Eνας δαίμονας που λέγεται Νικ
O Nικ Κέιβ παίρνει την κιθάρα του και απελευθερώνει τον άλλο του εαυτό (στους Grinderman)
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Είναι δικός μας άνθρωπος. Eνας φίλος που επιστρέφει στα μέρη μας κάθε φορά που έχει καινούργια πράγματα και δεν θα μπορούσε ο Νικ Κέιβ να μην ερχόταν τώρα – με νέο πρότζεκτ και νέο έργο. Aλλωστε, λένε, πως ο φίλος στην ανάγκη φαίνεται. Μπορεί να έχει έρθει άπειρες φορές, όμως αυτή τη φορά μετράω τρεις πρωτιές.
– Τρεις; Πώς τρεις;
– Λοιπόν, μετράμε Νικ (του λέω στο τηλέφωνο). Η πρώτη φορά που παίζεις στη Μαλακάσα – ένα, η πρώτη φορά που έρχεσαι με τους Grinderman – δύο. Η πρώτη φορά που δίνεις συναυλία με την Ελλάδα σε τέτοια οικονομική κρίση τρία. Σωστά;
– Σε αυτή την περίπτωση, ναι. Σωστά. Και η συναυλία (αύριο στο Terra Vibe) με τους Grinderman μπορώ να πω πως θα μοιάζει πολύ με την πρώτη συναυλία που έδωσα ποτέ στην Ελλάδα. Θα έχει τέτοια ενέργεια. Οπως σε εκείνο το γήπεδο μπάσκετ (το Σπόρτιγκ, εννοεί, στο τριήμερο φεστιβάλ που είχε έρθει με τους Birthday πάρτι… Κανείς δεν το ξεχνάει αν ήταν εκεί… Αλλά το θυμάται και ο Κέιβ).
– Με ποιον τρόπο μοιάζει ακριβώς;
– Σ’ εκείνη τη συναυλία ήταν που συνειδητοποιήσαμε πως είχαμε κάτι στα χέρια μας, κάτι που μπορούσε να εξελιχθεί, και μπορούσαμε να κάνουμε πάρα πολλά με αυτό. Το ίδιο συναίσθημα είναι και με τους Grinderman τώρα. Οτι έχουμε κάτι και μπορούμε να κάνουμε πολλά με αυτό.
– Οι οποίοι Grinderman, νομίζω, εξελίσσονται κανονικά. Βγάλατε το «2», το δεύτερο άλμπουμ. Γιατί ήθελες ένα δεύτερο (παράλληλα με τους Bad Seeds) συγκρότημα;
– Είναι ένα διαφορετικός τρόπος δουλειάς. Μπαίνουμε στο στούντιο και δουλεύουμε όλοι μαζί, ελεύθερα, χωρίς συγκεκριμένο πρόγραμμα, ακολουθούμε το ένστικτό μας. Είναι απελευθερωτικό. Με τους Grinderman μ’ αρέσει να χάνω τον έλεγχο, να αφήνω τα πράγματα χωρίς περιορισμούς.
Δαιμονισμένα μπλουζ και γκαράζ ροκ, θόρυβος και από κάτω τραγούδια (ή ανάποδα), κάτι σαν να παίζει μουσική ενώ οδηγείς σε χαμένες λεωφόρους. Η φανταστική ταινία των Grinderman θα ήταν ταινία δρόμου, όπου σε κάθε σημείο που σταματάει ο Κέιβ μαζεύει παράξενες ιστορίες. Και μια εμμονή με λύκους (από τα εξώφυλλα ώς τα βίντεο). Το Twilight των ενηλίκων. Τουλάχιστον εκείνων που έχουν ακούσει τα παλιά, αλλά αγέραστα μπλουζ.
Ο καιρός έχει γυρίσματα. Φανταστείτε, δηλαδή. Στην εποχή που η Σούκι, η σερβιτόρα της διπλανής πόρτας – στην τηλεοπτική σειρά «True Blood» – κάνει σεξ με βαμπίρ και αυτά την ερωτεύονται τρελά, ενώ στη γειτονιά της οι μισοί είναι λυκάνθρωποι, οι δολοφονικές μπαλάντες, οι παρανοϊκοί δολοφόνοι και οι σατανάδες στους στίχους του Νικ Κέιβ, δεν μπορεί παρά να δείχνουν πολύ… χλωμοί.
Πώς απαντάει ο Νικ σ’ αυτό; Με ένα τραγούδι. Διασκευάζει με τη Νίκο Κέιζ το «She’ s Not There» των Zombies. Και με αυτή την υποχθόνια διασκευή άρχισε μόλις ο νέος κύκλος επεισοδίων του «True Blood». «Απλώς τραγούδησα σε αυτό», λέει ο Κέιβ, «δεν το έχω δει. Είμαι περισσότερο φαν του “Six Feet Under” (όπου πρωταγωνιστούσε μια οικογένεια που είχε ένα γραφείο τελετών και η “πελατεία” της ήταν το μικρότερο πρόβλημα απ’ όλα τα άλλα…)».
Περισσότερος Κέιβ
στη σελίδα 3
Google news
