Συναυλιακό πάθος

H «Casablanca» είναι ένα παλιό υπόγειο µαγαζίστη Ζωοδόχου Πηγής που έχει διατηρήσει τον «παρακµιακό» του αέρα, κάτι από άρωµα δεκαετίας του‘70 ολίγον ξινισµένο. Μπαίνω µέσα Παρασκευή βράδυ µετά τη νεροποντή και δεν πιστεύω στα µάτια µου. Ο κόσµος είναι παντού, δεν υπάρχει διάδροµος ούτε για τα γκαρσόνια, οι σκάλες γεµάτες, στα πλαϊνά όρθιοι, όπου και να στρίψεις το µάτι σου σώµατα στριµωγµένα. Παρ’ όλα αυτάεπικρατεί διάθεση συνεννόησης, κατανόησης και υποµονής. Ο Σωκράτης είναι στη σκηνή κι αυτό τα λέει όλα. Παρατήρηση δεύτερη. Στο ίδιο τραπέζι 50άρηδες, 30άρηδες, 20άρηδες, όλοι µαζί ζουν στιγµέςσυναυλιακού πάθους που ούτε «πιπίνια» δεν το κάνουν για νεαρούς σταρ. Συναυλιακός παλµός σε όλη τη διάρκεια του προγράµµατος, χωρίς κοιλιά. Ολους τους στίχους απέξω. Και στους πιο σκοτεινούς, αλαλαγµοί ενθουσιασµού.

Στα αιχµηρά σηµεία – «όσες κι αν χτίζουν φυλακές / κι αν ο κλοιός στενεύει / ο νους µας είναι αληταριό που όλο θα δραπετεύει»(το λέει η Φωτεινή Λαµπρίδη) – οι φωνές δυναµώνουν και όλο το µαγαζί είναι επί ποδός, λες και περιµένει την αφορµή να ξεσπάσει. Να µην πούµε τι γίνεται στην «Πριγκηπέσα» ή στα «Πάγια». Αν δεν το έβλεπα, δεν θα το πίστευα. Επειτα από 20 χρόνια αδιάκοπης συναυλιακής δράσης, ο Μάλαµας είναι πιο δυνατός από ποτέ!