Η γρίπη της Μονρόε και τα Δεκεµβριανά του 2008

Ο τηλεοπτικός πανελίστας ξέρει όλα τα απίθανα σενάρια. Ακόµα κι αυτό που λέει πως η Μονρόε πέθανε από γρίπη από έναν µυστικό ιό που της τον κόλλησε ύστερα από µια ακόλαστη νύχτα ένας πράκτορας του FBI. Μπορεί και της CIA. Ενα θεατρικό έργο ξεκινάει από τις εξεγέρσεις του 2008 για να αποδοµήσει…

Εξω η πόλη καίγεται από τις διαµαρτυρίες των νέων µε αφορµή τον φόνο του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Ο νεαρός διαδηλωτής (Τέλης Ζαχαράκης) έχει συλληφθεί από τους Αλέξανδρο Κωχ και Μαρία Μπελιβάνη κι έχει δεθεί στο διαµέρισµα. Εικόνα από το έργο του ∆ηµήτρη Κατσαντώνη «Η γρίπη της Μονρόε», σε σκηνοθεσία Σοφίας Καρακάντζα, που παίζεται στο Μικρό Θέατρο της Θεσσαλονίκης (φωτογραφία: Γιώργος Γιακουµίδης)

Πιασάρικος τίτλος. Περίεργος για θεατρικό έργο.Κάτι σαν «προχωρηµένο» σύνθηµα µετεξελιγµένων ευφυών «Ρηγάδων» του ‘80 που έγιναν πετυχηµένοι διαφηµιστές στα 2011: «Η γρίπη της Μονρόε». Συγγραφέας ο φυσικός (συνδικαλιστής της ΠΑΣΠ προ 25ετίας και βάλε στη ΦΜΣ) ∆ηµήτρης Κασταντώνης, ανεβάζει το δεύτερο θεατρικό του – προηγήθηκε προ διετίας το επίσηςενδιαφέρον «Μίλαν – Κούντερα 1-0» – µε την οµάδα «Ανευ Προηγουµένου».

Πρωταγωνίστρια η σύζυγος του συγγραφέα, γιατρός πετυχηµένη αλλά και µε σπουδές υποκριτικής και «άµυνες» τέχνης – «Τι νόηµα έχει η ζωή,η δηµιουργία, η συσσώρευση πλούτου και γνώσης χωρίς την τέχνη, την έκφραση των αγωνιών» µου λέει.

Μικρό Θέατρο. Πίσω από την αρµένικη εκκλησία, απέναντι σχεδόν από τη ΧΑΝΘ, σε µια στενή σκοτεινή κάθετο στο τέλος της οδού Τσιµισκή, δίπλα στο παρκάκι. Οδός Αντωνίου Καµάρα. Πλάτος ούτε 5 µέτρα. Τα δύο µέτρα κατειληµµένα από παρκαρισµένα αυτοκίνητα, τα υπόλοιπα καλυµµένα από εγκαταλελειµµένα από τον δήµο και τους πολίτες σκουπίδια σε σωρούς ύψους διώροφου… Υπόγειο χωρίς πολλές δυνατότητες εξαερισµού, κάθετη σχεδόν η σκάλα κι εντός του 60 – 70 θέσεις µε ελαφρά κλίση, κολόνες και µια άνετη σκηνή µε ικανό βάθος.

Χώρος: ∆ωµάτιο διαµερίσµατος κάπου στην Τσιµισκή.Σε όροφο.

Καναπές, πολυθρόνα, τηλεόραση (χωρίς ήχο), στερεοφωνικό (µε ήχο όταν χρειάζεται), ζωγραφικοί πίνακες εν τω γίγνεσθαι αραδιασµένοι στο πάτωµα, ακουµπισµένοι στουςτοίχους, παράθυρο (βλέπει στον δρόµο καιτη ζωή στην πόλη).

Χρόνος:∆εκέµβρης 2008. Η πόληφλέγεται από τις διαδηλώσεις των νέων για τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Πρόσωπα: Χωρίς ονόµατα. Ο Ανδρας, 45άρης, πρώην φοιτητής, συνδικαλιστής – τώρα παντρεµένος, χωρίς παιδιά, κάτοχος µηχανήςπολλών κυβικών (Αλέξανδρος Κωχ).

Η Γυναίκα: Η Μαρία Μπελιβάνη.

Η τηλεόραση, το παράθυρο κι αργότερα στην εξέλιξη του έργου. Ονεαρός διαδηλωτής (Τέλης Ζαχαράκης). Οι διάλογοι.

Ανδρας: Η πόλη καίγεται.Αυτό πρέπει να ήταν η Εµπορική στην Τσιµισκή. Γυναίκα: Γιατί πάει στο παράθυρο;

Για να δει µήπως πέφτει ο καπιταλισµός; ∆εν πέφτει, έπεσες έξω. Αν πέσει, στο κεφάλι σου θα πέσει.

Ανδρας:Τι είναιγυναίκα; Μυστήριοτρένο. Αγνωστη αφετηρία, άγνωστο τέρµα, άγνωστοι σταθµοί.Πολλή φασαρίαπάντως και πολλή φαντασία.

Γυναίκα: Ή από το παράθυρο βλέπεις ή από την τηλεόραση.Ηδονοβλεψίας. Σιωπηλός µάρτυρας. ∆ιχασµένο κορµί.

Ανδρας: Ανδρας είναι αυτός που πάει έναν δρόµο ακόµακι όταν οι άλλοι πάνε αντίθετα. Αρκεί να τοέχει υποσχεθεί. Μονόδροµοι είναι οι υποσχέσεις µας.

Ανδρας: Οι ευθύνες είναι για τους άνδρες ό,τι η γρίπη της Μονρόε για τον Λάκη (ο τηλεοπτικός πανελίστας σήµερα παλιός του γνώριµος από την εποχή του δικού τους φοιτητικού κινήµατος). Οι διάλογοι συνεχίζονται στο διαµέρισµα του 2008 – γερασµένη µετεξέλιξη του αµφιθεάτρου του 1985.

«Πεθαίνουµε στα 30 και µας θάβουν στα 70. Το µεταξύ διάστηµα το λέµε Ζωή». Αναφορές σ’ εκείνες τις προ 30ετίας εξεγέρσεις: «Αλλο πράγµα η επανάσταση, άλλο ηεξέγερση, άλλο οι φασαρίες».

ΟΝΕΑ ή ΟΕΝ: ΟµάδαΝέων Εθελοντών ή… Εθελοντικά Νέων, η φοιτητική παράταξη της Καταστροφικής ∆ηµιουργίας και η άλλη της «∆ηµιουργικής Καταστροφής»;

Συνεχείς αναφορές στο τότε. «Εµείς, τότε, οι Φίλοι, οι Αλλοι,ο έρωτας, οι σχέσεις, η βία, ο Πουλαντζάς, η Σιµόν ντε Μποβουάρ, ο Λένιν…». «ΟΛένιν στην εποχή µας µπορεί να ήταν ιδρυτής της νέας ΙΣΚΡΑ:Ιντερνετική Συνάντηση Κοινωνικά Ράθυµων. Η νέα επανάσταση».

«∆εν ήσουν µε εκείνουςµε τις σφιγµένες γροθιές; Γιατί γρονθοκοπούσαν όσους τους πίστευαν… Ιστορικά αποδεδειγµένο. Χρησίµευαν για µποξ µεταξύ µας». Από το «Ταξικό µποξ» στο «Τακτικό µπότοξ».

«Πιστεύαµε πως οιµέρες πίσω µας ήταν απλώς η προϊστορία της ανθρωπότητας. Από µας ξεκινούσε η ιστορία. Οµως στην πραγµατικότητα ήµασταν οι αγνοούµενοί της. Γεννήµατα αδέσποτης ύλης».

Υστερα η Γυναίκα τον προκαλεί,επιχειρούν να κάνουν έρωτα, ακούγεται κι άλλος θόρυβος, κάποιος από τους νέους του έχει σπάσει τη µηχανή, ο Ανδρας παίρνει τοννόµο στα χέρια του, φεύγει, κατεβαίνει στονδρόµο, τον συλλαµβάνει, τον δένει, τον ανεβάζει και τον κρατά όµηρο στο διαµέρισµα, οι διάλογοι συνεχίζονται, ο νεαρός θαυµάζει την…ιδεολογική τοποθέτηση της Γυναίκας µε «ουάου».

Ο Ανδρας σαρκάζει («Το φαντάζεσαι να λέγαν οι εκφωνητές του Πολυτεχνείου «Ηρθαν τα τανκςουάου»;), µετά τα βρίσκουν:

Γυναίκα: «Ανδρες! Σε κλάσµατα δευτερολέπτου πάνε από τονΜαρξ στο µατς. Θα έπρεπε νααυτογονιµοποιούµαστε».

Ο Ανδρας αφήνει ελεύθερο τον νεαρό, µένουν ξανά οι δυο τους, ξαπλώνουν µαζί… … – Είναι τα παιδιά βόµβες µολότοφή βόµβες υδρογόνου;

– Κι αν µας προδώσει;

– Το ερώτηµα είναι µε τι θα µας αντικαταστήσει. Τι θα τον αναφλέξει. Ποιος ο πυροκροτητής του… – Το να µεγαλώνεις ένα παιδί είναι µια άρνηση του εφησυχασµού.

– Ή µια υπεκφυγή. Ενας ακτιβισµός σε τέσσερις τοίχους.

INFO

«Η γρίπη της Μονρόε» του Δηµήτρη Κατσαντώνη από τη θεατρική οµάδα «Ανευ Προηγουµένου» κάθε Πέµπτη έως Κυριακή, στις 21.30, στο Μικρό Θέατρο (Αντωνίου Καµάρα 3 και Τσιµισκή 139, τηλ. 2310-232.799).

«Οι φίλοι οι παλιοί για πάντα φύγαν»

Υστερα από τα περίπου 80 λεπτά της παράστασης, περπατώντας ανάµεσα στα σκουπίδια της Θεσσαλονίκης, έψαχνα τους στίχους του Σαββόπουλου. «Οι παλιοί µας φίλοι για πάντα φύγαν», «Οι µέρες που µας πλήγωσαν γίνανε παιχνίδι στα χέρια των παιδιών», «Μπορεί κανίβαλος ποτέ να εκπροσωπήσει τάχα / όλους τους φίλους τους παλιούς που έχει στη στοµάχα» αλλά και «Τα όνειρα σου µην τα λες / γιατί µια µέρα κρύα / µπορεί και οι φροϋδιστές / να ‘ρθούν στην εξουσία». Οµως ο Νιόνιος τα ‘γραψε το 1966, το 1979. Τώρα; Σαν τη γρίπη της Μονρόε θα ακούγονται σε νεώτερους.