Το στεριανό νησί

Ολη σχεδόν η δυτική ακτή είναι γεµάτη από λευκούς κάθετους βράχους και ειδικά το νοτιότερο ακρωτήριο Λευκάτας, που κατά την αρχαιότητα ονοµαζόταν Λευκάς πέτρα ή Λευκάς άκρα κι έδωσε και το όνοµα στο νησί. Αντίθετα, η ανατολική ακτή είναι καταπράσινη, ήρεµη, γεµάτη ονειρικούς όρµους, ενώ στα ορεινά, κατάφυτα χωριά εύκολα ξεχνάς ότι βρίσκεσαι σε νησί.

Κρεµασµένη από τις ακαρνανικές ακτές, η Λευκάδα περισσότερο µοιάζει µε χερσόνησο παρά µε νησί. Και ήταν χερσόνησος έως τον 7ο αι. π.Χ. όταν οι κορίνθιοι άποικοι έσκαψαν µια διώρυγα και τη χώρισαν από την υπόλοιπη στεριά. Σήµερα η επικοινωνία γίνεται από γέφυρα. Είναι ορεινό νησί µε πυκνή βλάστηση και τρεχούµενα νερά, µε ψηλότερη κορυφή την Ελάτη, 1.158 υψόµετρο. Οι ορεινοί όγκοι καταλήγουν σε παραλίες σε κάθε του πλευρά. Λίγο έξω απ’ την πόλη και απέναντι ακριβώς απ’ την πλωτή γέφυρα βρίσκεται το ενετικό κάστρο της Αγίας Μαύρας, πρότυπο οχυρωµατικής τέχνης. Στην περιοχή υπάρχει οικοσύστηµα λιµνοθαλασσών που αποτελούν αναπόσπαστο κοµµάτι του γειτονικού, προστατευόµενου από τη συνθήκη Ramsar υδροβιότοπου του Αµβρακικού.

Μετά τη γέφυρα, δεσπόζει η πόλη της Λευκάδας για την οποία λέγεται ότι «ένας δρόµος είναι η πόλη» και µάλλον όχι άδικα. Απέναντι από τη γέφυρα, το πάρκο των ποιητών και στα αριστερά αρχίζει ο λιθόστρωτος πεζόδροµος της οδού ∆αίρπφελδ µε την αγορά, τα πολύχρωµα σπίτια µε τα ξύλινα µπαλκόνια και τα ποδήλατα σχεδόν σε κάθε αυλή. Η πόλη διατηρεί έντονα βενετσιάνικα στοιχεία, αν και ξαναχτίστηκε µετά τους σεισµούς του 1953. Αντεξαν όµως αρκετές από τις εκκλησιές της, των οποίων η αρχιτεκτονική και η εσωτερική διακόσµηση και οι τοιχογραφίες είναι έντονα επηρεασµένες από το ιταλικό µπαρόκ. Από τις πιο ενδιαφέρουσες είναι του Αγίου Μηνά (1707), του Αγίου Σπυρίδωνα (17ος-18ος αι.) και του Παντοκράτορα. Επίσης πάνω σε γειτονικό λόφο µε εντυπωσιακή θέα προς την πόλη και το Ιόνιο βρίσκεται το θρησκευτικό κέντρο του νησιού, το Μοναστήρι της Φανερωµένης, του 17ου αιώνα που καταστράφηκε από πυρκαγιά και ξαναχτίστηκε τον 19ο.