Μου το ‘γραψε μια φίλη που πολύ εκτιμώ: «Αν κάτι οξειδώνει το ταλέντο είναι δυστυχώς η μωρία». Μια πρόχειρη ματιά να ρίξετε στον θαυμαστό κόσμο του θεάτρου μας κι αμέσως θα το διαπιστώσετε…
Ο Γιώργος Νινιός (φωτογραφία), η Στέλλα Κρούσκα κι η Θεοδώρα Ντούσκα θα πρωταγωνιστούν μαζί με τον Φώτη Μακρή, ο οποίος θα υπογράφει και τη σκηνοθεσία, στο άπαιχτο στην Ελλάδα έργο του γερμανού Ρόλαντ Σίμελπφένιχ «Η Peggy Pickit αντικρύζει το βλέμμα του Θεού» που ανεβαίνει από 20 Απριλίου – έως 10 Ιουνίου θα παίζεται – στο «Studio Μαυρομιχάλη».
Το έργο, που ‘κανε πρεμιέρα την περσινή – 2010 / 2011 – σεζόν στο Βερολίνο και σχεδόν ταυτόχρονα ανέβηκε στο Τορόντο, στο Αμβούργο και στην Βιέννη, θα παρουσιαστεί αμέσως μετά τη βασισμένη στον σαιξπηρικό «Ριχάρδο Γ’» παράσταση «Ριχάρδος ο Τρίτος – Μόνο της φήμης το πρόσκαιρο κενό» για την οποία σας έγραφα στο περασμένο «Τέταρτο Κουδούνι» και η οποία θα παίζεται 13 Ιανουαρίου με 8 Απριλίου.
Στο «Η Peggy Pickit αντικρύζει το βλέμμα του Θεού» δυο φιλικά ζευγάρια, που το ένα τους μόλις έχει γυρίσει έπειτα από έξι χρόνια παραμονής στην Αφρική, σε περιοχή έντονων πολιτικών και στρατιωτικών αντιπαραθέσεων, όπου πρόσφερε τις ιατρικο-νοσηλευτικές υπηρεσίες του στον πληθυσμό που δεινοπαθεί, συναντιούνται στο σπίτι του άλλου – είναι συνάδελφοι – σε κάποια ευρωπαϊκή μεγαλούπολη. Οι κουβέντες τους θα στραφούν γύρω από θέματα ηθικής, ευθύνης, αδιαφορίας, τύψεων και ανημπόριας αλλά και γύρω απ’ το ρόλο που παίζουν οι μη κυβερνητικές οργανώσεις στις χώρες του Τρίτου Κόσμου. Σύντομα, όμως, συνειδητοποιούν ότι αυτό που έζησε ο καθένας τους αφήνει αδιάφορους τους «φίλους» του. Στη διάρκεια της βραδιάς η αντιπαράθεση γίνεται ολοένα και πιο έντονη, με χτυπήματα κάτω απ’ τη μέση. Το χάσμα δε θα γεφυρωθεί.
Το έργο θ’ ανεβεί σε μετάφραση Δημήτρη Ιωάννου, με σκηνικά και κοστούμια Γιώργου Ζιάκα, μουσική επιμέλεια Νίκου Βίττη και φωτισμούς Στέφανου Κοπανάκη.
Να υπογραμμίσω πως ο Ρόλαντ Σίμελπφένιχ όλο και συχνότερα παρουσιάζεται στην Ελλάδα – το πιο πρόσφατο έργο του το οποίο είδαμε, «Ο Χρυσός Δράκος» που ανέβηκε μόλις την περασμένη σεζόν 2010 / 2011 απ’ την Κατερίνα Ευαγγελάτου στην Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» του Εθνικού Θεάτρου.
«Μυθικός ορίζοντας», «εποποιία», «μεγάλη φλόγα», «πνευματικό κατόρθωμα […] που μεταλαμπαδεύεται άσβεστο στις καρδιές των Θεσσαλονικέων, των Βορειοελλαδιτών, των πολιτών όλης της χώρας, των απόδημων Ελλήνων», «ναός», «θυσιαστήριο», «ζωντανοί άγιοι», «ευωδία μυροφόρου πνεύματος», «διαχρονία της φυλής»…: τα διαβάζω – μεταξύ πολλών άλλων σχετικών – στις εικοστρείς αράδες του σημειώματος του καλλιτεχνικού διευθυντή του ΚΘΒΕ για τα πενήντα χρόνια που συμπληρώνει το Κρατικό, σημείωμα που περιλαμβάνεται στο δελτίο Τύπου για την καλοκαιρινή του παράσταση «Μικρά Διονύσια» – στις 12 και 13 Αυγούστου θα τη δούμε, τελικά, στην Επίδαυρο.
‘Ντάξει, δε λέω όχι στην ιστορία του ΚΘΒΕ. Αλλά κόψε κάτι, κόψε κάτι, βρε αδερφέ.
Ο Vassilikos (φωτογραφία) να τραγουδάει Αττίκ – «Ζητάτε να σας πω». Τόσο απλά, τόσο άμεσα, τόσο αισθαντικά, τόσο καθόλου δήθεν, τόσο καθόλου «πειραγμένα»… Στην υπέροχη, έτσι κι αλλιώς, συναυλία του πλάι στην Δήμητρα Γαλάνη – φοβερή η επαφή τους. Αυτό κρατώ απ’ το φετινό φεστιβαλικό καλοκαίρι της Μικρής Επιδαύρου. Δεν είναι θεατρικό. Αλλά όλος ο κόσμος, μια σκηνή…
(Α! Κι αυτό το ψήγμα απ’ τον «Macki Messer» της «Οπερας της πεντάρας» που άκουσα ήταν το έναυσμα για να το σκεφτώ: γιατί δεν καταπιάνεται με Κουρτ Βάιλ; Η φωνή του, ταμάμ για το είδος).
Πόσες φορές έχει έρθει στο Φεστιβάλ Αθηνών στα έξι χρόνια προεδρίας Γιώργου Λούκου – είχαν προηγηθεί κι έχουν μεσολαβήσει κι άλλες και σε Ηρώδειο και σε Μέγαρα Μουσικής Αθηνών και Θεσσαλονίκης – η Σιλβί Γκιλέμ; Τέσσερις; Αν οι εμφανίσεις της είναι του επιπέδου της φετινής της παράστασης «6.000 μίλια μακριά» κι οι χορογραφίες που χορεύει του επιπέδου του «Rearray» του Ουίλιαμ Φορσάιθ ή αυτού του εκπληκτικού «Bye» του Ματς Εκ μακάρι να μας έρχεται και δυο φορές το χρόνο.
Διαβάζω όλ’ αυτά τα περί την υπόθεση Στρος – Καν κι αναλογίζομαι: πόσο δίκαιη, όμως, μα πόσο δίκαιη ειν’ αυτή η αμερικανική δικαιοσύνη…
Ολος ο κόσμος, μια σκηνή…
Τι σου είναι κι αυτό το Internet… Πολλές πληροφορίες σού δίνει και σου τις δίνει πανεύκολα. Αλλά έτσι και βασιστείς σ’ αυτές χωρίς να τις διασταυρώσεις αλίμονό σου… Κάηκες!
Googlάρω, που λένε, πριν πάω στην Επίδαυρο για την «Μήδεια» του Αντώνη Αντύπα, Wikipedia, Medea (play) και με ποια βασική φωτογραφία βλέπω να κοσμείται το μακροσκελές λήμμα στα αγγλικά; Η Κλειώ – Δανάη Οθωναίου, λέει – η λεζάντα -, ως Μήδεια στην παραγωγή του Πέτερ Στάιν το 2005 στην Επίδαυρο! Μα, Μήδεια του Στάιν στην Επίδαυρο, το 2005, δεν ήταν η εκρηκτική ιταλίδα γυναίκα του Μανταλένα Κρίπα (φωτογραφία); Μήπως κάνω λάθος; Σύγχυση έπαθα; Το Αλτσχάιμερ ήρθε; Δε νομίζω.
Ψάχνω το βιογραφικό της νεαρής ελληνίδας ηθοποιού, στην Wikipedia επίσης -, απλώς «συμμετείχε» στη συγκεκριμένη παράσταση διαβάζω. Που «συμμετοχή» δεν ξέρω τι ακριβώς σημαίνει – ίσως ούτε καν στον Χορό. Εγώ, πάντως, δε θυμάμαι τίποτα. Μήπως της έχουν κάνει πλάκα κι ανάρτησαν τη φωτογραφία της ως Μήδειας; Διότι Wikipedia, μπάτε σκύλοι αλέστε κι αλεστικά μη δίνετε, σημαίνει. Οποιος θέλει μπαίνει, ό,τι θέλει γράφει και αναρτά και λογαριασμό σε κανέναν δε δίνει…
«Μαρινέλλα – Το μιούζικαλ» σε μεγάλη θερινή περιοδεία – καλώς. Αλλά, αντί του «Παλλάς», από γηπέδου εις γήπεδον και από δημοτικού σταδίου εις δημοτικόν στάδιον μες την ντάλα δεν είναι εκπτώσεις τέλους σεζόν; Μήπως γι’ αυτό και πήγε κατά διαβόλου εισπρακτικά, εξ ου και η περιοδεία – μεγάλο κάζο… – αδόξως διεκόπη;
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά 
Google news
