«Αχ, να ‘µουν το σινιέ νεράκι σου»

Κυρία Αθηναίου µου, «Πιότερο από τους ανθρώπους, τα τραγούδια τους αγάπησα» έγραφε ο Ναζίµ Χικµέτ. Θα µου επιτρέψετε να το παραφράσω στην περίπτωση του πολύ τρέντι χορογράφου µας ∆ηµήτρη Παπαϊωάννου: Μα πιο πολύ από τον άνθρωπο, τους όψιµους θαυµαστές του εµίσησα!

Οσο κι αν τον συµπαθώ – και οµολογώ ότι τον συµπαθούσα πιότερο στα χρόνια τα πρώτα, της Οµάδας Εδάφους – τον χορογράφο, που βλέπω ότι τον σχολιάζεις συχνά πυκνά για τα «πνευµατικά σπα», που εδήλωνε, τόσο αντιπαθώ και εξανίσταµαι για τους υποτίθεται θαυµαστές του που, τυφλωµένοι από το τρέχον, µε τρόπο εξαισίως αντιπαθητικό θεωρούν εκ προοιµίου ό,τι κάνει καταπληκτικό και δεν σηκώνουν µάλιστα και κουβέντα επ’ αυτού.

Τελευταία βρήκαν και καινούργιο µότο στην αντιπαθητική µισαλλόδοξη τακτική τους: «∆εν είναι για όλους αυτά που κάνει». Ανάγοντας αυτοµάτως τους εαυτούς τους σε µια ελίτ που εκείνη µόνον καταλαβαίνει την τέχνη του. Αν αυτό δεν είναι αντιπαθητικά αλαζονικό τι είναι;

Με τιµή, ∆άφνη Αλεβίζου < Μην τους κακίζετε, αγαπητή ∆άφνη. Θα έχουν τυφλωθεί από την Ολυµπιάδα και έκτοτε ό,τι αντίστοιχο βλέπουν από τον πανεθνικό χορογράφο µας το θεωρούν υψηλή τέχνη που µόνον εκείνοι κατανοούν – και άρα ανήκουν στους εκλεκτούς λίγους της υψηλής τέχνης σ’ αυτόν τον τόπο, τον δοκιµαζόµενο. Η στήλη δηλώνει αναφανδόν ταπεινή φαν του – κι ας µην τα καταλαβαίνει όλα κι ας µην ανήκει στην ελίτ των λίγων που «καταλαβαίνουν». Τόσο ταπεινή που το µόνο που θα ήθελε είναι να γινόταν το – σινιέ – νεράκι του, που στριµµένες κακόγλωσσες λένε πως του µεταφέρει ειδικός επιτετραµµένος!