ΣΗΜΑΤΑ

Έτος Παπαδιαµάντη, η χαρά και των καθαρολόγων, σε αφιέρωµα της Ελευθεροτυπίας (29/4) γλωσσολογών καθηγητής Βυζαντινής Φιλολογίας (Φώτιος Αρ. ∆ηµητρακόπουλος), τα βάζει µε τους «γλωσσολογούντες», επειδή δεν έτυχε, φαίνεται, να διαβάσει γλωσσολόγους.

Παραθέτει Παπαδιαµάντη, ότι «κατήντησε να γίνη όλη σχεδόν η γλώσσα νόθον και κίβδηλον κατασκεύασµα…» κτλ. Και σχολιάζει: «Αυτά για τους γλωσσολογούντες, που µας λένε ότι νόρµα και κανόνας είναι ό,τι επικράτησε να λέγεται και να γράφεται».

∆εν διάβασε, λέω, γλωσσολόγους, κάθε σχολής, ή ιστορία της γλώσσας, να δει ότι εξέλιξη της γλώσσας είναι τα λάθη της, ότι ο άνδρας λ.χ.

είναι ο κάποτε λανθασµένος τύπος της λέξης ανήρ.

Ο Παπαδιαµάντης ψέγει τους συγκαιρινούς του, επειδή έλεγαν Σµύρνη αντί για Σµύρνα, Αικατερίνη αντί για Αικατερίνα, ή προθυµοποιείται αντί για προθυµείται. Όσο δίκιο κι αν είχε ο Παπαδιαµάντης, κανένας δε λέει σήµερα, ούτε, φαντάζοµαι, ο αδιάβαστος καθηγητής, Σµύρνα και Αικατερίνα και προθυµείται.

Ώστε νόρµα και κανόνας είναι… κτλ.

«Η µετανάστευση δεν αποτελεί δικαίωµα…» Το διαβάσαµε κι αυτό, και µάλιστα εδώ. Πέντε λέξεις όλες κι όλες, να βγάζουν τη γλώσσα στον αρχαίο πολιτισµό, για τον οποίο σίγουρα είµαστε περήφανοι κατά τα άλλα, στον πολιτισµό έπειτα γενικώς.

Μα το χειρότερο δεν είναι αυτό, πως δηλαδή γυρίζουµε την πλάτη στην Ιστορία, όσο ο ίδιος ο αφορισµός, διατυπωµένος σαν αυτονόητο (πως η κοινωνία όφειλε «να έχει ξεκαθαρίσει… πως η µετανάστευση…» κτλ.), η ίδια η σκέψη. (Που µάλιστα επαναλήφθηκε δις την εποµένη από την τηλεόραση, γεγονός που πάντως αποκλείει να έχουµε να κάνουµε µε άστοχη διατύπωση, παραδροµή κτλ.)

Αλίµονο αν χρειάζεται να το πούµε, πως η µετανάστευση είναι δικαίωµα, κι από τα ιερότερα, αφού είναι το δικαίωµα στη ζωή.