Οργισµένος γίγαντας

Η ΤΑΙΝΙΑ που µε καθήλωσε είναι Made in Ρουµανία και ονοµάζεται «Οταν θέλω να σφυρίξω, σφυρίζω» (Eu cand vreau sa fluier, fluier). Ο Σίλβιου, 18χρονος οργισµένος, «τυφλός» γίγαντας, εγκλωβισµένος σε αγροτική φυλακή, αρπάζει για όµηρο πανέµορφο κορίτσι που έχει ερωτευτεί και µε την απειλή ότι θα τη σκοτώσει µε ένα κοµµάτι γυαλί, απαιτεί να φέρουν τη µάνα του και εκείνη να του ορκιστεί ότι δεν πρόκειται να πάρει µαζί της στην Ιταλία τον µικρό αδελφό του. Μόνο αυτό. Γιατί αν τον πάρει θα τον διαφθείρει και θα τον καταστρέψει. Γιατί ηµάνα κερδίζει τη ζωή της «συνοδεύοντας» άντρες µε χοντρό πορτοφόλι. Γιατί – κάνετε την αναγωγή – έτσι συµβαίνει στη Ρουµανία εδώ και χρόνια. Μεγάλο το προσωπικό κόστος αυτής της τολµηρής, άναρχης, επαναστατικής επιλογής. Ο µεγάλος αδελφός θυσιάζεται για τον µικρότερο. Μέσα από την προσωπική καταστροφή περνάει η κάθαρση και η Ηθική. Η συνέπεια της ρεαλιστικής γραφής µάθηµα σκηνοθεσίας και αισθητικής. Ο φακός ερωτευµένος µε τον ήρωα, καρφωµένος πάνω του. Η φυλακή η ανθρωπογραφία της Ρουµανίας. Οι ακρότητες επειδή ακραίες όλες οι σχέσεις. Του Σίλβιου µε τον Νόµο, του Νόµου µε την κοινωνία. Οµως το µέγιστο, ανυπέρβλητο ατού ονοµάζεται Γκεόργκε Πιστερεάνου, µόλις 20 και κάτι. Στις ΗΠΑ τα media θα τον χαρακτήριζαν «Μάρλον Μπράντο του 2010». Θηρίο!

Να το δω;

Οπωσδήποτε!