογενειάρχη.

Και κάτω από όλες αυτές τις φορεσιές, που συνήθως κοτσάρουμε τη μία πάνω από την άλλη, ο εαυτός μας. Θαμμένος και ξεχασμένος. Ξεχασμένος; Οχι πάντα. Γιατί «κάτι» μέσα μας αντιδρά και εξωτερικεύεται σπαστικά και αμήχανα: είναι ο αληθινός «εμείς» που θέλει να ανασάνει. Τραγικό; Ναι, και γι’ αυτό ξεκαρδιστικό. Στην υπέροχη ταινία του Χάουαρντ Χοκς «Bringing Up Baby», ο Κάρι Γκραντ ενσαρκώνει έναν αφηρημένο επιστήμονα, παλαιοντολόγο, που έχει φάει πολλά χρόνια από τη ζωή του συναρμολογώντας τον σκελετό ενός βροντόσαυρου στο μουσείο όπου εργάζεται. Εχει σχεδόν τελειώσει το έργο του, μόνο που του λείπει… ένα τελευταίο κόκαλο.

Επίσης ετοιμάζεται να παντρευτεί μια γυναίκα με πλάνο. Μια γυναίκα αυστηρή, οργανωμένη και άκρως δεσποτική. Ιδανική δηλαδή για τον «ρόλο» που έχει επιλέξει ο ίδιος. Αλλά άκρως ασύμβατη με αυτό που πραγματικά είναι.

Κι εδώ κάνει την εμφάνισή της η Κάθριν Χέπμπορν που, φαινομενικά, είναι το αντίθετο από αυτόν: γεμάτη αυθορμητισμό, οικειοθελώς παραδομένη στην αλήθεια της στιγμής και «εξοπλισμένη» με ένα παράξενο και εξωτικό κατοικίδιο: μια εξημερωμένη λεοπάρδαλη.

Η συνάντησή τους εκρηκτική. Ο Γκραντ αντιδρά αλλά δεν ξεκολλά. Η Χέπμπορν επιμένει, όχι από κάποια ψυχοπαθολογική εμμονή (όπως έγραψαν οι κριτικοί της εποχής, θάβοντας το φιλμ που αποτέλεσε, στην εποχή του, μεγάλη εμπορική αποτυχία) αλλά επειδή έχει δει πέρα από τα «κοστούμια» του. Και ο Χάουαρντ Χοκς μετουσιώνει τη σαρωτική δύναμη του έρωτα σε αναρίθμητα γκαγκ που σκάνε σε ρυθμό μυδραλιοβόλου, πλάι σε ατάκες γρήγορες, αιχμηρές και άκρως διασκεδαστικές.

Χωρίς υπερβολή, «Η γυναίκα με τη λεοπάρδαλη» είναι μια τέλεια ταινία. Τέλεια στους ρυθμούς της, στο χιούμορ της, στις σημάνσεις της. Και εντελώς αγέραστη, μια και το κοινωνικό μοντέλο δεν έχει δα εξελιχθεί και τόσο από το 1938.