Εφεραν «Δικαιοσύνη» στην πλατεία

Ο χιλιανός συγγραφέας Λουίς Σεπούλβεδα και η γαλλίδα σκηνοθέτις Αριάν Μνουσκίν µε τον θίασό της έδωσαν το «παρών» στο Σύνταγµα την Παρασκευή και το Σάββατο
Υστερα απότόσες «αγανακτισµένες» ηµέρες, τους κάποτε συνηθισµένους ρυθµούς της Πλατείας Συντάγµατος θυµούνται σχεδόν µόνο οι µεσηµεριανοί επισκέπτες της. Πεισµατάρηδες καταναλωτές, λαχειοπώλες, σκυφτοί τουρίστες µε σαµάρι, µαµάδες και παιδιά. Την ώρα που ο ήλιος είναι ψηλά, οι θεµατικές οµάδες της βραδινής συνέλευσης είναι ακόµη πίσω από αµετάφραστα ψηφίσµατα ή πάνω από σκουπίδια που πρέπει να καθαριστούν.

Ο βαρύς αχός όµως που ακούγεται – Σάββατο µεσηµέρι – από την Πλατεία Κλαυθµώνος οφείλεται στην Αριάν Μνουσκίν και στον πολυµελή θίασο του Θεάτρου του Ηλιου. Μόλις σήµαναν την εκκίνηση ενός µικρού πανηγυριού µε σηµαίες, ταµπούρλα, τροχοφόρα µεγάφωνα και ντέφια.

Εκεί όπου το απόγευµα της Παρασκευής βρέθηκε ακόµη ένας άνθρωπος της τέχνης από τα ξένα και φίλος της Ελλάδας: ο χιλιανός συγγραφέας Λουίς Σεπούλβεδα που δήλωνε πως «στην Πλατεία Συντάγµατος γράφεται η ιστορία της αξιοπρέπειαςτης σύγχρονης Ευρώπης».

Το Θέατρο του Ηλιου καιη Αριάν Μνουσκίν σήκωσαν στην πλατεία πανό σαν ιστία τεντωµένα, για να φαίνεται καθαρά το µήνυµά τους: «Η εξουσία ας προσπαθεί µε πείσµα να είναι δίκαιη. Εµείς θα φροντίσουµε να είµαστε ευτυχισµένοι» υπόσχεται ένα από αυτά. «Οταν η τάξη είναιαδικία, η αταξία είναι η απαρχή της δικαιοσύνης» λέει ένα άλλο.

Ανάµεσά τους, και στους δεκάδες χαρούµενους και παιχνιδιάρηδες χορευτές, δεσπόζει µια πελώρια λευκή µαριονέτα µε µατωµένο πρόσωπο, ζυγαριά στο ένα χέρι και σπαθί στο άλλο. Οι ηθοποιοί που την κρατούν, της επιβάλλουν τον παιχνιδιάρικο ρυθµό των τυµπάνων, ο κίνδυνος όµως είναι κοντά. Φτιαγµένα από χαρτί και στηριγµένα σε καλάµι, καιροφυλακτούν πριν από την επίθεση ενάντια στη «∆ικαιοσύνη» κάµποσα µαύρα και απειλητικά πουλιά.

Προσκεκληµένη του Φεστιβάλ Αθηνών για να παρουσιάσει το έργο «Οι ναυαγοί της τρελής ελπίδας», η 72χρονη πια σκηνοθέτις ήξερε για τις συγκεντρώσεις της πλατείας και θέλησε να βρεθεί κοντά τους. Λίγες µέρες νωρίτερα ζήτησε τη σύµπραξη φοιτητών ελληνικών δραµατικών σχολών και ενηµέρωσε για τις προθέσεις της τη λαϊκή συνέλευση, πολλά µέλη τηςοποίας είναι ήδη εδώ και χορεύουν παρέα µε τον θίασο των 75 µελών και 35 χωρών.

«∆ηλαδή ήρθε για διαφήµιση;» ρωτάει µια περαστική µε φόντο τα τύµπανα πουόλο και ανεβάζουν την ένταση. «Οχι, για συµπαράσταση» απαντάει κάποιος που γνωρίζει λίγο καλύτερα το ποιόν του πολιτικά παρεµβατικού Θεάτρου του Ηλιου.

Από τηνίδρυσή τουτο 1964– σαν µια κολεκτίβα όπου όλοιπαίρνουν τον ίδιο µισθό –µέχρι σήµερα ανεβάζει χειροπιαστές παραστάσεις,µε τουςηθοποιούς ακόµηκαι να µακιγιάρονται σεκοινή θέα. Από τους θεατές ζητάεγρήγορση και συγκατάθεση.

Και τώρα στο Σύνταγµα, όταν το µπουλούκι του φτάνει στην Καραγεώργη Σερβίας υπό τους ήχους του µουσικού των «Ναυαγών» Ζαν Ζακ Λεµέτρ, η ακούραστη Γαλλίδα έχει βάλει ακόµη καιτους περαστικούς στο παιχνίδι. Αλλοι βιντεοσκοπούν µε τα κινητά τους,άλλοι σκουντιούνται γελαστοί. Μόνοένας αστυνοµικόςµιλάει στον ασύρµατό του µε κάθιδρη αγωνία και εκείνη ακριβώς τη στιγµή της ολιγωρίας, η λευκή µαριονέτα δέχεται την επίθεση των µαύρων πουλιών…