Οι στόχοι των «Αγανακτισµένων»

Σπύρος Παπαδάς
ΦΟΙΤΗΤΗΣ ΝΟΜΙΚΗΣ
Εντυπωσιακό, πρωτοφανές, απίστευτα πρωτότυπο αυτό που συµβαίνει αυτές τις δύο µέρες µε τους απανταχού συγκεντρωθέντες σε όλες τις πλατείες της χώρας. ∆εκάδες χιλιάδες κόσµου, ειρηνικά, συγκεντρώθηκαν για να εκδηλώσουν την αγανάκτισή τους… Είναι υγιές σαν αρχή, αλλά δεν αρκεί. Κι ο λόγος είναι απλός, όπως παρατήρησαν και οι ίδιοι οι διαδηλωτές: έστω ότι τους ρίχνουµε, µετά τι;

Για να το εκφράσουµε διαφορετικά, οι συγκεντρώσεις αυτές έστω ότι επιτυγχάνουν, έστω ότι ο Παπανδρέου λέει «έχετε δίκιο!», τι θα γίνει; Το πρόβληµα είναι ότι οι συγκεντρώσεις αυτές δεν έχουν το πολιτικό ζητούµενο για να µπορέσει να ασκηθεί πίεση. Για παράδειγµα, οι συγκεντρώσεις το 1844 είχαν ως αίτηµα το να παραχωρήσει ο βασιλιάς Σύνταγµα στον λαό. Ή το κίνηµα στο Γουδή… Υπήρξαν σαφή αιτήµατα που είχαν διπλή λειτουργία.

Αρχικά, ο αγώνας είχε έναν επιτεύξιµο στόχο, ώστε, εάν πετύχαινε η άσκηση πίεσης, η αλλαγή θα ερχόταν άµεσα.

Επειτα το σαφές αίτηµα συσπειρώνει. Γιατί είναι αλλιώς να µάχεσαι, απλά και µόνο επειδή περνάς δύσκολα, και αλλιώς να µάχεσαι π.χ. για να πέσει η κυβέρνηση ή για να φύγει η Ελλάδα από το ∆ΝΤ και παράλληλα να εκτονώνεις και τη δυσαρέσκειά σου. Απόδειξη της έλλειψης ζητουµένου; Ελλειψη παλµού, ετερόκλητο άναρχο πλήθος. Και δεν το συγχέω µε τα κόµµατα. Εννοώ έναν σαφή στόχο. Εναν στόχο για να δώσει ελπίδα, έναν στόχο για να ενώσει, έναν στόχο για να ανατρέψει τους συσχετισµούς.

Αναµφίβολα είναι υγιής ο κάθε προβληµατισµός και η κάθε ειρηνική αντίδραση. Οµως είναι καλύτερο ο προβληµατισµός αυτός να έχει και ουσία, να έχει και ζητούµενο. Θέλουµε συσπείρωση, θέλουµε ζητούµενο. Καλές οι κατσαρόλες, καλά τα ξυπνητήρια, αλλά οι Αργεντινοί τούς χώσανε στα ελικόπτερα. Γιατί ήξεραν τι ήθελαν. Εµείς ξέρουµε;