Ταχτσής και Ντοστογιέφσκι

«Κάθε έργο τέχνης έχει μέσα του μια μορφή υπερβολής» μού έλεγε τις προάλλες ο Συμπάρδης. «Το να καταγράφεις απλώς την πραγματικότητα δεν είναι τέχνη. Και πάντως εμένα δεν με ενδιαφέρει. Εγώ πιστεύω σε μια λογοτεχνία “αποδεικτική”, πράγμα που με φέρνει πιο κοντά στον Ταχτσή απ΄ όσο στον Κουμανταρέα».

Πράγματι, ο Συμπάρδης στρέφει το μικροσκόπιό του στην ιδιωτική ζωή των ηρώων του και από εκεί μέσα φωτίζει την ελληνική κοινωνία. Ή τουλάχιστον μια σημαντική φέτα της η οποία τη χρωματίζει, κι ας μένει υπόρρητη. Ο ίδιος τον γνωρίζει αυτόν τον κόσμο από πρώτο χέρι. Γεννημένος στην Ελευσίνα, σπούδασε νομικά στην Αθήνα και στο Λονδίνο, και μέχρι πριν από λίγο καιρό ασκούσε δικηγορία στον Πειραιά, με ειδίκευση στο εμπορικό και ναυτικό δίκαιο. Οσο σπούδαζε, παρακολουθούσε και μαθήματα σκηνοθεσίας κινηματογράφου και έγραφε ιστορίες που κρατούσε στο συρτάρι του, ώσπου στα 42 του κυκλοφόρησε τη νουβέλα «Μέντιουμ» (1987). Εντεκα χρόνια αργότερα εκδίδει τον «Αχρηστο Δημήτρη» (1998) που τον καθιερώνει, και τώρα την «Υπόσχεση γάμου» σε ύφος διαφορετικό, με κάποιες κοιλιές στην αφήγηση, αλλά με την ίδια διεισδυτική ματιά. «Οι πρώτοι που με επηρέασαν ήταν οι Ρώσοι, Ντοστογιέφσκι και Τολστόι. Τώρα σκέφτομαι τον σημερινό άντρα ως κράμα του Μίσκιν και του Ραγκόζιν…».