«Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΔΕΝ ΓΥΡΙΖΕΙ ΠΙΣΩ»

Σε συνέντευξή της στο περιοδικό «Νέα Ζωή», τον Απρίλιο του 1945, η Ρόζα Ιμβριώτη εξηγεί γλαφυρά πώς η Αντίσταση άλλαξε για πάντα την κοινωνική θέση της γυναίκας: «Σε σπίτι φιλικό γύρισε ο παππούς από την Πάτρα, στο σπιτικό της κόρης του». Είχε να δει την εγγονή του τέσσερα χρόνια.

Ηταν 5 το απόγευμα. Μπήκε η εγγονή, ένα κορίτσι 17 χρόνων. Εγώ φεύγω, μας είπε. Ο παππούς κοίταξε ανήσυχος. Ποιος θα τη συνοδέψει; Να πάει με το παιδί ο πατέρας, η μητέρα, η υπηρέτρια επί τέλους. Πώς θα γυρίσει; Τι θα πει ο κόσμος;

Πώς να καταλάβει ο παππούς; Η Λενιώ με συνοδό; Η Λενιώ που μ΄ ολάκερο συνεργείο από αγόρια και κορίτσια έβγαινε κι έγραφε τα συνθήματα στους τοίχους, έξω μάλιστα από τον καταυλισμό των Γερμανών; Η Λενιώ που ανέβηκε στο βουνό κι εφύλαξε σκοπός νύχτες και νύχτες; Η Λενιώ που πέρασε από στρατόπεδο συγκέντρωσης; Η γυναίκα τώρα πια δεν γυρίζει πίσω. Χωρίς νομοθεσίες και διατάγματα ατσαλώθηκε κι ωρίμασε μέσα στον απελευθερωτικό και λαολυτρωτικό αγώνα. Εγινε άξια με την πρωτοβουλία και το θάρρος της και τη σύνεση να ξεπεράσει τα βαλτονέρια της πρόληψης κι απόδειξε πως είναι ικανή να σταθεί πλάγι στον άντρα- όχι ενάντια στον άντρα όπως το γύρεψε ο φεμινισμός- συνεργάτης στην ανοικοδόμηση της Ελληνικής Πατρίδας και συντελεστής στη γρήγορη ανατολή μιας νέας ζωής».