Η δράση των συµµοριών

Γιάννης Βελίκης
Σε µια κοινωνία όπου η µόνη αξία είναι ο έλεγχος και η κατοχή του χρήµατος και όλες οι άλλες αξίες έχουν εκπέσει, η σύσταση, οργάνωση και δράση συµµοριών είναι αναµενόµενη. Οταν οι πολίτες βιώνουν την αδικία, την κλοπή, τον φόνο, τον έλεγχο των µέσων παραγωγής, την εξαθλίωση και την εκµετάλλευση από το κράτος (και τις επικουρικές σε αυτό δυνάµεις της αγοράς και της Εκκλησίας) στο οποίο ανήκουν, δεν έχουν κανέναν ηθικό φραγµό ώστε να πάρουν µε το έτσι θέλω αυτά τα οποία πιστεύουν ότι τους ανήκουν. Ετσι, η σύσταση συµµοριών είναι πια δεδοµένη σε όλα τα σύγχρονα κράτη.

Η δράση αυτών των οµάδων είναι παράνοµη και πειρατική. Εκµεταλλεύονται τα κενά των κρατών σε νοµοθεσία, τεχνογνωσία και έλλειψη αστυνοµικών και εγκαθίστανται σαν άλλη εφορία των παράνοµων δραστηριοτήτων. Συνήθως οι µάχες τους δίνονται απέναντι σε ανταγωνιστικές συµµορίες και όχι µε τους κρατικούς αστυνοµικούς.

Τα πιο απεχθή στοιχεία της δράσης τους παρουσιάζονται όταν αυτά αγγίζουν, πέραν της παράνοµης δραστηριότητας, την ευρύτερη κοινωνία. Καθηµερινά απάγονται γυναίκες ώστε να χρησιµεύσουν για την ηδονή, τη διασκέδαση των µελών ή την εκπόρνευση, πολίτες τροµοκρατούνται ή τραυµατίζονται σε δηµόσιους χώρους για εκφοβισµό ή αντίποινα στις αστυνοµικές αρχές, νόµιµες επιχειρήσεις ληστεύονται όταν χρειάζονται άµεσα «ρευστό», περιουσίες καταστρέφονται όταν συµµορίες συµπλέκονται σε δηµόσιους χώρους.

Σε κάθε περίπτωση, η ρίζα της εµφάνισης τέτοιων φαινοµένων είναι η πειρατική, διεφθαρµένη και ανήθικη λειτουργία του ίδιου του κρατικού συστήµατος, µαζί µε τα επικουρικά της αγοράς και της Εκκλησίας. Γι’ αυτό και τα παραπάνω συµβαίνουν κυρίως σε αποδιοργανωµένες κοινωνίες µε πολλά οικονοµικά, πολιτικά και κοινωνικά προβλήµατα. Η δε λύση τους δεν έχει να κάνει σε τίποτα µε την καλύτερη αστυνόµευση αλλά µε την ανάπτυξη της κοινωνίας, τη µόρφωση των νέων, την καλλιέργεια των αξιών της αλληλεγγύης, του σεβασµού και της ισοτιµίας όλων, την προστασία των οικογενειών και της ανατροφής των παιδιών, την αδιάφθορη λειτουργία της Εκκλησίας και της πολιτικής, τον έλεγχο της απληστίας της αγοράς και την ενδυνάµωση του κοινωνικού ιστού και του σηµαντικού ρόλου που αυτός µπορεί να παίξει στην αποτροπή της παρανοµίας και του κοινωνικού χάους.