Φοίβη Aθηναίου

Συστημα-τικά και απονενοημένα

Αγαπητή Φοίβη,

Δεν υπάρχει περίπτωση να μη γίνεται κάτι κόντρα στο σύστημα και να προτρέχετε αμέσως να το υποβαθμίσετε.

Ενώ ο ρόλος σας, ως δημοσιογράφου μιας έγκριτης εφημερίδας, είναι να αναδεικνύετε αντικειμενικά τα γεγονότα, ακόμα και στην πιο δύσκολη στιγμή της οικονομικής εξαθλίωσης και πλήρους αναξιοκρατίας των καλλιτεχνών και όλων των Ελλήνων, εσείς ειρωνεύεστε όλη αυτή την κίνηση – πορεία των φορέων του Πολιτισμού.

Φτάνετε δε στο σημείο να πείτε ότι «πολλούς σοβαρούς ηθοποιούς, πολλούς σοβαρούς καλλιτέχνες δεν πήραν μαζί τους οι ντεμέκ αγανακτισμένοι της τέχνης (του δημοσίου κορβανά και της δημόσιας αμάκας)».

Αγαπητή Φοίβη, ποιους άραγε εννοείτε σοβαρούς ηθοποιούς;

Τη γυναίκα του διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου (Ε.Θ.) που πρωταγωνιστεί σε παραστάσεις του;

Την κόρη γνωστού τραγουδιστή και κόρη πρώην υπουργού; Που συμμετέχει και αυτή σε παραστάσεις του Ε.Θ.;

Την κόρη γνωστού πολιτικού που πρωταγωνιστεί συνεχώς στο Εθνικό και αυτή;

Μπορώ να σας αναφέρω και πολλά άλλα παραδείγματα… Δηλαδή η λογική τού «έχεις μπάρμπα στην Κορώνη» καλά κρατεί και εσείς μιλάτε για τους πολιτιστικούς φορείς που δεν χρηματοδοτούνται και είναι οι μόνοι που δίνουν μάχη κόντρα σε κάτι βολεμένους; Μάχη και για μας τους νέους που παλεύουμε για το μέλλον μας;

Ελεος πια…

Αλεξάνδρα Κολοβού, νέα ηθοποιός

Ευτυχώς, υπάρχει ελπίς, όπως βλέπω από την επιστολή σας, αγαπητή Αλεξάνδρα. Ακόμη και η τόλμη σας να απαντήσετε σκιαγραφώντας συγκεκριμένα πρόσωπα, αποπνέει Ελπίδα (κρίμα που μόνον τρία είχατε να προσφέρετε στη μάχη εναντίον του «συστήματος» – π.χ. ότι δεν είδαμε τον τόοοσο προσοντούχο και ποιώντα ήθος Νίκο Μουτσινά στη διαμαρτυρία). Αλλο πώς συνδέεται ο «μπάρμπας στην Κορώνη» με τους μη χρηματοδοτούμενους πολιτιστικούς φορείς – λες και πολιτισμός γίνεται μόνο με επιχορήγηση, ακόμη και σε περιόδους που δεν υπάρχει ούτε για μισθούς και συντάξεις. Ή γιατί ακριβώς τούτη η θαυμαστή σύναξη «διαμαρτυρόμενων» καλλιτεχνών θυμήθηκε, σε τέτοια στενωπό, το 2% υπέρ του πολιτισμού στον κρατικό προϋπολογισμό, ως αίτημα. Αντε κι έξω από το ΝΑΤΟ και από την ΕΟΚ, βρε (δεν σας μοιάζει πεπαλαιωμένο, ξεπερασμένο και… κολλημένο;). Δεν θα ήταν πιο χαριτωμένη, ίσως και πιο επί της ουσίας, η φημολογούμενη μόνον από ανερμάτιστα μπλογκ και σαφώς ανεξακρίβωτη κίνηση κυρίου που πλησίασε σε ψαροταβέρνα τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, του είπε «Εσείς δεν είπατε μαζί τα φάγαμε; Ε, λοιπόν, θα τα φάμε και μαζί» και του πήρε από μπροστά πιατέλα με ψαρούκλες; Θα ήταν τουλάχιστον πιο… θεατρική, που είναι και της αρμοδιότητάς σας!

Τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι, εκατό το λαδόξυδο

Αγαπητή Φοίβη,

Ακουσον, άκουσον τιμές λαχταριστές!

Σινεμά θερινό στο Λαύριο: εισιτήριο 7 ευρώ, μια μπίρα Φιξ 2 ευρώ και τσιπς Τσακίρης 1,5 ευρώ = Σύνολο 10,5 ευρώ.

Σινεμά θερινό στο Ψυχικό: Εισιτήριο 10 ευρώ, μπίρα φιξ 4 ευρώ και τα ίδια τσιπς Τσακίρης 3 ευρώ = Σύνολο 17 ευρώ.

Σινεμά στο Λουξεμβούργο (στην πιο πλούσια χώρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης που δεν έχει θερινά σινεμά): Εισιτήριο 8 ευρώ, μπίρα βελγική Μaes 2 ευρώ και τσιπς 1,4 ευρώ = Σύνολο 11,4 ευρώ.

Ιωάννης ο σινεφίλ

«Φεύγουν τα καλύτερά μας χρόνια/ κάποιος μας τα κλέβει μυστικά/ χρόνια που περνούν/ που δεν θα ξαναρθούν/ κι εκείνο που βλέπω να μένει τελικά/ Είναι κάτι νύχτες με φεγγάρι/ μες στα θερινά τα σινεμά/ νύχτες που περνούν/ που δεν θα ξαναρθούν/ μ’ αγιόκλημα και γιασεμιά», που τραγουδούσε και ο Λουκιανός Κηλαηδόνης, αγαπητέ Ιωάννη. Και τι είναι εκείνο που βλέπουμε να μένει, τελικά είναι τα κλεμμένα (χρόνια και… γενικώς), σε μια Ελλαδίτσα βουτηγμένη στην κρίση, όσο και στις αρπαχτές, λαμογιές, υπερβολές και άλλα δεινά, από τα οποία δεν λέει – ή δεν θέλει; – να απαλλαγεί. Τι να περιμένει κάποιος, άλλωστε, από μια χώρα όπου από τη μια το απλό σινεμαδάκι είναι ακριβότερο από την πλουσιότερη χώρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης και από την άλλη, φερ’ ειπείν, στο Νοσοκομείο της Σάμου καλούνται οι συγγενείς για να φωτίζουν με τα κινητά τους, ώστε να γίνει επέμβαση σε λεχώνα, επειδή κόβεται το ρεύμα και οι γεννήτριες δεν λειτουργούν (ποιος ξέρει ποια μικρή, πικρή ιστορία… οικονομική κρύβεται πίσω κι απ’ αυτό;)