Η «ακρόαση» της Ιλιάδας

Ηταν πράγµατι ένα απρόσµενο θαύµα, όπως οµολογήθηκε, αυτό που συνέβη, επί έξι µήνες κάθε Πέµπτη, στο Εθνικό Θέατρο, µε την ανάγνωση των 24 ραψωδιών της Ιλιάδας του Οµήρου, σε µετάφραση Δηµήτρη Μαρωνίτη. Κατάµεστη κάθε φορά η Αίθουσα Εκδηλώσεων, αδυνατώντας ν’ αντεπεξέλθει στην προσέλευση ενός πολυπληθούς κοινού που παρακολουθούσε µαγεµένο την υπέροχη οµηρική ποίηση, αυτό το συγκλονιστικό παραµύθι, Ελληνες εναντίον Τρώων, Τρώες εναντίον Ελλήνων, µε ενδιάµεσους υποστηρικτές ή µη τους ολύµπιους θεούς:

Δίας, αν και ολίγον απόµακρος ρυθµιστής, Ηρα, Αθηνά, Απόλλων, Ερµής, Ιρις… υπέρ ή κατά των ηρώων του Τρωικού Πολέµου: Αγαµέµνονος, Μενελάου (ο απατηµένος), Οδυσσέα, Αίαντα, Πατρόκλου, Αχιλλέα, Εκτορα, Ιδοµενέα, Σαρπηδόνα, Πριάµου… Η τελευταία βραδιά ανήκε στον ακαταπόνητο Δάσκαλο και µεταφραστή Δ. Μαρωνίτη, που αναβίωσε σε µια γλώσσα σύγχρονη, υπέροχη το ποιητικό αριστούργηµα του Οµήρου. Εκδηλα συγκινηµένος, οµολόγησε τα δύο µεγάλα πάθη της ζωής του: «το δασκαλίκι και το θέατρο», καθώς και τα «κέρδη και τα χρέη» του απέναντι στο έπος. Το πάθος του για το θέατρο το έζησα προσωπικά κατά τη θητεία µου στο ΚΘΒΕ όταν ως διευθυντής διοργάνωνε παραστάσεις στους αύλιους χώρους των φυλακών Επταπυργίου. Είχα την τύχη να συµµετάσχω µαζί µε την αξέχαστη Αλέκα Παΐζη και τον Κώστα Ματσακά στα «Οράµατα και Θάµατα» του Μακρυγιάννη. Μακάρι η επιτυχία της «ακρόασης» της Ιλιάδας (της λιγότερης εγωιστικής απ’ όλες τις αισθήσεις) όπως είπε, αυτής της θαυµάσιας ιδέας του διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου Γιάννη Χουβαρδά, ν’ ανοίξει νέες µελλοντικές πύλες στην απόλαυση και άλλης αρχαίας ποίησης και όχι µόνον. «Αυτός ο τόπος ο µικρός ο µέγας» γεννούσε ανέκαθεν µεγάλους ποιητές!