ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ

Το πιθανότερο είναι ότι ο Μαρκ Τουέιν έγραψε το βιβλίο αυτό για να σπάσει τη δική του εικόνα, του εθνικού γελωτοποιού. Στην αρχή, µάλιστα, το δηµοσίευσε µε ψευδώνυµο, δείγµα ότι η αγορά δεν µπορούσε να δεχθεί από τον Τουέιν ένα τέτοιο βιβλίο. Η καινοτοµία του είναι ότι χρησιµοποίησε µε λεπτοµέρεια τα φυλασσόµενα στα αρχεία, αναλυτικά πρακτικά των δικών της Ζαν ντ’ Αρκ. Και το µυθιστορηµατικό στοιχείο ότι παρενέβαλε ένα µη ιστορικό πρόσωπο, τον υποτιθέµενο ακόλουθο και γραµµατέα της Λουί ντε Κοντ, alter ego του συγγραφέα, που αφηγείται όσα είδε µε τα µάτια του.

Στην ουσία, το µόνο κλείσιµο του µατιού από έναν τόσο σηµαντικό συγγραφέα έχει να κάνει µε το είδος της ιστορίας που γράφει: «Ανάµεσα σε όλες τις βιογραφίες που βαραίνουν τα ράφια των βιβλιοθηκών του κόσµου, αυτή είναι η µόνη της οποίας η εγκυρότητα µάς επιβεβαιώνεται ενόρκως», λέει κάπου.

Που σηµαίνει: αναγνώστη προσοχή, όλα τα βιβλία, ακόµα και οι µαρτυρίες που δίδονται µε όρκο, ακόµα και οι πιο αγνές ιστορίες, ακόµα και η ίδια η Ιστορία, µια αφήγηση είναι. ∆ηλαδή, λογοτεχνία.