Μην πυροβολείτε τον πιανίστα (ξανά)

Μέσα στο µουσικό σκηνικό και εκεί που δεν πρόσεχε κανείς, βρέθηκε ένα πιάνο και σήκωσε τον κόσµο στο πόδι. Ακολούθησαν και άλλα,και ο θόρυβοςαπό τα πλήκτρα δεν έχει κοπάσει ακόµη.

Mπορεί και να µην είναι ακριβώς έτσι, αλλά νοµίζω πως το dubstep απέκτησε τον επίσηµο τροβαδούρο του. Μέσα από τα κλαµπ του Λονδίνου, το beat που ξεκίνησεσαν ένα αγχωτικότέµπο για να προλάβεις το βραδινό λεωφορείο ή απλά για να τα πεις όλα µε µια ανάσα, εξελίσσεται σε κάµποσα λυρικά επεισόδια. Στο πιάνο.

Mικροί θόρυβοι πλέκουν ηλεκτρονικά µπλουζ, ψιθυριστά σαν τους ήχους της νύχτας. Συχνότητες που παιδεύονται να ακουστούν, γρατζουνίσµατα στην πόρτα, τριξίµατα, κενά στη ροή, λειωµένος ρυθµός, τραγούδι πουµοιάζει µε φθαρµένολάστιχο, που δεν ξέρεις αν θα επιστρέψει ποτέ στην κανονική του θέση. Ο Τζέιµς Μπλέικ σπούδασε κλασικό πιάνο καιάκουγε τον πατέρα του να κάνει πρόβες µετο progressive σχήµα που έπαιζε µουσική. Απόπαντού στο µεταξύέφταναν στα αυτιά του µηνύµατααπό το trip hop, που είχε ηλεκτρίσει την ατµόσφαιρα από τα πρώταένδοξα χρόνια της σχολήςτου Μπρίστολ.

Εκείνος, µπροστά στο πιάνο µε τη ρεαλιστική δυσκολία να το φορτώσει καινα το πάρει µαζί του το βράδυ στοκλαµπ. Τίποτε δενείναι αδύνατο όµως. Με φωνή τρεµάµενη, σαν ελέκτρο-γκόσπελ («Measurements») γιαόποια ψυχή είναιπρόθυµη να ακούσει, ο Μπλέικ µαζεύει όλα τα κοµµάτια που του «µιλάνε» σε µια ωραία, τολµηρή απόπειρα, σε ένα άλµπουµ απλά µε το όνοµά του.

Ακόµη και αν µερικές φορές όπως στο «Give me my month» θυµίζει απειλητικά σχεδόν Αντονι Χέγκαρτι, η σταθερή αναπνοή της soul στα τραγούδια του παίρνει όλοαυτό το σκαρί και το βγάζει σε ανοιχτό ορίζοντα. Στο βάθος πέφτουν αστραπές, βροντές, τρικλοποδιές, µηχανές αποσυντονίζονται, η συντέλεια του κόσµου,ένας τρελός τρυποκάρυδος, η Αποκάλυψη, διάλειµµαγια διαφηµίσεις και Μέρος ∆εύτερο – οι ροµαντικοί δεν νικήθηκαν ακόµη. LINK www.mariamarkouli.blogspot.com
Λύκοι παντού

Είναι εξακριβωµένο – ο Εd Harcourt λάθος νότα δεν χτυπάει.

Είναι σαν να έχει την προσωπική τουπυξίδα µαγνητισµένη στη σωστή κατεύθυνση, τον πιο σύντοµο δρόµοπρος το πλήρες τραγούδι.

∆ιακριτικός χειριστής συγκινήσεων.

Και άλλα πολλά. Στα βόρεια του Σιάτλ, κοντά στα βουνά, ο Λονδρέζος πήγε και ηχογράφησε το «Lustre» – στη δική του ετικέτα PianoWolf και, αφού πήρε τον χρόνο που χρειαζόταν, µάζεψε πολλές εικόνες, τις ανακάτεψε και διάλεξε από αυτές ό,τι ταίριαζε στις µελωδίες του, άφησε τα τραγούδια να ωριµάσουν. Εξαιρετική δουλειά. Ο ρυθµός που ανεβαίνει συνεχώς στο «A secretsociety», το φως στο «Killed by morning sun»,το παιχνίδι στο «Do as I say not as I do»,ο «Τοµ Γουέιτς» που κρύβεται στo «Ηeart ofwolf», δίνουνστο σύνολο ένα άλµπουµ δεκάρι. Στο εξώφυλλο µπροστά σε έναν πυρακτωµένο ουρανό, ο Harcourt, η γυναίκα του και το µωρό. Ψάξτε το.


Γάτες και ποντίκια

«Εκείνο το καλοκαίρι» – That summer – είναι το άλλοόνοµα (το καλλιτεχνικό) του Νταβίντ Σανσόν από το Παρίσι, ο οποίος ώς τώρα έχει κάνει χιλιόµετρα πολλά στη µουσική και στο «Near miss» (Talitres) συνεχίζει να κοιτάει ψηλά στον Ουρανό του Απρίλη («Αpril skies») για να εµπνέεται. Και ο Απρίλης είναι καλός µήνας για τραγούδια. Ηλεκτρονικά,µελωδικά, ροµαντικά, υποβλητικά, µε το πιάνο και τις κιθάρες να παίζουν τη γάτα µε το ποντίκι («All cats are grey»), µε λίγο ροκ θόρυβο και ένα µουρµουρητό σε Depeche modeτόνο, αλλά και µε πολιτικό προσανατολισµό («Karl-MarxAvenue») – χωρίς να το καταλάβεις, έχει ήδη καλοκαιριάσει. Eνα πέρασµα από τη γαλλική συνοικία δεν έβλαψε ποτέ κανέναν.


Εξι πιάνα ζητούν τον λόγο

null Ο Βlake διασκευάζει το «Limit To Your Love» της Καναδέζας Feist, πολύ συνειδητά και µε άποψη. Ωραία επιλογή.

null Από το άλµπουµ του, πάντως, το «Wilhelm Scream» είναι το αγαπηµένο µου κοµµάτι. Αυτό µε τη soul καρδιά που φλέγεται.

null «If it Wasn’t for Bad». Από το «The Union» όπου Ελτον Τζον και Λίον Ράσελ ενώνουν πιάνα και φαντασία.

null Alicia Keys, «Love Is My Disease» σε εποχή ιώσεων.

Πήρε και Γκράµι για το «Empire State Of Mind» µε τον Jay-Z. Γερός οργανισµός. null «Εverything is new» δηλώνει ο Antony στο «Sawnlights» και όντως όλα καινούργια είναι.

null «Railroad to Heaven», ο Τζέρι Λι Λιούις µε τον Σόλοµον Μπερκ ντουέτο. Από το «Μean old Man» του «killer» και όποιος θέλει, ας τοποθετηθεί επί του θέµατος. Yo!