Καρµπόν «Κυνόδοντα»

Είδα το καρµπόν του «Κυνόδοντα». Μια υποδειγµατική αλληγορία made in Mexico του 1973 µε τίτλο «Το κάστρο της αγνότητας» (El Castillo De La Pureza) του 68χρονου Αρτούρο Ριπστάιν. Για του λόγου το αληθές επανακυκλοφορεί από την περασµένη Πέµπτη σε µία µόνο αίθουσα. ΔΕΚΑoΜΟΊΟΤΗΤΕΣ
Πρώτη: ο πατέρας αυταρχικός, βίαιος, υποκριτής. ∆εύτερη: τα υπόλοιπα τέσσερα µέλη σφραγισµένα εντός της οικογενειακής οικίας. ∆ηλαδή η σύζυγος, ο γιος και δύο θυγατέρες. Τρίτη: κάθε παράβαση των κανόνων τιµωρείται µε αυστηρή ποινή. Τέταρτη: τα παιδιά διδάσκονται ανάποδα τις έννοιες των λέξεων. Ας πούµε «τι είναι βασιλιάς;» «Ηλιος» απαντάει η µητέρα. Πέµπτο: αιµοµιξία, µεταξύ αδελφού και αδελφής. Εκτη: το πρώτο πρόσωπο που αντιδρά και ονειρεύεται φυγή είναι η µεγάλη κόρη.

Εβδοµη: η σκηνοθετική αφήγηση είναι εντελώς αποδραµατοποιηµένη. Τουτέστιν µηχανικές κινήσεις και η ανάπτυξη ψυχρή. Ογδοη: και στις δύο περιπτώσεις, ο εγκλεισµός της οικογένειας επιβάλλεται από τον αφέντη για προληπτικούς λόγους. Να διατηρήσουν την αγνότητά τους µακριά από τη µολυσµένη και διεφθαρµένη κοινωνία. Ενατη: ο πατέρας, ως υπέρτατη αρχή, κυκλοφορεί στον έξω κόσµο και φυσικά παραβιάζει τους κανόνες που ο ίδιος έχει επιβάλει στους υπηκόους του. Ας πούµε επισκέπτεται πόρνες. ∆έκατη: το σεξ είναι το πρώτο ερέθισµα προς ανυπακοή και φυγή από τη δεσποτική εξουσία.

ΠΕΝΤΕ ΔΊΑΦΟΡΕΣ Πρώτη: τα παιδιά και η σύζυγος συγκροτούν το προλεταριάτο της οικιακής οικονοµίας. Παρασκευάζουν δηλητήριο για αρουραίους. Ο αφέντης το πουλάει και εισπράττει. ∆εύτερη: το σπίτι είναι µια παλιά έπαυλη που από τον χρόνο έχει σαπίσει και συντόµως θα καταρρεύσει. Τρίτη: ο βιοµηχανικός τρόπος παραγωγής εκτοπίζει από την αγορά το δηλητήριο της οικογένειας. Εποµένως το µοντέλο αυτής της µικρής κλειστής κοινωνίας έχει ηµεροµηνία λήξης. Τέταρτη: όσο καταρρέει η οικονοµία τόσο καταρρέει και η διεστραµµένη ισορροπία. Πέµπτη και κορυφαία: «Το κάστρο της αγνότητας» αναφέρεται στο φασιστικό µοντέλο, µε φεουδαρχικά στοιχεία. Ο «Κυνόδοντας» του Λάνθιµου αναφέρεται στον «κλειστό» χαρακτήρα της σηµερινής δυτικής κοινωνίας. Στην πρώτη περίπτωση το µοντέλο του Ριπστάιν πνέει τα λοίσθια. Στη δεύτερη, του Λάνθιµου, ζει, βασιλεύει και τον «πολιτισµένο» κόσµο κυριεύει. Τουτέστιν ο «Κυνόδοντας» είναι η συνέχεια του «Κάστρου της αγνότητας» Meaning ∆ύο υποδειγµατικές ιδεολογικές µελέτες, µε άρτια κινηµατογραφικά υλικά, «κατασκευασµένες». ∆ιδυµάκια. Στη θέση του; Μα φυσικά θα έγραφα «το στόρι εµπνευσµένο από ταινία του Αρτούρο Ριπστάιν». Κι αν είναι συµπτωµατικές οι οµοιότητες; Αυτό το «αν» θα µε στοιχειώσει!

Να το δω;

Και για αντιπαραβολή, αλλά και επειδή είναι εξαιρετικό!