Οδύσσεια ενός ταλαιπωρημένου

Σαν βγεις στον πηγαιμό για Μαλακάσα, να εύχεσαι να είναι βραχύς ο δρόμος… Αισιόδοξη ευχή, ειδικά αν το φεστιβάλ είναι επιτυχημένο και τα συγκροτήματα γνωστά. Σε αυτήν την περίπτωση, ετοιμαστείτε για μια οδηγική Οδύσσεια, με κίνηση στον δρόμο, πάρκινγκ στα βουνά και τα λαγκάδια και νυχτερινή πεζοπορία υπό το σεληνόφως… Η ιδέα ενός υπαίθριου, καλοκαιρινού φεστιβάλ είναι ειδυλλιακή. Καλός καιρός, καθαρός αέρας, μουσική στη διαπασών χωρίς να ενοχλείται κανένας, άνετος χώρος για να παρακολουθήσεις τα συγκροτήματα αράζοντας στο γρασίδι. Μόνο που για να πετύχει η συνταγή πρέπει να πληρούνται ορισμένες βασικές προϋποθέσεις.

Μεταξύ των οποίων, η άνετη πρόσβαση, το εύκολο πάρκινγκ, η σωστή σήμανση και ο ικανοποιητικός φωτισμός όλων των χώρων, ειδικά μετά τη λήξη της συναυλίας. Οσοι έχουν βρεθεί στη Μαλακάσα σε κάποια «επιτυχημένη» συναυλία μπορούν να επιβεβαιώσουν ότι τα παραπάνω είναι μάλλον όνειρο θερινής νυκτός.

Η κίνηση αρχίζει λίγο μετά τα διόδια, για να φτάσεις στον χώρο πρέπει να κάνεις διάφορα οδηγικά κόλπα στην Εθνική, ενώ αν καταφέρεις να παρκάρεις σε απόσταση μικρότερη των δύο χιλιομέτρων πρέπει να αισθάνεσαι πολύ τυχερός. Οσο για την επιστροφή, αφού φτάσεις στο αμάξι μετά τη νυχτερινή πεζοπορία – χωρίς φως – καλό είναι να υπολογίζεις ότι ο χρόνος της επιστροφής είναι αντίστοιχος με τον συνολικό χρόνο της συναυλίας. Μπορεί να ακούγομαι γεροπαράξενος με όλα αυτά, αλλά όταν επιλέγω να πληρώσω το (συνήθως τσουχτερό) εισιτήριο για να δω μια συναυλία, θέλω να απολαμβάνω όλη την εμπειρία και όχι να αισθάνομαι… Μαλακάσ-ας.