ΦΟΙΒΗ

Γερμανική… απεργία

Αγαπητή Φοίβη,

Οι γερμανοί πιλότοι της Πολιτικής Αεροπορίας εξήγγειλαν εξάωρη απεργία, αν αυτό θεωρείται απεργία, αφού είναι από τους πιο καλοπληρωμένους εργαζόμενους, την οποία τελικά ακύρωσαν. Αυτό έγινε στις 4 Αυγούστου. Αιτία της ματαίωσης και η αγανάκτηση του κόσμου, αυτών που θέλουν να ταξιδέψουν για διακοπές, που μιλούσαν ελεύθερα χωρίς να φοβούνται προπηλακισμούς από εκείνους που μιλούν για «κεκτημένα» κ.λπ., για να χρησιμοποιήσουμε και λίγο ελληνικό λεξιλόγιο.

Η ουσία όμως είναι αλλού. Μόλις γνωστοποιήθηκε ότι θα απεργήσουν, επί δύο ημέρες οι τηλεοράσεις της χώρας γέμισαν τις εκπομπές τους με συζητήσεις περί του αν αυτό θα βλάψει την οικονομία, όχι των αεροπορικών και ταξιδιωτικών οργανισμών, αλλά της ίδιας της χώρας από διαφυγόντα έσοδα (φόρους κ.ά.). Και αυτό στη Γερμανία, της οποίας σίγουρα η οικονομία μπορεί να αντέξει μια εξάωρη απεργία. Για σκεφθείτε, για πόσες συντέλειες του κόσμου θα συζητούσαν, αν είχαν τις αιώνιες γενικές απεργίες της Νεοελλάδας.

ΥΓ: Η τελευταία γενική απεργία στη Γερμανία έγινε λίγο πριν από τον

Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο (αυτό το παραθέτω ενημερωτικά και μόνο).

Σας χαιρετώ φιλικά

Χρίστος Τσαχπίνης –

Καβαλιώτης, Γερμανία

Είμαστε, προφανώς, τα δύο άκρα. Οι Γερμανοί που δεν απεργούν ποτέ κι εμείς που απεργούμε (απεργούσαμε, καλύτερα) για ψύλλου πήδημα. Εγώ, πάλι, προσπαθώ να φανταστώ τι θα γινόταν εδώ σε αντίστοιχη περίπτωση. Η τηλεόραση δεν θα συζητούσε επί δύο μέρες για τις γενικότερες επιπτώσεις που θα είχε στην οικονομία αυτή η στάση εργασίας. Θα έβγαζε σε τηλεπαράθυρο τον πρόεδρο του συνδικαλιστικού σωματείου και θα άρχιζε η δημοσιογραφική κόντρα. Αν υπήρχε ψωμί, θα έβγαιναν άλλα δύο τηλεπαράθυρα τύπου Ψωμιάδη, Γιακουμάτου, που θα τσακώνονταν με τον αρμόδιο υπουργό της κυβέρνησης και, το πιθανότερο, δεν θα μαθαίναμε τίποτα ούτε για τα πραγματικά αιτήματα των πιλότων ούτε για το τι διακυβεύεται από τις αποφάσεις που τους οδήγησαν στην απεργία ούτε και για τις γενικότερες οικονομικές επιπτώσεις. Θα εμβαθύναμε, απλώς, σε κάποιο είδος ελληνικών που δεν κατέχουμε αρκετά. Ισως το σημαντικότερο ζήτημα σε όλα αυτά δεν είναι ότι η Ελλάδα απεργεί πολύ, είναι ότι κάνει ένα συγκεκριμένο είδος απεργίας που προάγει αιτήματα ενός κλάδου ή μιας μερίδας εργαζομένων χωρίς να εξετάζει αν αυτά αποβαίνουν εις βάρος άλλου κλάδου ή του κοινωνικού συνόλου. Πρόκειται, με άλλα λόγια, για πελατειακό συνδικαλισμό, όπως πελατειακά είναι οργανωμένο όλο το πολιτικό μας σύστημα. Κάτι που μπορεί να βοήθησε ορισμένες κατηγορίες να πάρουν επιδόματα που δεν έπαιρναν άλλοι ή που μπορεί να βοήθησε συνδικαλιστές να κάνουν πολιτική καριέρα, δεν φαίνεται όμως να βοήθησε πολύ τη χώρα συνολικά. Αλλά τι τα σκαλίζουμε τώρα…

Βενζινοπληξία

Αγαπητή κυρία

Αθηναίου,

Κοντεύει να πάει δύο ευρώ η βενζίνη – στα νησιά πλησίασε πολύ αυτήν την τιμή – και δεν βλέπω να διαμαρτύρεται κανείς. Πώς γίναμε έτσι, εμείς που γκρινιάζαμε με το παραμικρό;

Φιλικά, Ευθύμιος Χιόνης

Είναι που μας έρχονται απανωτά τα χαστούκια. Για ποιο πράγμα να πρωτοδιαμαρτυρηθείς; Πάντως έχει ακριβύνει και παντού. Οταν εδώ είχε 80 λεπτά, στην Κεντρική Ευρώπη είχε 1 ευρώ και κάτι το λίτρο. Τώρα έχει κι εκεί 1,5 ευρώ. Εμείς προσθέσαμε και μερικούς (τρόπος του λέγειν…) φόρους. Και δεν μπορείς και να φυλάς και μπουκαλάκια γιατί εξατμίζεται…

«Εμείς οι

καρατομημένοι…»

«Εμείς οι καρατομημένοι, πρώην εργαζόμενοι της Λυρικής, από το εκτελεστικό απόσπασμα, κατ’ εντολή της διοίκησης και του καλλιτεχνικού διευθυντή, συνήλθαμε σε σώμα για να λάβουμε μέρος σε σειρά αγωνιστικών κινητοποιήσεων, ενημερώνοντας ολόκληρη την Ελλάδα. Είμαστε 250 τουφεκισμένοι, εκ των οποίων οι 114 ανήκαμε στο ΠΑΣΟΚ. Η πρώτη κίνησή μας είναι να παραδώσουμε τις ταυτότητές μας στις οργανώσεις, με σκοπό να ξεμπερδέψουμε για πάντα από το κόμμα, το οποίο όχι μόνο δεν μας εκφράζει πλέον, αλλά μας απέλυσε κιόλας, με πρωτεργάτες, κ. υπουργέ Πολιτισμού, τη διοίκηση, που εσείς διορίσατε για να μαζέψει τις αλόγιστες δαπάνες, για τις οποίες ασφαλώς εμείς οι απολυμένοι ουδόλως ευθυνόμαστε. Ο κ. Μουρκογιάννης, πρόεδρος, ο πρώτος τη τάξει και δεύτερος ο κ. Μιχαηλίδης, καλλιτεχνικός διευθυντής, καθώς επίσης και τα στρατιωτάκια τους (…) ως ελεύθεροι σκοπευτές, θέλησαν να μας αφανίσουν από την εργασία μας, τινάζοντάς μας τα μυαλά στον αέρα». Ετσι αρχίζει επιστολή ενός «κινήματος», όπως αυτοαποκαλείται, των «διακοσίων πενήντα απολυμένων στη Λυρική Σκηνή». Το πρώτο αυτό μέρος απευθύνεται στον υπουργό Πολιτισμού, το επόμενο στον υπουργό Υγείας, το τρίτο στον υπουργό Εργασίας. Η επιστολή, που εστάλη και στον Τύπο, μιλάει για επικείμενες συμβολικές καταλήψεις του Θεάτρου Ολύμπια και του Μεγάρου Μουσικής. Επίσης αναφέρει ότι θα ενημερώσει τον Σταμάτη Φασουλή, σκηνοθέτη του εναρκτήριου έργου της νέας σεζόν της Λυρικής, του «Ελιξιρίου του έρωτα», «γνωρίζοντας την εξαιρετική ευαισθησία που τον διακατέχει και ενώ σκηνοθετεί για πρώτη φορά στο θέατρό μας, ότι η αμοιβή του θα προέλθει από τον μισθό των απολυμένων». Και καλεί τον υπουργό Πολιτισμού να απομακρύνει τους κυρίους αυτούς, τους οποίους εκείνος διόρισε.

Εχουν γραφτεί πολλά για τη Λυρική, για το πλήθος των ρουσφετολογικών διορισμών και τα τεράστια χρέη που τώρα – ανάγκα και θεοί πείθονται – γίνεται προσπάθεια να μαζευτούν – και με απολύσεις… Είναι όμως χαρακτηριστικό αυτού που συζητήσαμε και σε διπλανή επιστολή περί των απεργιών, τούτο που λένε τώρα οι απολυμένοι της Λυρικής: ότι οι 114 από αυτούς (αυτό θα πει ειρωνεία των αριθμών!) κατέθεσαν την κομματική τους ταυτότητα – ενδεχομένως αυτή χάρη στην οποία (τουλάχιστον κάποιοι από αυτούς) προσλήφθηκαν. Αλλοι τόσοι ενδεχομένως να έχουν την αντίπαλη κομματική ταυτότητα. Βέβαια, άντε τώρα να μιλάς αφ’ υψηλού για ανθρώπους που έχασαν τη δουλειά τους, θα πρέπει όμως να σκεφτόμαστε κάπου κάπου και όλους εκείνους που δεν μερίμνησαν εγκαίρως να αποκτήσουν κάποια κομματική ταυτότητα και τώρα, που λόγω κρίσης γίνονται γνωστές πολλές άγνωστες λεπτομέρειες της μεταπολιτευτικής μας ζωής, αντιλαμβάνονται το πόσο μεγάλο ρόλο έπαιξε αυτό στη ζωή τους…