ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΑ Ο εθνικός κλαυσίγελως

Δεν ξέρω εσείς, εγώ πάντως βαρέθηκα να τους βλέπω να σέρνονται στα αεροδρόμια και στα λιμάνια μας. Βαρέθηκα να βλέπω τις κουστωδίες με τα βαλιτσάκια, τους σάκους και τα λοιπά συμπράγκαλα. Βαρέθηκα τους πολίτες της παγκόσμιας τουριστικής δημοκρατίας που δεν έχουν τι να κάνουν και αποφάσισαν καλοκαιριάτικα να μας παρενοχλήσουν με τις απαιτήσεις τους.

Και έχουν και άποψη από πάνω. Ο ένας παραπονιέται ότι αναγκάστηκε να περπατήσει ολόκληρο χιλιόμετρο γιατί το πούλμαν του δεν μπορούσε να προσεγγίσει την έξοδο στο αεροδρόμιο. Ο άλλος απορεί πώς η κυβέρνησή μας επιτρέπει κάτι τέτοιο. Ο τρίτος ισχυρίζεται ότι ο εσπρέσο είναι ακριβός, ο τέταρτος – όλο και κάτι θα βρει κι αυτός ο τέταρτος για να γκρινιάξει.Απορώ με την υποχωρητικότητα των ταξιτζήδων. Ξεκίνησαν έναν εθνικό αγώνα για να τελειώνουμε μια και καλή με το βάσανο που λέγεται τουρισμός. Και πήγαιναν καλά. Λίγες ημέρες ακόμη να είχαν κρατήσει και θα ‘χε γλιτώσει το Αιγαίο μας απ’ αυτές τις πλωτές πολυκατοικίες οι οποίες, με το πρόσχημα ότι θα αφήσουν μερικά ευρώ, ταλαιπωρούν τους εργαζόμενους στα λιμάνια μας και έχουν γεμίσει τον κόσμο με καταστήματα τουριστικών ειδών.

Ασε πια αυτούς τους αρχαιολογικούς χώρους. Διακόσιοι ολόκληροι μένουν ανοιχτοί σε όλη την Ελλάδα, ομολόγησε συντετριμμένος προχθές ο κ. Νικητιάδης. Σκέτη οικονομική αιμορραγία, με πρώτη και καλύτερη εκείνη την Ακρόπολη που, όπως δήλωσε κάποιος εκπρόσωπος του ΚΚΕ τις προάλλες, την έχουμε χρυσοπληρώσει με τους φόρους μας. Ηταν όμως πολύ αγανακτισμένος μ’ αυτή την Ακρόπολη, και με το δίκιο του ο άνθρωπος.

Γι’ αυτό λέω απορώ με τους ταξιτζήδες. Τι τις θέλουν τις δημόσιες σχέσεις και τις κολακείες και τις δωρεάν εισόδους στην Κνωσό και τις δωρεάν ξεναγήσεις στην Πάτρα; Τώρα που αποφάσισαν να συνεχίσουν την απεργία τους, ας κλείσουν μια και καλή τις εισόδους και τις εξόδους της χώρας για να τελειώνουμε μ’ όλους αυτούς. Να μείνουμε με την υπέροχη ελληνική μοναξιά μας αγκαλιά για να διασκεδάζουμε με τον τρόπο που μόνο εμείς ξέρουμε να διασκεδάζουμε. Να παίζουμε το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, για παράδειγμα. Κι όταν βαριόμαστε να παίζουμε την πάταξη της φοροδιαφυγής. Κι όταν βαριόμαστε κι απ’ αυτό να παίζουμε τη μείωση των δαπανών και το άλλο το καταπληκτικό μονόπολι των επενδύσεων, αυτό το συναρπαστικό παιχνίδι συναναστροφής που λέγεται ανάπτυξη και λένε ότι άμα μάθεις να το παίζεις δεν το αφήνεις πια με τίποτε.

Κι όλοι αυτοί οι καλοντυμένοι κύριοι που λέγονται ξενοδόχοι και κόπτονται μπας και στενοχωρηθεί ο προτεστάντης με το πακέτο διακοπών, παραγνωρίζοντας το ότι ο προτεστάντης, ως προτεστάντης, είναι εκ γενετής στενοχωρημένος, όλοι αυτοί οι κύριοι λοιπόν ας αφήσουν την επιχειρηματική τους σοβαροφάνεια. Αυτοί νομίζουν πως όλ’ αυτά είναι τραγικά. Ενώ είναι κωμικά, αφόρητα κωμικά, τόσο κωμικά που σου ‘ρχεται να κλάψεις.