… και ο θάνατος των μικρών δισκάδικων

Το αστυνομικό μυθιστόρημα της Χίλντας Παπαδημητρίου δεν είναι ρετρό. Δεν νοσταλγεί τον χαμένο παράδεισο των δισκάδικων και των… πουρόκερς. Τον αναπολεί. Δεν τον κλαίει, αλλά τον διασώζει. Τον ζωντανεύει και ταυτόχρονα μας θυμίζει τι σημαίνει ουσιαστικός ελεύθερος χρόνος, τι σημαίνει βιωματική σχέση με την τέχνη, τι σημαίνει ροκ πνεύμα, τι σημαίνει κουλτούρα της κουλτούρας, τι σημαίνει κοινότητα κ.ο.κ.

«Μου λείπει το κλίμα του δισκάδικου, αλλά ξέρω ότι σήμερα πια δεν θα το ξαναέβρισκα», μου εξηγούσε προχθές. «Διότι με την κατάρρευση της μουσικής βιομηχανίας – που την προκάλεσε η ίδια, επιβάλλοντας τα CD – άνοιξε ο δρόμος για το downloading, το οποίο ακυρώνει τις δισκογραφικές εταιρείες και αλλάζει ριζικά τα ήθη των φιλόμουσων. Ηδη έχουν κλείσει γύρω στα 850 δισκοπωλεία στην Ελλάδα, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο ζούμε το τέλος του μικρού δισκοπωλείου (και οσονούπω, του μεγάλου). Οι πιτσιρικάδες ακούνε μουσική από τον υπολογιστή τους, το i-pod ή και το κινητό τους – όχι από στερεοφωνικά – και συνηθίζουν σε έναν ήχο με πολύ περιορισμένες συχνότητες, που είναι χαμηλότερης ποιότητας από τον αναλογικό. Επιπλέον, αντιμετωπίζουν τη μουσική περισσότερο σαν πληροφορία η οποία διατίθεται αφειδώς στο Ιντερνετ και, από την άλλη, τη χρησιμοποιούν σαν “χαλί” άλλων δραστηριοτήτων. Αντίθετα, στη γενιά μου έπρεπε να ξετρυπώσουμε τη μουσική και την απολαμβάναμε ακούγοντάς την όπως διαβάζαμε ένα βιβλίο: με αφοσίωση. και πάλι όμως το βινύλιο δεν πέθανε. Το βλέπουμε σήμερα να επιστρέφει, είναι όμως ακριβό και οι πωλήσεις του δεν πρόκειται να ξεπεράσουν το 10% της παγκόσμιας δισκογραφικής παραγωγής».

Στο δικό της δισκάδικο πάντως, στην πλατεία Νέας Σμύρνης, η ποικιλία ήταν μεγαλύτερη από ό,τι στο μυθιστορηματικό δισκάδικο του δύσκαμπτου Φώντα. Το κληρονόμησαν με την αδελφή της από τον πατέρα τους, η Χίλντα άρχισε να εργάζεται εκεί το 1975, ενώ σπούδαζε, και το πήρε πάνω της από το 1982 έως το 1995. Εκείνη την εποχή ενθουσιάστηκε με την πρώτη διατριβή που είχε κυκλοφορήσει για το ροκ («The sound of the city» του Τσάρλι Γκίλετ), και πρότεινε στις Εκδόσεις Λιβάνη να τη μεταφράσει. Ετσι άρχισε η μεταφραστική καριέρα της, η οποία τη μονοπώλησε τα επόμενα 15 χρόνια οδηγώντας τη στη σύγχρονη αγγλοσαξονική λογοτεχνία και τώρα… στο γράψιμο. «Εχω στο μυαλό μου», λέει διακριτικά, «μια νέα περιπέτεια για τον Χάρη!».