Της τρίχας και της φούρλας στο «Dancing»

Εγινε ολατρεµένος τωντηλεοπτικών ηµερών µεένα«ξεπατώθηκα»,µεµερικές αστείεςφούρλεςστο«Dancingwiththe stars»καικυρίωςµεεκείνοτογελαστό ύφος «δενµε µέλει».Ο Τρύφωνας-δενµε-µέλει-Σαµαράς (φωτογραφία αριστερά). Που απότο πρώτο κιόλαςlive του χορευτικού ριάλιτιδιασηµοτήτων απέδειξε ότι ηεπιλογή του απότην παραγωγή για να υπηρετήσειτην καρναβαλική πτυχή της τηλεόρασης του είδους υπήρξε αρίστη µε την ατάκα του «όταν µε πήρανγια ναµου προτείνουννα συµµετέχω στο “Dancing” µού κάηκε το πιστολάκι απότη χαρά µου».Ε, να αυτό είναι όλο.

Εγινεο ιδανικόςεκφραστής τουτηλεοπτικού σούργελου που αποθεώνειµε παθολογική νοσταλγίατην παιδικότητα,σαν κατάσταση στην οποίαόλα επιτρέπονται. Γιανα γίνονταιστησυνέχειαβοράτηςυποκρισίας καιτου συντηρητισµούτης τηλεόρασης των κουτσοµπολίστικων πάνελ.Γιατί ο Τρύφωνας που ξεκαρδίζεται, «ξεπατώνεται» και το απολαµβάνει και ο οποίος χάνει τα βήµατά του στοlive του «Dancing»– όλοι όµως του τοσυγχωρούν, ακριβώςόπως κάνουν µε τα παιδιά –είναι η ενσάρκωση τηςτηλεοπτικής ελαφρότητας. Μεταµορφώνεται και δικαιολογεί πλήθος µεταµορφώσεων. Αλλοι θέλουν τάχανα τονπροστατέψουν καιτον «µαλώνουν» επειδήγίνεται νούµερο,όπως η παρέα τηςεκποµπής «SouperStar» που έβγαλε στογυαλί καιτον πατέρατου Τρύφωνα – όπως πριναπό λίγο καιρό έβγαζαν τον παρ’ολίγον πεθερότης Μπεκατώρου, τον Γιώργο Καρατζαφέρη – για να τον πιλατέψουν τον άνθρωπο ρωτώντας τον αν θέλει εγγονάκια και αν στενοχωριέται που κάτι κακοί (και τηλεκριτικοί επιπλέον)του λένε, του Τρύφωνα, ότι είναιγια τα καρναβάλια.Λες και ο Τρύφων έγινε διάσηµοςγια την ερµηνεία τουστον Αµλέτοή στονΚρέοντακαι όχιπροσφέρονταςσπαρταριστέςστιγµές ενηλίκου σε κατάσταση καρναβαλικής αφασίας ήκαι παιδιάστικωνναρκισσιστικών ξεσπασµάτων χαριτωµενιάς,τα οποίαέχουν το κιτς της υπερβολής καιτης ασυµβατότητας µε την ηλικία του.

Γιατί αυτόπου λατρεύεταιστις προσωπικότητες του είδους, αυτό που αποτελεί την επιτοµή του σουξέ τους είναι ότι υπηρετούν και ταυτίζονται µε το απόλυτο κιτςόχι µόνο της τηλεόρασης αλλάµιας ολόκληρηςεποχής που βουλιάζει όχι µόνο στην οικονοµική κρίση αλλά και σε κρίση ταυτότητας.