Η έννοια της υπευθυνότητας

Τάσος Ανθουλιάς, ΠΡΩΗΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΣ
Λυπάµαι, αλλά δεν αντέχω πια να µε κοροϊδεύουν – όχι µόνο οι πολιτικοί, αλλά και αυτοί που εµφανίζονται να καταγγέλλουν τους πολιτικούς, έχοντας ξαφνικά «αγανακτήσει»… Δεν εννοώ αυτούς που κουβαλάνε τις κρεµάλες γιατί µπερδεύουν την έννοια της Δηµοκρατίας µε τον νόµο του Λιντς. Αυτοί ξέρουµε τι είναι και απλώς βρίσκουν την ευκαιρία (δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται).

Αναφέροµαι στην πλειοψηφία των «Αγανακτισµένων» που θρασύτατα βγαίνουν να µας πουν πως τώρα αποφάσισαν να σηκωθούν από τον καναπέ τους και να σταµατήσουν να βλέπουν τα κάθε είδους Big Brother µε τον ίδιο φανατισµό που έκαναν µέχρι τώρα.

Αυτοί οι άνθρωποι έχουν το θράσος όχι µόνο να µη ζητούν συγγνώµη για τη µέχρι τώρα αντικοινωνική συµπεριφορά τους, αλλά να µας λένε πως αυτοί (µέσα από τις γελοίες «συνελεύσεις» τους) υποτίθεται πως µαθαίνουν, επιτέλους, τι φταίει για τη σηµερινή κατάσταση από όποιους θέλουν να τους εκµεταλλευτούν.

Το κακό, δυστυχώς, είναι πως επιµένουν να µη µαθαίνουν ότι εδώ φτάσαµε γιατί εκείνοι ψήφιζαν αυτούς που τους έταζαν «λαγούς µε πετραχήλια»: να τους διορίσουν (αυτούς και τα παιδιά τους) στο Δηµόσιο και στη συνέχεια να αυξάνουν τον µισθό τους µε τα πιο απίθανα επιδόµατα, να παίρνουν επιδοτήσειςµαϊµούδες, να φοροδιαφεύγουν, να αποφεύγουν τη δουλειά και το διάβασµα όπως ο διάβολος το λιβάνι, να χτίζουν αυθαίρετα και να πετούν τα σκουπίδια τους αδιαφορώντας για την καταστροφή του τόπου τους, να πληρώνουν µίζες για να κάνουν τη δουλειά τους (υπερπηδώντας τη σειρά τους), να αγωνίζονται εναντίον της αξιοκρατίας κ.λπ., κ.λπ.

Ολη αυτή η ανόητη ιστορία µε την «άµεση δηµοκρατία» µού θυµίζει τη συνέντευξη που είχε δώσει ο συχωρεµένος Ανδρέας Παπανδρέου στην εφηµερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» το 1980. Σε αυτήν εξυµνούσε τον Καντάφι, ο οποίος εφαρµόζει στη Λιβύη την «άµεση δηµοκρατία», η οποία θα µπορούσε να αποτελέσει το παράδειγµά µας!…

Δηµοκρατία σηµαίνει πολίτες που συµµετέχουν, όχι κάνοντας βόλτα στο Σύνταγµα ή µουντζώνοντας τη Βουλή, αλλά µέσα σε οργανωµένες πολιτικές και κοινωνικές διαδικασίες, στις οποίες ο καθένας αναλαµβάνει την προσωπική του (επώνυµη) ευθύνη – για την οποία και δίνει µετά λογαριασµό. Δυστυχώς, όµως, η έννοια της υπευθυνότητας δεν λείπει µόνο από τους εκπροσώπους µας, αλλά και από εµάς που τους ψηφίζουµε για να τους µουντζώνουµε στη συνέχεια.