ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Κυριακάτικοι πειρασµοί

Στον τουριστικό πεζόδροµο δυο κοριτσάκια γύρω στα εφτά έχουν εκστασιαστεί µπροστά σε ένα χαρτόνι µε χλαπάτσες. Ετσι δεν λένε αυτά τα πλαστικά φρούτα που πατικώνονται όταν τα χτυπάς κάτω κι ύστερα σιγά – σιγά φουσκώνουν πάλι; Συνήθως οι γονείς τραβάνε βιαστικά τα παιδιά τους, να µη χαζεύουν σαχλαµάρες. Τούτοι εδώ όµως έχουν πολλά να πουν, φλυαρούν στη µέση του δρόµου και τα κοριτσάκια έχουν όλο τον χρόνο να θαυµάσουν τις χλαπάτσες όσο τραβά η ψυχή τους. Είναι δυο πολύ καλοβαλµένα κοριτσάκια, υπερβολικά καλοβαλµένα µάλιστα, το ένα φοράει ένα παλτό από αυτά µε γούνα από µέσα και δέρµα απέξω, πανάκριβα σε κανονικό µέγεθος, σε παιδικό απαράδεκτη σπατάλη, γιατί θα χρησιµοποιηθούν για τρία χρόνια.

Αν και ντυµένο µικροµεγαλίστικα είναι πολύ χαριτωµένο, φινετσάτο προσωπάκι, ξανθά µαλλιά, γαλάζια µάτια. Πώς είναι δυνατόν να θέλει χλαπάτσα; Κι όµως, έχει µείνει µε το στόµα ανοιχτό µπροστά σε αυτό το σιχαµένο πράµα.

Το άλλο κοριτσάκι,µε πιο έντοναχρώµατα,ελαφρώς φτηνότερο παλτό και αποφασιστικό ύφος,είναι πιο ψύχραιµο. Αναλαµβάνεινα φέρει σε πέρας τιςδιαπραγµατεύσεις. Πηγαίνει διακριτικά στους µπαµπάδες, τραβάει το µανίκι του δικού της, δείχνει την πραµάτεια του µικροπωλητή, διατυπώνει τοαίτηµα, το οποίο απορρίπτεται χωρίς δεύτερη συζήτηση. Αρχίζει µια σειρά πηγαινέλα, παζάρια, υποσχέσεις. Αλλά οιγονείς είναι κάθετοι. Μπορεί να αγόρασαν για τιςθυγατέρες τους πανάκριβα πανωφόρια, αλλά δυο ευρώ για τη χλαπάτσα αποκλείεται να δώσουν.

Υστερα από κάµποση ώρα και από σειρά αρνήσεων, τα κοριτσάκια φεύγουν µε τους γονείς χωρίς διαµαρτυρίες. Η µικρή ξανθιά είναι βουρκωµένη, το ήθελε τόσοπολύ αυτό το χαζοπαίχνιδο, ήταν τόσο κοντά τόση ώρα, να µη µπορεί ούτε να το πιάσει! ∆εν υπάρχει κανένα παιδί τόσοπλούσιο που να τα έχειόλα, λέει το ηθικό δίδαγµα. Από την άλλη, ίσως πρέπει να ευγνωµονεί τη στέρηση που θα της δώσει αναµνήσεις, το αίσθηµα του ανεκπλήρωτου κι άλλα πολύτιµα πράγµατα της παιδικής ηλικίας, τα οποία αποκτά καθώς φεύγει µε άδεια χέρια και µάτιαπληµµυρισµένα δάκρυα.