Το δικαίωµα στη µόρφωση και το όνειρο

Μαθητές Δηµοτικού Σχολείου Ανατολικού Σελίνου – Ροδοβανίου
ΚΡΗΤΗ
Είµαστε µαθητές του Α’ τετραθέσιου ∆ηµοτικού Σχολείου Ανατολικού Σελίνου – Ροδοβανίου. Αποφασίσαµε να γράψουµε, ως τελευταία λύση, για την υποβάθµιση του σχολείου που συζητείται τώρα τελευταία σε νοµαρχιακό και τοπικό επίπεδο. Οταν πληροφορηθήκαµε τους σκοπούς της Πρωτοβάθµιας ∆ιεύθυνσης, λυπηθήκαµε πάρα πολύ γιατί ανήκουµε σε εκείνα τα παιδιά που αγαπάνε πάρα πολύ το σχολείο, παρ’ όλο που βρίσκεται στον ορεινό όγκο του Ανατολικού Σελίνου, σε µια περιοχή στην οποία οι µεταφορές είναι πιο δύσκολες.

Εχουµε κι εµείς ως παιδιά – µαθητές αυτού του τόπου να σας εκφράσουµε κάποιους λόγους για τους οποίους δεν πρέπει να υποβαθµιστεί το ∆ηµοτικό Σχολείο Ροδοβανίου, όπως και κανένα άλλο σε όλη τη χώρα. Αν υποβαθµιστεί το σχολείο µας από τετραθέσιο σε διθέσιο, οι ήδη ενωµένες τάξεις θα ενωθούν µε άλλες κι έτσι οι δάσκαλοι δεν θα παραδίδουν σωστό µάθηµα σε όλους τους µαθητές. Επίσης, αν υποβαθµιστεί το σχολείο, οι δάσκαλοι θα αναγκάζονται να κάνουν και τα µαθήµατα ειδικοτήτων (ξένη γλώσσα, Φυσική Αγωγή κ.ά.) πράγµα αδύνατον.

Εµείς τα παιδιά χρειαζόµαστε την απαραίτητη εκπαίδευση – µόρφωση για να γίνουµε κι εµείς χρήσιµοι και ενεργοί πολίτες αυτής της κοινωνίας, όπως έχουµε µάθει στο µάθηµα της Κοινωνικής και Πολιτικής Αγωγής.

Το σχολείο µας βρίσκεται σε µια ορεινή και πλούσια σε βλάστηση περιοχή. Είναι κρίµα και άδικο οι εξωτερικές συνθήκες να είναι όµορφες έως µαγικές και οι εσωτερικές να αλλάξουν σε άσχηµες και άθλιες. ∆εν θέλουµε να γίνουµε περισσότερο µοναχικοί άνθρωποι. Είµαστε ήδη αρκετά!

Ενας επιπρόσθετος λόγος λοιπόν που δεν πρέπει να υποβαθµιστεί το σχολείο µας είναι ότι αν γίνει κάτι τέτοιο θα οδηγηθούν πολλοί από εµάςστα Χανιά, δηλαδή στην πόλη. Αποτέλεσµα, η ερήµωση των χωριών στα οποία γεννηθήκαµε και για όσους µείνουν πίσω η απόλυτη µοναξιά.

Είναι πολύ άσχηµο να σε ξεριζώνουν από τον τόπο σου µε αυτόν τον τρόπο και ακόµα είναι άσχηµο να θες να µιλήσεις, να παίξεις, να τρέξεις, να µαζέψεις λουλούδια, να κάνεις βουτιές σε κοντινές θάλασσες, να χαµογελάσεις, να φωνάξεις, να κάνεις βόλτες και να µην υπάρχει συνοµήλικη παρέα, προκειµένου να τα πραγµατοποιήσεις.

Εµείς που είµαστε κάτοικοι ορεινών, δυσπρόσιτων περιοχών, δεν έχουµε πρόσβαση σε εξωσχολικά φροντιστήρια, συλλόγους χορού, ωδεία κ.λπ. Το µοναδικό µέρος για να λάβουµε την απαιτούµενη µόρφωση είναι το σχολείο µας. Μη µας το στερήσετε κι αυτό! Μη µας στερήσετε τους δασκάλους µας, ούτε τους φίλους µας!

Μη µας στερήσετε πράγµατα από τη ζωή µας. Συµπερασµατικά, µην ξεχνάτε όλοι εσείς οι µεγάλοι πως σαν παιδιά που είµαστε θέλουµε πολλά και κάνουµε πολλά όνειρα. Μη µας στερείτε λοιπόν το δικαίωµα αυτό.