Οι φούσκες των εισιτηρίων

Ο «Χάρι Πότερ» έσκισε. Πλάνη. Οφθαλμαπάτη. Διότι επί έντεκα ημέρες με 163 κόπιες σε ισάριθμες αίθουσες ανά την επικράτεια κατάφερε να συγκεντρώσει 251.000 εισιτήρια. Δηλαδή 140 τεμάχια ημερησίως για κάθε αίθουσα. Αν αυτό θεωρείται θρίαμβος, τότε το γαλλικό «Πες μου το όνομά σου» (Le nom des gens) με δύο όλες κι όλες κόπιες και με 12.000 εισιτήρια έχει καταρρίψει όλα τα ρεκόρ όλων των θερινών εποχών!

Είναι λίγα; Καθόλου. Η αγορά όμως αποκλείει την πιθανότητα να ξεπεράσει τον πήχυ των τριακοσίων, άντε τριακοσίων πενήντα χιλιάδων. Η αγορά επίσης υπολόγιζε ότι από τρία θηριώδη blockbuster θα συγκέντρωνε τον σωτήριο αριθμό των 1.200.000 εισιτηρίων. Από «Χάρι Πότερ», «Πειρατές της Καραϊβικής» και «Hangover». Οριακό. Να ρεφάρει κάπως από τη χασούρα του 25%-30% του χειμώνα. Ο τελικός αριθμός, όμως, ζήτημα είναι να προσεγγίζει το ένα εκατομμύριο.

Ετσι ενός κακού μύρια κακά έπονται. Παράδειγμα το φούντο των «Φιλενάδων». Στις ΗΠΑ αποταμίευσε 158 εκατ. δολάρια και στο Ελλάντα κατέληξε στον ψωροκωσταιναίικο αριθμό των δώδεκα χιλιάδων. Κατά τρεις χιλιάδες περισσότερα από τη γαλλική «Ο μαύρος γάτος του έρωτα». Μια ιστορία με δύο κόπιες, ελάχιστο κόστος που προβλήθηκε σε απείρως λιγότερες αίθουσες. Το ίδιο και χειρότερα για το «Super 8» του (παραγωγού) Στίβεν Σπίλμπεργκ. Περίπου 118 εκατ. από τα ταμεία των ΗΠΑ. Με το ζόρι πενήντα ψωροχιλιάρικα στα multiplex της ελληνικής πιτσιρικαρίας.

Ολα κάτω. Πολύ κάτω. Από τους «Χ-Men» για Βλαξ Men μέχρι τις λαμαρίνες και τα συγκρουόμενα «Cars». Γιατί; Φυσικά η οικονομική κρίση θα πείτε. Λογικό. Ο κύριος λόγος όμως δεν είναι αυτός. Γιατί η ελληνική αγορά δεν έχει εκσυγχρονιστεί. Ας πούμε στη Βρετανία πληρώνοντας (αν δεν κάνω λάθος) δεκαοκτώ λίρες μηνιαίως έχεις τη δυνατότητα να πηγαίνεις σε όσες ταινίες και οποιαδήποτε ημέρα της εβδομάδας γουστάρεις. Γιατί σε μια τόσο μικρή αγορά όπως η ελληνική, εξέρχονται εβδομαδιαίως μέχρι και δέκα ταινίες. Δηλαδή φούσκα. Γιατί ακόμα η συντριπτική πλειονότητα των αμερικανοχολιγουντιανών κανονιών αποτελείται από σίκουελ, πρίκουελ και αναμασήματα παλιών συνταγών.

Τουτέστιν ολοκληρωτική εξαφάνιση φαντασίας, πρωτοτυπίας και καθολική επικράτηση βαρεμάρας. Και, τέλος, γιατί η πειρατεία βασιλεύει και την ελληνική αγορά κουρσεύει. Με απλά λόγια τα ξεφαντώματα του Χάρι με το ελληνικό κοινό μπορεί να καταλήξουν σε κηδεία. Η πτώση εξακολουθεί να παραμένει στα ίδια επίπεδα. Και για τον ερχόμενο χειμώνα κυκλοφορεί μια προφητεία: Δεν έχετε δει ακόμα τίποτα!