Ενα έργο που έγινε δηµόσιο κτήµα

Την εποχή του Ροντέν, η αγορά των µπρούντζινων γλυπτών ήταν πολύ κερδοφόρα. Τα χυτήρια ανταποκρίνονταν στα γούστα της ανερχόµενης αστικής τάξης, χωρίς περιορισµό στον αριθµό των αντιγράφων. Ο Ροντέν χρησιµοποίησε σε µεγάλο βαθµό αυτό το µέσο αναπαραγωγής και συνεργάστηκε µε περίπου τριάντα χύτες. Από το 1902 έως σήµερα, παράχθηκαν 33 αντίγραφα σε αυθεντικό µέγεθος (71,5 εκ.). Ενώ, σε µεγάλο µέγεθος (189 εκ.) υπάρχουν µόνο 18 και σε µικρό µέγεθος των 28 εκατοστών υπάρχουν 32 αντίγραφα. Τα µικρά αντίγραφα κοστίζουν περίπου 300.000 ευρώ.

Το Μουσείο Ροντέν, µόλις το 1945, υιοθέτησε την αρχή του περιορισµού των αντιγράφων για να τους προσδώσει αξία αυθεντικού έργου.

Από το 1982, τα έργα του Ροντέν έχουν γίνει δηµόσιο κτήµα, που σηµαίνει ότι οποιοσδήποτε µπορεί να κατασκευάσει ένα αντίγραφο, υπό την προϋπόθεση ότι θα τοποθετήσει σε αυτό µε περίοπτο και ανεξίτηλο τρόπο το διακριτικό:

«αντίγραφο». Εξ ου και η επέλαση των πλαστών αντιγράφων που προέρχονται από την Ιταλία ή από ανατολικές χώρες.