Προσκήνιο

Μια ευπρεπή αλλά άνευρη και άχρωµη ανάγνωση του – εξαντληµένου πια από την αλόγιστη χρήση – συµβολικού παραµυθιού του Αντουάν ντε Σεντ – Εξιπερί «Ο µικρός πρίγκιπας», όπως το διασκεύασε για το θέατρο ο θίασος και το σκηνοθέτησε η ∆ήµητρα Χουµέτη, βρήκα την παράσταση για παιδιά της Πειραµατικής Σκηνής της «Τέχνης» (Θέατρο Αµαλία Θεσσαλονίκης). Τον πήχυ ανεβάζει η ιδιαίτερα ταλαντούχα Νανά Παπαγαβριήλ στον επώνυµο ρόλο.

∆ύο φίδια. Που µάχονται για τον θρόνο και την εξουσία: η Ελισάβετ Α΄, βασίλισσα της Αγγλίας – η «νόθα» –, και η Μαρία Στούαρτ, βασίλισσα της Σκωτίας, βασίλισσα, από γάµο, της Γαλλίας και διεκδικήτρια του αγγλικού θρόνου. Ο θρύλος και, πλην πολλών άλλων λογοτεχνικών έργων, το δράµα κυρίως του Σίλερ «Μαρία Στούαρτ» δηµιούργησαν εκ των υστέρων την εικόνα µιας τρυφερής, κακότυχης βασίλισσας Μαρίας που η αντίπαλός της διέταξε την καρατόµησή της αφού την άφησε να σαπίσει δεκαεννέα χρόνια στη φυλακή – ο αποθανών δεδικαίωται. Τα πράγµατα δεν ήταν ακριβώς έτσι. Και η βασισµένη στην αλληλογραφία των δύο εξαδέλφων βασιλισσών σύνθεση του Θεόδωρου Τερζόπουλου «Alarme» (Θέατρο Αττις) αποκαθιστά τα πράγµατα.

∆εν είµαι θαυµαστής του φορµαλισµού στον οποίο µε εµµονή είναι βυθισµένος, επαναλαµβανόµενος, ο σκηνοθέτης, αλλά οµολογώ πως γοητεύτηκα µε τη συγκεκριµένη παράσταση – πυκνή, καίρια, συναρπαστική! Με έναν υποβόσκοντα ερωτισµό. Μολονότι θεωρώ εκ περισσού την «εξισορροπητική» παρουσία του Αφηγητή/λαού – Τάσου ∆ήµα, τουλάχιστον µέσα από τόσο αφελές, «µασηµένο» κείµενο. Η Αγλαΐα Παππά και η Σοφία Χιλλ, που έδεσαν εξαιρετικά, µε την εσωτερική τους δύναµη υποστηρίζουν και αναδεικνύουν την παράσταση µε τρόπο ιδανικό.