Ερηµες, παρατηµένες ψυχές

Νόµοι ψηφίζονται και πάραυτα καταπατώνται, αποφάσεις παίρνονται και αυτοστιγµεί αναιρούνται. Εννοµα, άνοµα, παράνοµα τσουβαλιάζονται εν ριπή οφθαλµού. Ο,τι θέλει ο καθένας κάνει και δεν δίνει λογαριασµό σε κανέναν. Στο θλιβερό αλαλούµ που ζούµε µοιάζει όλα να επιτρέπονται, εκτός από ένα: τα ανθρώπινα δικαιώµατα, είτε αυτά αφορούν ενηλίκους είτε παιδιά. Εκεί εξεγείρεται η ανθρώπινη συνειδησιακή υπόστασή µας, ανταριάζεται ο ρυθµός του κόσµου, ξεστρατίζει ο νους. Αυτή η είδηση για τη φρίκη που βιώνουν παιδιά στο ΚΕΠΕΠ Λεχαινών Ηλείας, παιδιά µε νοητικά και κινητικά προβλήµατα δεµένα στα κρεβάτια ή µέσα σε κλουβιά, χωρίς φροντίδα, αγάπη, έξοδο από τον κλειστό χώρο, χωρίς ειδική εκπαίδευση (παιχνίδι – µουσική – ζωγραφική κ.ά.), εγκαταλελειµµένα, ξεχασµένα στη µαύρη µοίρα τους, αφηµένα σε χέρια µη εξειδικευµένου αδιάφορου προσωπικού.

Το υπουργείο γνώριζε από τον Μάρτιο του 2010 την άθλια κατάσταση, βάσει της έκθεσης των ευρωπαίων εθελοντών, αλλά ουδέν έπραξε. Οι αναφορές έγιναν έπεα πτερόεντα, πέταξαν και χάθηκαν. Σε ανάλογες δύσκολες συνθήκες, έλλειψη προσωπικού, γιατρών (παιδίατρος – νευρολόγος – φυσίατρος) απαραίτητων για την περίθαλψη των παιδιών, βρίσκεται και το ΚΑΑΠ Βούλας (Κέντρο Αποθεραπείας και Αποκατάστασης Παίδων).

Ψυχές παρατηµένες από γονείς, παραµεληµένες από την Πολιτεία, έρηµες και µόνες, αφηµένες στη δίνη µιας άθλιας ζωής.

Ακούει κανείς υπεύθυνος του «πολιτισµένου» κράτους µας;

Ανατριχιάζει, έστω ελάχιστα, η καρδιά του; Αν ναι, ας πράξει τα δέοντα. Είναι ανθρώπινη και πολιτική υποχρέωσή του. Δεν αντέχεται άλλο αυτή η πολιτισµική κατάπτωση!