Βγάζει στριγκλιά

Σε µια εκτενή κριτική του στο «New York Review of Books» ο νοµπελίστας Τζ. Μ. Κουτσί προσδίδει µια οιδιπόδεια τραγικότητα στον χαρακτήρα του Μπάκι Κάντορ και αναφέρει ότι το «Νέµεσις» διαβάζεται µαζί µε την «Πανούκλα» του Αλµπέρ Καµί και τη «Πανούκλα στο Λονδίνο» του Ντάνιελ Νταφόε.

Ζοφερές εικόνες, πυρποληµένες από τον φόβο, τον πανικό και τον καυτό ήλιο του καλοκαιριού.

Ο Ροθ µέσα από την εξάπλωση της επιδηµίας προσεγγίζει θέµατα κοινωνικού αποκλεισµού µε τις καταστρεπτικές συνέπειες που θα βιώσει η ανθρωπότητα. ∆ίνει έµφαση στον ανασφαλή σύγχρονο άνθρωπο, στις αδυναµίες του να κατανοήσει και να ξεπεράσει τα ηθικά και υπαρξιακά διλήµµατα. Οι ήρωές του αναµετρώνται µε το πέρασµα του χρόνου, τη φθορά του σώµατος, την αδικία του πρόωρου χαµού. Οπως ο Μπάκι, που όταν συνειδητοποιεί τη µοίρα του βγάζει µια διαπεραστική στριγκλιά, έτσι και η τελευταία ιστορία του Φίλιπ Ροθ αντηχεί σαν µια στριγκλιά στο σκοτεινό φαράγγι, αντίδραση στην υπαρξιακή θλίψη και την ανθρώπινη αγωνία.