«Χαμένοι θα είναι οι Λίβυοι»

Ο γεννημένος στη Λαχώρη ιστορικός έχει αναφερθεί επανειλημμένα στην «επιλεκτική εγρήγορση της Δύσης», δηλαδή στο γεγονός ότι ενώ π.χ. η Λιβύη βομβαρδίζεται δεν γίνεται κάτι ανάλογο στο Μπαχρέιν ή την Υεμένη. Γι΄ αυτό ακριβώς, κατά τη γνώμη του, η επίθεση στη Λιβύη «αποτελεί άλλοθι δημοκρατικότητας ώστε να κατασταλούν οι λαϊκές εξεγέρσεις σε φιλικές προς στη Δύση χώρες. Τελικά, ο χαμένος θα είναι ο λιβυκός λαός. Η χώρα είτε θα διχοτομηθεί- από τη μια το κράτος του Καντάφι και από την άλλη ένα φιλοδυτικό προτεκτοράτο με επικεφαλής επιλεγμένους επιχειρηματίες- είτε η Δύση θα απομακρύνει τον Καντάφι και θα ελέγξει απολύτως τα πλούσια πετρελαϊκά αποθέματα της Λιβύης».

Η πολιτική δραστηριότητα του Αλι ξεκίνησε από τα φοιτητικά του χρόνια όταν διοργάνωσε διαδηλώσεις στο Πανεπιστήμιο του Παντζάμπ εναντίον της δικτατορίας του Πακιστάν. Αργότερα συμμετείχε στο διεθνές κίνημα εναντίον του πολέμου του Βιετνάμ. Θεωρείται ότι αυτός ενέπνευσε στους Ρόλινγκ Στόουνς το τραγούδι «Street fighting man», ενώ ο Τζον Λένον έχει δηλώσει ότι έγραψε το «Ρower to the people» έπειτα από μια συνέντευξη που είχε δώσει στον Ταρίκ Αλι.

Τελικά, η τέχνη έπαιξε κάποιον ρόλο στις λαϊκές εξεγέρσεις της Μέσης Ανατολής; «Μέχρι σήμερα φοβάμαι ότι ήταν πολύ μικρός ο ρόλος αυτός».

Μπορείτε να φανταστείτε τον αραβικό κόσμο σε 10 χρόνια από σήμερα; «Οχι».