Προσκήνιο

Πολλές έξυπνες ιδέες έχει ο Θοδωρής Αθερίδης αλλά δεν καταφέρνει – ή δεν έχει τον χρόνο – να τις συναρµολογήσει σε έργο θεατρικό. Ετσι και στον «Τυφλοσούρτη» του («Μικρό Παλλάς»). Ενα απροσδιόριστο – θα µπορούσε ίσως να χαρακτηριστεί «αστυνοµική κωµωδία» – έργο, όπου µία τυφλή φουρνάρισσα – ζαχαροπλάστισσα, µία αστυνοµικίνα που µωρό την παράτησαν οι γονείς της, ο σκύλος της και δύο κλέφτες τράπεζας περιπλέκονται σε µία περιπεπλεγµένη πλοκή χωρίς ειρµό, που τραµπαλίζεται ανάµεσα στα θεατρικά είδη χωρίς να αποφασίζει σε ποιο ανήκει, διανθισµένη από µερικά έξυπνα και αρκετά άνοστα αστεία και µε τον αφηγητή – σκύλο απεγνωσµένα να προσπαθεί να συνδέσει τα ασύνδετα – πλίνθοι και κέραµοι ατάκτως ερριµµένα… Η παράσταση που σκηνοθέτησε ο ίδιος ο συγγραφέας δεν ήταν ευτυχώς χυδαία αλλά δεν ήταν και λαµπερή. Η διακοσµητική Ζέτα Μακρυπούλια, ο Χρήστος Πλαΐνης που προσπαθούσε να κάνει κωµωδία, η άνετη αλλά επιφανειακή Νίκη Γαβριηλίδου πλαισίωναν τον επιτυχηµένο ως σκύλο, θεατρικά άνευρο όµως, Θοδωρή Αθερίδη και τη Σοφία Φιλιππίδου, η οποία ανέβαζε τον µέσο όρο στύβοντας όσο χιούµορ µπορούσε από την κάθε ατάκα της – και ελάχιστες ήταν οι ζουµερές… – χωρίς όµως υπερβολές.

¬ Φοβάµαι πως η – δραµατουργικά ασθενική, επιµένω – «Κάρµεν» του Στάθη Λιβαθινού έχασε στο «Κάππα», όπου µεταφέρθηκε για τη χειµερινή σεζόν, το βασικό της ατού: τον αυθεντικό σκηνικό χώρο όπου άνθησε το καλοκαίρι. Μαρία Ναυπλιώτου, Μελέτης Ηλίας, Χρήστος Σουγάρης, Πηνελόπη Μαρκοπούλου, ∆αυίδ Μαλτέζε υπερασπίστηκαν την παράσταση µε την ίδια θέρµη αλλά εκείνη η εσωτερική αυλή και οι γύρω χώροι έλειπαν απελπιστικά σε όποιον είχε δει την καλοκαιρινή εκδοχή.