Λάιβ γιατί χανόµαστε

Στις 20 Ιουνίου Μονή Λαζαριστών, 1η Ιουλίου στο Βεάκειο (Πειραιάς), 13 Αυγούστου στο Sani Festival και αργότερα Τήνος, Αρχαία Ολυµπία και αλλού.

Τον Σεπτέµβριο είναι η ώρα για στούντιο, η στιγµή για να βγουν τα νέα τραγούδια. (Nα δούµε µόνο πώς θα φτάσουν σε µας).

Η Ελευθερία Αρβανιτάκη και το καλοκαιρινό της πρόγραµµα.

Επαιξε στην Ισπανία και στο Ισραήλ (Μάιο), την τίµησε η Ενωση Ιονίων Νήσων (µε τελετή που έγινε στην Παλαιά Βουλή) και εντός ολίγου θα την έχουµε και σε γραµµατόσηµο… Αλλά το θέµα µου είναι αλλού. Η Ελευθερία είναι η αφορµή. Και δεν είναι και το καλύτερο παράδειγµα.

Πώς κινήθηκαν δισκογραφικά φέτος οι καταξιωµένοι εκπρόσωποι της γενιάς της; Πλούταρχος, Μαχαιρίτσας, Πλιάτσικας, Πασχάλης Τερζής, Μητροπάνος. Πίστα, έντεχνο, ροκ, ποπ, όλα στα πρακτορεία εφηµερίδων.

Κάποτε ήταν και για µας αφορµή για θέµα η κυκλοφορία ενός νέου δίσκου.

Τώρα έχουν σηκώσει τα µανίκια τα εµπορικά τµήµατα και τρέχουν για το ντιλ. Το ντιλ είναι προς όφελος όλων. Τουλάχιστον βραχυπρόθεσµα. Αλλά εδώ υπάρχει ένα ερώτηµα: από πότε το όφελος στην τέχνη µετριέται πάντα σε µετρητά;

Ή να µη βάζω στο στόµα µου τη λέξη (τέχνη);

Εντάξει, να πούµε και κάνα αστειάκι να περάσει η ώρα. Μετά µας έρχονται και τα χαµπέρια από τις δισκογραφικές για τους πολλαπλά πλατινένιους. Αν είναι δυνατόν… Μικρή επισήµανση: καµία διάθεση να τείνω τον δάκτυλο στους «παρανοµούντες». Προφανώς, οι ισορροπίες των δυνάµεων αυτή την εποχή στο τραγούδι κλίνουν προς την πλευρά των επιτυχηµένων «ντιλ». Οποιος µπορεί το κυνηγάει.

Αλλά να µην έρθει κανείς άλλοτε φανατικός του ποιοτικού και ειρωνευτεί τον Μιχάλη Χατζηγιάννη και τους χορηγούς του (γιατί πρόλαβε και ήταν ο πρώτος);

Ούτε να µου πουν ότι διά της συγκεκριµένης οδού «φτάνει το νέο CD σε δεκάδες χιλιάδες σπίτια, οπότε πού είναι το κακό;».

Πουθενά. Αλλά δεν βλέπω και το καλό. Γιατί αν δεν αρέσει κάτι, δεν θα αρέσει ποτέ – ακόµα κι αν µας χαρτζιλικώσουν κι από πάνω για να το ακούσουµε. Εκτός κι αν το αρέσει ή δεν αρέσει είναι δευτερεύουσας σηµασίας… Είναι λιγάκι σαν τα µαγαζιά που καθιέρωσαν τους χορούς. Πέτυχε το σύστηµα;

Oπωσδήποτε – αν η επιτυχία µετριέται σε εξοχικά και φουσκωµένα µεροκάµατα… Συµπέρασµα. Ολο το παιχνίδι για το παρόν και το µέλλον του τραγουδιού παίζεται στον δρόµο. Και σε όσους απ’ τη νεώτερη γενιά τολµούν να το παλέψουν.