Τα «Μικρά Διονύσια» ήταν… μικρά

Τα «Μικρά Διονύσια» που εμπνεύστηκε το ΚΘΒΕ επικαλούμενο τα «εν αγραίς» δρώμενα της αρχαίας Αθήνας προς τιμήν του Διονύσου, για να γιορτάσει τα 50 χρόνια ζωής του δεν έπεισαν τους σύγχρονους κατοίκους της πόλης να ανηφορίσουν στο Θέατρο Δάσους για την πρεμιέρα. Ουδείς εκπρόσωπος της τοπικής πολιτείας (ούτε δήμος, ούτε Βουλή). Μοναδική εξαίρεση η γ.γ. του ΥΠΠΟΤ Λίνα Μενδώνη.

Ούτε το μειωμένο εισιτήριο των 15 και 10 ευρώ. Ούτε η «διαδήλωση» των ηθοποιών στην πόλη για να γνωστοποιήσουν τη γιορτή – παράσταση.

Φταίει το ότι στο σύνολο των ηθοποιών και των συνεργατών ουδεμία σχέση με την πόλη και το θέατρο στη διαχρονία των 50 ετών ζωής του είχαν; (Με μικρές εξαιρέσεις παρουσίας δευτεραγωνιστών όπως η Σοφία Λάπου, η Λίνα Λαμπράκη, ο Κώστας Σαντάς, ο Δημήτρης Κολοβός και ο Βασίλης Σπυρόπουλος);

Φταίει η ματαίωση της επιδαύριας πρεμιέρας (λόγω των κινητοποιήσεων των ηθοποιών) που «ανάγκασε» το θέατρο εκόν – άκον να δώσει – όπως όφειλε – την πρεμιέρα του στη Θεσσαλονίκη – και όχι στην Επίδαυρο όπου το ΚΘΒΕ πρωτοκατέβηκε μόλις το 1975, 14 χρόνια μετά την ίδρυσή του;

Φταίει γενικά η κρίση, το τέλος εποχής (και στο θέατρο) που βιώνει κάθε είδους δημιουργική προσπάθεια;

Φταίει το «κακό κλίμα», που… «το ‘φαγε κι ο γάιδαρος» (κατά τη λαϊκή ρήση), πάντως οι… χρυσοί γάμοι του ΚΘΒΕ με το κοινό της πόλης αποδείχτηκαν «τσίγκινοι». Τα «Μικρά Διονύσια» υπήρξαν μάλλον «μεγαλούτσικα» σε διάρκεια και «μικρά» σε απόδοση.

Τα σκηνικά (Λίλη Πεζανού) σε πρώτη «ανάγνωση» ανύπαρκτα και μάλλον αντιαισθητικά (τεράστιες πέτρες σαν από «κακό» πλαστικό) αποδείχτηκαν χρηστικά στην πορεία της παράστασης όταν εκτέλεσαν χρέη οθόνης και πάνω τους προβάλλονταν (με τους εντυπωσιακούς φωτισμούς του Ανδρέα Μπέλλη και τη χρήση βίντεο) σκηνές και ασπρόμαυρες φωτογραφίες από παραστάσεις και πρόσωπα της 50ετούς ιστορίας του θεάτρου.

Η μουσική του Γιώργου Χριστινάκη ίσως ήταν το καλύτερο στοιχείο της παράστασης.

Από τις ιστορικές παραστάσεις – μνήμες του απόμαχου φροντιστή (Γιώργου Αρμένη), οι ηθοποιοί κλήθηκαν στα λίγα λεπτά διάρκειας της σκηνής τους να γίνουν Προμηθέας και Ορέστης (Λάζαρος Γεωργακόπουλος), Κλυταιμνήστρα και Κασσάνδρα (η Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου – που «κρίθηκε» από τα πρώτα σχόλια των θεατών ως «η καλύτερη»), Ελένη και Γριά από τον «Πλούτο» (η Φωτεινή Μπαξεβάνη με έντονες τις… μνήμες – μανιερισμούς της επιτυχημένης Λωξάντρας της), Κινησίας (Κώστας Σαντάς), Ηλέκτρα και ημίγυμνη σύγχρονη Μυρρίνη (η Ταμίλα Κουλίεβα που «πάλεψε» με όπλο τους τέλειους κοιλιακούς της να ακολουθήσει τους αυτοσχεδιασμούς του έμπειρου Κινησία), Εκάβη (Λίνα Λαμπράκη).

Τα Μικρά Διονύσια ή τα «στους Αγρούς» (εν αγραίς) ήταν θρησκευτική αγροτική εορτή και τελούνταν στους αγρούς κατά το τέλος του μηνός Δεκεμβρίου (Ποσειδώνα).

Στη γιορτή συμμετείχε μέγα πλήθος και ήταν το αποκορύφωμα της ιλαρότητας, μετά τη χειμερινή ισημερία. Κατά την πρώτη ημέρα των γιορτών οι κωμικοί ηθοποιοί πήγαιναν από την Αθήνα στις κώμες της Αττικής και εκεί παρίσταναν διάφορα μικρά δράματα ειδικά για τη γιορτή. Απ’ αυτά ξεκίνησε και ο πρωτοπόρος του θεάτρου Θέσπις, με το περίφημο άρμα του!..

Οι γιορτές πραγματοποιούνταν με επισημότητα, θεωρούνταν ιερές και κατά τη διάρκειά τους σταματούσαν οι εχθροπραξίες ανάμεσα στις ελληνικές πόλεις. Οι γιορτές άρχισαν να παρακμάζουν όταν πήραν κι επαγγελματικό χαρακτήρα. Οι Ρωμαίοι ενδιαφέρονταν για το άγριο Θέαμα. Οι γιορτές καταργήθηκαν το 394 μ.Χ. από τον Θεοδόσιο τον Μέγα.