Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;

Το παρελθόν δεν έχει φαντάσµατα, έχει ιστορία και η τέχνη έχει συνέχεια, αρκεί οι επίγονοι να διαβάσουν την ιστορία, να την καταλάβουν, να την αφοµοιώσουν και αν έχουν δράµι ταλέντο, να τη συµπληρώσουν
Δεν µας έφταναν όσα υποφέρουµε ξεφύτρωσαν και κάποια θρασύτατα µειράκια που δεν πρόκαµαν να κάνουν τα πρώτα µπουσουλίσµατα και µε την ευκαιρία της οικονοµικής κρίσης που περνάνε και οι κρατικές επιχορηγήσεις των τεχνών περιφέρονται σαν πεφυσιωµένα παγώνια και σηκώνοντας το χέρι δασκαλίστικα προς τους καταξιωµένους στην κοινή συνείδηση ανθρώπους του θεατρικού πολιτισµού απειλούν: «Να τελειώνουµε µε τα φαντάσµατα του παρελθόντος!». Και υπάρχουν και αστοιχείωτες πένες πολυπραγµωνούντων δηµόσιων τελάληδων που αναφερόµενες στους έως τώρα επιχορηγούµενους αρθρώνουν συκοφαντικές νύξεις για πλουτισµό τους εις βάρος του δηµόσιου κορβανά. Λοιπόν για να τελειώνουµε. Και πρώτα σε ποιο κράτος του κόσµου του δυτικού (αφήνω τον πρώην ανατολικό πριν και µετά την κατάρρευση – αφού ακόµη και στη χώρα µας καθαρίζουν, γιατροπορεύουν και γηροκοµούν συγγενείς µας, βιολιστές, πιανίστες, χορογράφοι και γλωσσολόγοι των επιχορηγούµενων πρώην πνευµατικών ιδρυµάτων), σε ποιο λοιπόν παράγεται τέχνη αξιώσεων χωρίς κρατική ή ιδιωτική επιχορήγηση.

Εχουν ακουστά τα µειράκια του θράσους πώς έχασε το «Rex» ο Θίασος Κοτοπούλη, πόσα χρωστούσε για δύο χρόνια ο Ροντήρης µε το «Πειραϊκό Θέατρο» πριν τον «αγοράσει» ο Κρίτας και αµειφθεί µε µισθό; Ξέρεις πώς µοιράζαν την καραβάνα οι µύστες του «Θεάτρου Τέχνης» έως την εποχή που επιχορηγήθηκε µε τις παροχές του Ιδρύµατος Φορντ και έγινε αντικείµενο γελοίας αντιαµερικανικής πολεµικής; Ακουσες, ανθρωπάκο, αν άφησε δεκάρα τσακιστή µε τη διαθήκη του ο Κουν;

Γνωρίζεις τι κόστισε ακόµη και σε προβλήµατα υγείας στον Αλέξη Σολοµό ο ιδιωτικός θίασος, όταν απολύθηκε από το Εθνικό. Αυτός ο θίασος που µας γνώρισε τον άγνωστο Λόρκα, τον Κάφκα, τον Βέντεκιντ, τον «Πέερ Κιντ» του Ιψεν;

Εµαθες ποτέ πως ο µέγας ΑλέξηςΔαµιανός που ίδρυσε την «Πορεία» υποχρεώθηκε να κλείσει µε χρέη το θέατρο;

Αντελήφθης ποτέ γιατί έκλεισε το «Λαϊκό Πειραµατικό Θέατρο» του Λεωνίδα Τριβιζά;

Πήρες χαµπάρι πως ο µέγας Διαµαντόπουλος και ο Μιχαλακόπουλος ίδρυσαν το «Σατιρικό Θέατρο» και δεν άντεξαν; Γνωρίζεις τάχα αν ζούσαν ή ζουν σε βίλες και πισίνες; Γνωρίζεις ότι η Καλουτά είχε ανάγκη τα 600 ευρώ της τιµητικής σύνταξης για να παίρνει τα φάρµακά της; Ξέρεις ότι προσέφυγαν στον θεσµό των τιµητικών συντάξεων (600 ευρώ) ο Γιώργος Φούντας και ο Αλέκος Αλεξανδράκης που µια ζωή χρωστούσε τη «Συνοικία το Ονειρο»;

Γνωρίζεις αν ζει σαν βασιλιάς ο Γιώργος Μιχαηλίδης µε ένα θέατρο-θεσµό από το 1965 έως το 2007 µε ρεπερτόριο αρχαία τραγωδία, Αριστοφάνη,Σαίξπηρ, Στρίντµπεργκ, Τσέχοφ, Βέντεκιντ, Μποµαρσέ, Μπρεχτ πουαναγκάστηκε να τοπαραδώσει στο χοντρεµπόριο ή στο λιανεµπόριο της πιάτσας; Γνωρίζεις τι προσέφερε από την εποχή που ιδρύθηκε στον Υµηττό µέχρι πέρσι που έκλεισε το «Θέατρο της Ανοιξης»;

Για το «Αµφι-θέατρο» του Σπ. Ευαγγελάτου ας µην τα ξαναπούµε. Αυτά ήταν ταφαντάσµατα του παρελθόντος και µαζί µ’ αυτά η «Εποχή» του Παπαβασιλείου, το «Εµπρός» του Μπαντή, το «Ερευ νας» του Ποταµίτη, το «Πειραµατι-κό της Πόλης» της Ριάλδη, το «Θέατρο του Πειραιά» που δεν το βάσταξε ο Πειραιάς. Μήπως άντεξε το «Λαϊκό» του Κατράκη;

Ξέρετε, απληροφόρητοι, πόση περιουσία άφησε πίσω του ο Κώστας Μπάκας; Ο,τι περίσσεψε από µια έκτακτη βοήθεια που του ενέκρινε ο Βαγγέλης Βενιζέλος, υπουργός Πολιτισµού, για να πεθάνει αξιοπρεπώς.

Ξέρετε, αναίσθητοι, αν άφησε περιουσία το άλλο φάντασµα του παρελθόντος, ο Μίνως Βολανάκης;

Για να αντιµετωπίσει τα έξοδα θεραπείας της η Λαµπέτη χρειάστηκε να επιχορηγήσει η Μελίνα εκτάκτως το Εθνικό Θέατρο για να της γίνει συµβόλαιο για προσεχή συνεργασία!

Θέλετε κι άλλα, θρασίµια;

Μπορείτε να απαντήσετε ποιος νεοέλληνας θεατρικός συγγραφέας µετά το 1970 θα είχε παιχτεί, αν τα φαντάσµατα του παρελθόντος δεν έτρωγαν τις σάρκες τους έως το 1977 και δεν επιχορηγούνταν γλίσχρα έως πέρυσι;

Τα φαντάσµατα του παρελθόντος πλούτισαν και το κέντρο και την περιφέρεια µε νέες εµπειρίες και δεν πλούτισαν, όπως θα το πετύχαιναν, αν υπηρετούσαν το εµπόριο του θεάµατος. Γνωρίζετε να ζει πολυτελώς, προκλητικά ο Λευτέρης Βογιατζής, ο Αντύπας και η Καραΐνδρου; Ο Χουβαρδάς δεν έχασε το «Αµόρε»; Μήπως κυκλοφορεί µε υπερπολυτελή αυτοκίνητα ο Θεωδορόπουλος;

Γιατί εξέµεσαν και τέτοιες αηδίες τα µορµολύκεια. Ασκητικά ζουν και ο Μαρµαρινός και ο Λιβαθινός και ο Τερζόπουλος. Βεβαίως νέοι υπήρξαν και αυτοί κάποτε. Και έφτυσαν αίµα ώσπου να αναγνωριστεί η δουλειά τους. Αλλά είχαν να παρουσιάσουν δουλειά. Πρωτότυπη, επαναστατική, ερευνητική. Εισήγαγαν νέο ρεπερτόριο, νέες µεθόδους, µε νέες µεταφράσεις και νέους ηθοποιούς.

Το παρελθόν δεν έχει φαντάσµατα, έχει ιστορία και η τέχνη έχει συνέχεια, αρκεί οι επίγονοι να διαβάσουν την ιστορία, να την καταλάβουν, να την αφοµοιώσουν και αν έχουν δράµι ταλέντο να τη συµπληρώσουν. Προς το παρόν τα µειράκια περιφέρουν τα µπαλόνια τους φουσκωµένα φρέσκο µεν αλλά αέρα κοπανιστό!