Καλοκαίρι α λα τούρκα

Με τουρκικά σίριαλ, φτηνά και δεόντως γλυκανάλατα, αγωνίζεται να παραγεµίσει κατά τη θερινή περίοδο το ξεχειλωµένο, από τα χειµερινά µαγειρέµατα, «στοµάχι» της εγχώριας τηλεόρασης
Ποια «ΕΣµεράλντα» και ποια «Μαρία η αγριόγατα», τέρµα οι λατινοαµερικανικές αγάπες. Σειρά έχουν οι τουρκικές. ∆ακρύβρεχτες και µε µια µυρωδιά… γιαλαντζί ντολµά, που είναι οικεία στο φιλοθεάµον. Ως εκ τούτου το φετινό καλοκαίρι έχει από «Ασηµένια φεγγάρια» και «Το αγιάζι του έρωτα», µέχρι «Κισµέτ» και «Εζέλ» και «Ask I memnou» και «Μενεξέ και Χαλίλ».

Προς το παρόν άρχισε στο πράιµ τάιµ του Αnt1 ο «Εζέλ», που φιλοδοξεί προφανώς να κάνει το σουξέ του Ονούρ.

Ηδη πρωτοφανές να ‘χει σαπουνόπερα ανδρικό όνοµα, µια και συνήθως έχουν γυναικεία ή το πολύ ενός ζευγαριού, του οποίου ο έρως είναι το επίκεντρο της αφήγησης. Ας είναι. Εµείς πάντως γελάσαµε. Μέχρι δακρύων. Γιατί τόση δυστυχία, τόση τραγωδία, τόση φτώχεια, τόση προδοσία για έναν νεαρό αγαθιάρη, µαζεµένα δεν κάνουν δράµα, κάνουν κωµωδία.

Ο εν λόγω, ο Οµέρ, είναι κάτι σαν αρσενική «ταπεινή και καταφρονεµένη».

Φτωχός πλην τίµιος, έχει µάνα τυφλή, τον προδίδουν οι φίλοι του µε τη βοήθεια της αγαπηµένης του και τον χώνουν και στη φυλακή φορτώνοντάς του µια µεγάλη ληστεία και έναν φόνο. Η Εσάν, έτσι λέγεται η αγαπηµένη του, ορφανή από µανούλα, υποχρεώθηκε να υποκύψει στον εκβιασµό του λαµόγιου πατρός της για να βοηθήσει την άρρωστη αδελφούλα της. Από αυτόν το ‘χε σκάσει προ καιρού, για να γλιτώσει επειδή την εξέδιδε. Εκείνος τη βρήκε, προσέγγισε και τους φίλους του αγαθιάρη Οµέρ και τους έβαλε στο κόλπο να ληστέψουν το πολυτελές καζίνο στο οποίο εργαζόταν ο εις εκ των δύο. Οι δύο φίλοι δεν έχουν κανέναν ενδοιασµό και να ληστέψουν και να τα φορτώσουν όλα στον κολλητό τους.

Απλοϊκό και αφελές τόσο, που µένει κανείς άφωνος από έκπληξη. Ανεξάντλητη δε η καλπάζουσα σεναριακή φαντασία. Γιατί 12 χρόνια µετά την καταδίκη του Οµέρ, εκεί που όλη η παλιοπαρέα των ληστών και λαµογιών ζει µέσα στη χλιδή και εκείνη η άπιστη η Εσάν έχει παντρευτεί τον αρχιπροδότη φίλο του πρώην αγαπηµένου της και οι δυο τους είναι πλέον ιδιοκτήτες υπεργκλαµουράδικου ξενοδοχείου, εµφανίζεται άνδρας ψηλός, µελαχρινός µε θεληµατικό πηγούνι και σκοτεινό βλέµµα. Ο εκδικητής. Και εδώ γίνεται ακόµη πιο αλαµπουρνέζικο το σενάριο, γιατί ο Εζέλ, έτσι το λένε το «θεληµατικό πηγούνι», δεν µοιάζει καθόλου στον Οµέρ, συµπεριφέρεται όµως σαν µετενσάρκωσή του, αφού θυµάται ένα προς ένα όσα έγιναν τότε και σχεδιάζει την εκδίκησή του.

Το καλύτερο απ’ όλα είναι η παρέα του Εζέλ, δύο καρτουνίστικες φιγούρες, πιο αστείες δεν γινόταν. Ενας ευτραφής τύπος µε γραφικά, θεριακλίδικα µουστάκια, κάτι σαν Σπύρος Καλογήρου στο πιο αγριωπό και µουστακαλίδικο, που παίζει τον ρόλο πρωτοπαλίκαρου, και µια ξανθιά ύπαρξη καµπαρετζίδικης αισθητικής παλαιού τύπου, που παριστάνει τη γραµµατέα του. Αυτή µάλιστα, µόλις ακούει τα περί εκδίκησης του αφεντικού της και κάτι άλλα βαρύγδουπα το µόνο που βρίσκει να πει είναι «έχουν και µπουφέ, πάµε να φάµε;».

Πάντως όσο κιτς κι αν είναι η αισθητική και το σενάριο, δεν πάει ούτε δευτερόλεπτο «χαµένο». Ενα επεισόδιο είναι σαν τρία ελληνικής σαπουνόπερας. Και επειδή οι τουρκικές σαπουνόπερες είναι και ηθικοπλαστικές σαν τις ιστορίες των σχολικών αναγνωστικών, ακούγεται η Εσάν να επιδίδεται σε φιλοσοφικούς «δεκάρικους» για τα ήθη του εύκολου πλουτισµού.

Ακόµη ένα τουρκικό σαπούνι που µυρίζει από µακριά προπαγάνδα της ερντογανικής εποχής, όπου η εξυγίανση της οικονοµίας συνδυάστηκε µε την «εξυγίανση των ηθών» και δη των οικογενειακών και αποτυπώθηκε άλλοτε µε µαεστρία και άλλοτε µε αφέλεια στη σαπουνοπερική τουρκική τηλεόραση. Ιδίως την εξαγώγιµη. Τουλάχιστον 20 σίριαλ τη χρονιά εξάγει η τουρκική τηλεοπτική παραγωγή, σε Μέση Ανατολή, Βουλγαρία, Ρουµανία, Γεωργία κ.λπ. Με πολιτισµικά χαρακτηριστικά που θυµίζουν κάτι από Ελλάδα του ‘50 σε ασπρόµαυρα µελό τύπου «αµάρτησα για το παιδί µου», αµπαλαρισµένα µε καρακίτς ψευδοχλιδή φωσκολικού τύπου ήταν επόµενο να προστεθεί και η ελληνική τηλεόραση στην πελατεία.