Ενα φθινοπωρινό βράδυ του 2008, έφτασε στην Αθήνα ο Αλβαρο Ρεκόμπα. Οχι για τον Ολυμπιακό, τον Παναθηναϊκό ή την ΑΕΚ, αλλά για τον ταπεινό Πανιώνιο. Από την Ιντερ στη Νέα Σμύρνη. Ιλιγγος…
Στα Σπάτα μαζεύτηκαν πάνω από 1.300 άνθρωποι, σε μια μεγαλειώδη συγκέντρωση και δημιούργησαν καταστάσεις πρωτόγνωρες για τα δεδομένα του Πανιωνίου. Ενα κομβόι σχηματίστηκε, μια πομπή με μηχανάκια, μια θάλασσα χαράς που όμως δεν άλλαξε την ιστορία του Πανιωνίου. Γιατί ο Ρεκόμπα ναι μεν έδωσε παραπάνω εισιτήρια, έφερε κόσμο πολύ στις εξέδρες, αλλά ο Πανιώνιος δεν πέτυχε κάτι σπουδαίο…
Χρόνια νωρίτερα, το 2005, ο Παναθηναϊκός ανέμενε να γίνει καλύτερος με τον Φλάβιο Κονσεϊσάο. Ο Βραζιλιάνος το έπαιζε δύσκολος στην αρχή, μετά ενέδωσε στο φλερτ με τους Πράσινους, αποθεώθηκε στην έλευσή του και απέδειξε πόσο λάθος έκαναν όσοι τον πίστευαν. Τίποτα δεν έδωσε, δεν εξάντλησε το τριετές του συμβόλαιο, έμοιαζε με παλαίμαχο ολκής και ως αμυντικός χαφ ήταν η χαρά των αντιπάλων. Ενα τίποτα. Ενώ ο Ζιλμπέρτο, μολονότι τον αποκαλούσαν «αόρατο», έπεισε ότι δίκαια φόρεσε τη φανέλα της Αρσεναλ και της Εθνικής Βραζιλίας. Και δικαίωσε όσους καλοκαιριάτικα (2008) πήγαν στο «Ελ. Βενιζέλος» για την κλασική ελληνική υποδοχή στους ημίθεους της μπάλας.
Σχόλια
