Η δεύτερη αρχή της Νικόλ

Η Νικόλ Κίντµαν στην πεντάδα καλύτερου γυναικείου ρόλου; Ναι. Από φιλευσπλαχνία. Οι κυνικοί Αµερικανοί την είχαν χαρακτηρίσει «Top australian imports», από τα καλύτερα εισαγόµενα της Αυστραλίας. Οπως ακριβώς τα κρέατα πρώτης διαλογής. Της έδωσαν κι ένα Οσκαρ για τις «Ωρες» και µετά την εγκατέλειψαν σε ελεύθερη πτώση. Χρειάστηκε να περάσουν αρκετά χρόνια µέχρι από κάποιο σοβαρό ρόλο να γραπωθεί!

Η µοιραία κατάληξη κάθε ωραίας ξανθιάς που είναι ικανή ν’ ανοίγει το στόµα της και ναλέει τα λόγια της σωστά. Ετσι στην αρχή µε την εµφάνισή της επικράτησε πανικός. Στα είκοσι η ανακάλυψη. Στα τριάντα _ µε το Οσκαρ _ η αποθέωση. Και στη συνέχεια η περιφρόνηση. Ενα αστέρι πέφτει πέφτει από τον ουρανό του Χόλιγουντ. Και τώρα; Τελειωµένη η Νικόλ, ζήτω η επόµενη Νικόλ. Μάτσο οι καλλίγραµµες ξανθές που είναι ικανές ν’ ανοίγουν το στόµα τους καινα λένε σωστάτα λόγια τους. Παράδειγµα; Προβλέπω την ίδια κατάληξη και για τη Σκάρλετ Γιόχανσον. Μόνο µια Μέριλ Στριπ έχει κάποιες πιθανότητες να ξεφύγει απ’ αυτήν την µοιραία διαδροµή. Αν και εξήνταδύο, εξακολουθεί να πορεύεταιµε τη δική της λογική. Γιατί, πρώτον, δεν το έπαιξε όµορφη εποµένως δεν τρελάθηκε κοιτώντας τον καθρέφτη της. Οπως ηΝικόλ. Γιατί, δεύτερον, απέφυγε να σκοντάψει πάνω σε κάποιον αρσενικό µαλάκα, όπως η Νικόλ µε τον Τοµ Κρουζ. Και γιατί _ τρίτο και καλύτερο _ διάλεγε, δεν τη διάλεγαν. Οπως δεν φρόντισε η Νικόλ ώστε στοιχειωδώς να προστατεύσει τον εαυτό της. Τουτέστιν αφθονία ταλέντων στον πλανήτη Χόλιγουντ.

Ελάχιστα όµως µε νιονιό!

Εκεί λοιπόν που άπαντες την ξεπουπούλιαζαν και την ψυχούλατης µάλαζαν, πέφτει πάνω στονΤζον Κάµερον Μίτσελ. Who is Mitchell? Ενας περίεργος τύπος που ταυτοχρόνως παίζει σε ταινίες, γράφει κανά βιβλίο και ενίοτε, όποτε βρίσκει µερικές πενταροδεκάρες, σκηνοθετεί καµιά ταινία της προκοπής. Ας πούµε είναι η σεναριακή και σκηνοθετική υπογραφή πίσω από το περιθωριακό, βρώµικο και αιρετικό µιούζικαλ (τύπου µιούζικαλ) «Hedwig and the Angry Inch» (2001). Τα ‘γραφα τότε αλλά εσείς στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα.

Μια ακραία ιστορία µ’ έναν τρανσέξουαλ τραγουδιστή που τον έπαιζε ο ίδιος ο Μίτσελ. Πριν λοιπόν από έναν χρόνο, αναλαµβάνει τη σκηνοθεσία µιας οικογενειακής ιστορίας απώλειας, αλλά µε ήπιους δραµατικούς τόνους που το λένε «Rabbit Hole». Ας πούµε «λαγούµι» (εκεί που κρύβεται ο λαγός). Οιέλληνες διανοµείς τού φορέσανε τον τίτλο «Απώλεια» και ο πρώτοςρόλος ανατέθηκε προς διεκπεραίωση στη Νικόλ Κίντµαν. Με παρτενέρ τον Ααρον Εκχαρτ (ο σύζυγος στην ιστορία) και µε την Νταιάν Ουίστ στον ρόλο της µάνας. Μικροµεσαία παραγωγή, προς το «µικρό» παρά στο µεσαίο. Μην απορείτε. Τα µεγάλα ονόµατα του Χόλιγουντ, έτσι και πέσουν σε κάποιο σενάριο που τους επιτρέπει να «ξεδιπλώσουν το δραµατικό τους φορτίο» και φυσικά µε εγγύηση µια καλή σκηνοθετική υπογραφή, τρέχουν σαν τρελοί. Ετσι για ναξεχαρµανιάσουν, στερηµένοι από ιστορίες µε blood, sweat and tears. Αίµα, ιδρώτας, δάκρυα. Κάπως έτσι έτρεξε και η Νικόλ.

Το «θέµα» της απώλειας κάποιου στενού συγγενικού προσώπου (συνήθως αγαπηµένου ή παιδιού) πορεύεται µε την «οικογένεια». Και η «οικογένεια» όπως και η φαντασίωση πορεύονται µε τις περιόδους µεγάλων οικονοµικών και κοινωνικών κρίσεων. Αφού βαλλόµεθα παντοιοτρόπως και πανταχόθεν, τότε µοναδική προστασία το κουκούλι τηςοικογενειακής εστίας. Στην άλλη περίπτωση, της φαντασίωσης, βρισκόµαστε περικυκλωµένοι από ζόµπι, βρικόλακες και λυκανθρώπους. Κάπως έτσι. Απ’ όλες τις ιστορίες «απώλειας» που έχω δει µέχρι σήµερα, εκτιµώ ότι καλύτερη όλων είναι «Το δωµάτιο του γιου µου» (Lastanza del figlio) του Νάνι Μορέτι µε το οποίο κέρδισε Χρυσό Φοίνικα Καννών το 2001. Τέλος πάντων. Εποµένως αφού µια τέτοια ιστορία είναι από τη συχνή χρήση εξαντληµένη, το µοναδικό πράγµα που µπορεί να την ξεχωρίσει είναι η σκηνοθετική διαχείριση και οι ερµηνείες. Μόνο αυτό. Εδώ λοιπόν, ο Μίτσελ καταφέρνει να σώσει την οµάδα από βέβαιη πανωλεθρία. Για έναν απλό λόγο. Αποφεύγει το µελόδραµα όπως ο διάβολος το λιβάνι. Και προς τιµήν τουαυτό, καταφεύγει στα ηµιτόνια. Με απλά λόγια διαχειρίζεται την απώλεια σαν ένα καθηµερινό περιστατικό που συµβαίνει ή µπορεί να συµβεί στον καθένα. Σωστό. Ετσι και στην ιστορία. Η Νικόλ (και φυσικά ο Εκχαρτ) έχουν χάσει το τετράχρονο παιδί τους από ένα αναπόφευκτο αυτοκινητικό δυστύχηµα. Το παιδί έτρεχεπίσω από τον σκύλο και στη διασταύρωση εµφανίζεται το µοιραίο αυτοκίνητο. Αυτό ήταν. Οµως εκτός από την απώλεια του µικρού παιδιού αιωρείται και το φάντασµα της απώλειας (από ναρκωτικά) του µεγάλου αδελφού της Νικόλ. Ολοι έχουµε στα σπίτια µας τους σκελετούς µας. Κουβαλάµε τον πόνο µας. Στην αρχή είναι ανυπόφορος. Υστερα µεταµορφώνεται. Στη συνέχεια ελαφραίνει. Οµως διαρκώς παραµένει.

Το δεύτερο πλεονέκτηµατου Μίτσελ είναι η άρνησήτου στη θρησκείακαι τη µεταφυσική. «Ο θεόςείναι τέρας», λέει η µητέρα. Το τρίτο,η συµφιλίωση µε τον «δολοφόνο»του τετράχρονου παιδιού. Τοµίσος, ο χειρότερος εχθρός στην ψυχή του καθενός. Το τέταρτο, ο χαρακτήραςτης Μπέκα (Νικόλ Κίντµαν). Φιλελεύθερη, προοδευτική, ευαίσθητη, διακριτική, χαµηλόφωνη. Ολα µα όλα αρχίζουν απ’ αυτή και τελειώνουν σ’ αυτή. Η µάνα δεµένη µε το παιδί. Η µάνα η γέννα. Η µάνα ο πόνος. Η µάνα ησυµφιλίωση. Η µάνα η λύτρωση. Η Νικόλ Κίντµαν διαχειρίζεται τον ρόλο της µε τα ίδια χαρακτηριστικά και τις ίδιες αρετές του χαρακτήρα που υποδύεται. Μια νόστιµη, έξυπνη, διακριτική ύπαρξη. Που δεν κρύβει τα χρόνια της, δεν πάσχει από νεύρωση, δεν παριστάνει την όµορφη και δεν καταφεύγει σε εκρήξεις υστερίας. Πολύ σωστά. Μια ιστορία γένους θηλυκού. Μια στο βάθος διδακτική ιστορία για τηναπώλεια του παιδιού. Μακάρι _ το εύχοµαι από καρδιάς _ αυτή η «απώλεια» να είναι το εφαλτήριο της Νικόλ και η αρχή µιας δεύτερης καριέρας χωρίς µαταιοδοξία και χολιγουντιανή αφασία!

«Απώλεια»

Χαµηλόφωνο οικογενειακό δράµα Κόντρα στη θρησκεία και τα group therapy Η Κίντµαν υποδειγµατική στον ρόλο της

Βαθµοί=6

(µε αξιοπρέπεια αυθεντική)

{{{ video }}}
Ρουµάνος Μάρλον Μπράντο

Χωρίς συζήτηση. Ταινία της εβδοµάδας και µέσα στις καλύτερες της χρονιάς είναι µια λιτή παραγωγή από τη Ρουµανία µε τονπαραπλανητικό και µακροσκελές τίτλο «Οταν θέλω να σφυρίξω, σφυρίζω» (Eu cand vreau sa fluier, fluier). Τουνεαρού και πρωτοεµφανιζόµενουΦλόριν Σεµπάν!

Οπως περίπου µε το αριστουργηµατικό «4 µήνες, 3 εβδοµάδες, 2 µέρες» του Κριστιάν Μονγκίου που το 2007 έφυγε από τις Κάννες µε τον Χρυσό Φοίνικα. Αγαπητοί Νεοέλληνες των βιτρινών, των πρωινάδικων και των πλαστικών χάµπουργκερ, από αυτήν την πάµπτωχη οικονοµία της Ρουµανίας προκύπτει µια κινηµατογραφική σχολή από τις πρώτες της σηµερινής πρωτοπορίας. Αψογη τεχνική. Αψογη αποµίµηση της ρεαλιστικής γραφής. Αψογη κατάδυση στα κοινωνικά προβλήµατα. Αψογες ερµηνείες. Πώς αυτό; Από το παρελθόν. Μάλιστα. Ο δικτάτωρ Τσαουσέσκου στο πλαίσιο ενός στρεβλού «υπαρκτού σοσιαλισµού» φρόντισε για τις πολιτιστικές και καλλιτεχνικές υποδοµές της χώρας. Μπορεί να καταναλώνανε µε τα κουπόνια µισή µερίδα κρέας την εβδοµάδα αλλά φτιάξανε Παιδεία. Εµείς µε τα καφενεία. Οι Ρουµάνοι, όπως οι Πολωνοί, οι Τσέχοι και οι Ρώσοι, µε τα σχολεία. Τα πράγµατα δεν είναι ούτε άσπρα ούτε µαύρα. Περίπου γκρίζα.

Ενα ανυπότακτο, ακαλλιέργητο, µπρούτο θεριόηλικίας δεκαοκτώ χρονών, εγκλωβισµένος σε κάποιες αγροτικές, αναµορφωτικές φυλακές για κάποιο παράπτωµα που εµείς δεν ξέρουµε (ας πούµε µικροκλοπές), αρνείται να συµβιβαστεί µετο ρεύµα της εποχής και σαν µαινόµενος ταύρος πάει κόντρα στην παρακµή. Ρισκάροντας ακόµη και την ίδια του τη ζωή. Αυτή είναι η γραµµή του σεναρίου. Αυτήν την πορεία παρακολουθεί, αργά και κλιµακωτά, ο θεατής. Ενα ανήµερο θηρίο στο κλουβί. Περιµένοντας ακόµα επτά ηµέρες για να αποφυλακιστεί. Οταν µαθαίνει όµως ότι ο µικρός του αδελφός πρόκειται τις επόµενες ώρες να φύγει µαζί µε τη µητέρα τους για την Ιταλία, τα παίρνει στο κρανίο και αρνείται να συµβιβαστεί. Γιατί _ όπως ακούµε στη συνέχεια _ η µητέρα αγοράζει µε το κορµί της την ελευθερία της. Γιατί αυτού του είδους η «εργασία» κατέστρεψε τη µάνα, διέφθειρε τα παιδιά, διέλυσε την οικογένεια. Γιατί στο βάθος η αναγωγή καταλήγει στη Ρουµανία τη σηµερινή. Μετανάστευση στη ∆ύση. Εκπόρνευση και έγκληµα. ∆ιαφθορά. Ενα δεκαοκτάχρονο ασυγκράτητο παλικάρι µε λερωµένο ποινικό µητρώο αλλά πεντακάθαρη ψυχή. Κι όµως φυλακισµένος, όπως «φυλακισµένη» είναι και η Ρουµανία.

Ετσι µέσα στην τρέλα του και παρορµητικός όπως είναι από τη φύση του, αποφασίζει να αποτελειώσει την ήδη καταστρεµµένη οικογένειά του µε την προσωπική του καταστροφή. Απίστευτο. Ετσι συλλαµβάνει όµηρο ένα κορίτσι που έχει ερωτευτεί, αποφασισµένος να «σφάξει» το κορίτσι στη στιγµή αν η µητέρα του δεν ορκιστεί ότι δεν θα πάρει µαζί της τον µικρό της γιο. Ο Σίλβιου, αυτό είναι το όνοµά του, µέσα στην απελπισία του και µε τις καλύτερες προθέσεις καταλήγει σε δύναµη καταστροφής. Και της οικογένειάς του και του έρωτά του και της ίδιας του της ζωής. Η απελπισία πορεύεται µε µια προσωπική επανάσταση εντελώς τυφλή! Καταλάβατε; ∆είτε το γιατί φοβούµαι πως συντόµως το ίδιο περιστατικό ή ανάλογο µε αυτό θα συµβεί και εδώ.

Α, ξέχασα. Πρώτον, την εξαιρετικά οργανωµένη σκηνοθεσία. Ρεαλισµός σαρκικός. Με υπόγειες δονήσεις που προµηνύουν τυφώνα επιπέδου Κατρίνα. Και το δεύτερο, ο πρωτοεµφανιζόµενος πρωταγωνιστής Γκεόργκε Πιστερεάνου. Κοντά είκοσι χρονών. Να παίζει µε τα κύτταρα, την πλάτη, τα µπράτσα, τον σβέρκο, το σώµα.

Οπως το 1951 ο 27χρονος Μάρλον Μπράντο στο «Λεωφορείον ο Πόθος» του Ηλία Καζάν. Αν αυτό το παλικάρι ήταν αµερικανός υπήκοος και έπαιζε στην ίδια ιστορία, αλλά σε αµερικανική φυλακή, το όνοµά του θα βρισκόταν στην πεντάδα για το Οσκαρ. Ο πιο αυθεντικός, νέος, σαρωτικός ηθοποιός που µε κάρφωσε στην καρέκλα µου τα τελευταία πέντε χρόνια!

«Οταν θέλω να σφυρίξω, σφυρίζω»

Οργανωµένος πεντακάθαρος ρεαλισµός Μέσα στις top της χρονιάς Αποκάλυψη ο νεαρός πρωταγωνιστής

Βαθµοί= 8

(must)

{{{ video }}}

Μια µικρή Τσετσένα στο Παρίσι του ’69

«Ψηλά τα χέρια» (Le Mains En L’ Air) από τον Γάλλο Ροµέν Γκουπίλ,που πριν από πολλά χρόνια είχε σκηνοθετήσει την αλησµόνητη ιστορία «Πεθαίνοντας στα τριάντα» για τα παιδιά του Μάη του ‘68. Υστερα από αυτή την επιτυχίααρχίζει µια αργή κατιούσα. Εδώ στηντελευταία του ταινία, µε ηρωίδα µια µικρή από την Τσετσενία που κινδυνεύει να απελαθεί από το Παρίσι του ‘69. Ανθρωπιστικό, αλλά επίπεδο και ρηχό.

Βαθµοί=4

(ελάχιστο ψαχνό)

{{{ video }}}
Πασαρέλα από σουτιέν και καλτσοδέτες

«Burlesque» του κάποιου Στίβεν Αντιν. Κάτι σαν µιούζικαλ,καµπαρέ και «Ενα αστέριγεννιέται». Εγώ το είδα σαν πασαρέλα από σουτιέν, κιλότες, καλτσοδέτες, ρόµπες και χορεύτριες. Θα µου πείτε _ δικαιολογηµένα, πράγµα που θα έκανα στη θέση σου _ µακαλά τόσαθηλυκά καιδεν σου βγήκαν τα µάτια έξω;Αµ δεν ξέρετε. ∆ιότι τα εν λόγωθηλυκά _µε προεξάρχουσατη Σερ σε στυλΖωζώ Σαπουντζάκη _προς τοτραβεστί µοιάζουν. Ασε σου λέω. Το στόρι της µισής τρίχας. Με new star την Κριστίνα Μαρία Αγκιλέρα, ύψους 1.56

και εδώ πουτα λέµε, όταντην ακούς να τραγουδάει και ταυτόχρονα τη βλέπεις επί εκατό λεπτάτης ώρας,είναι κάτι σαν τραβεστί Νο 2. Μετά τη Σερ. Η Κριστίνα λοιπόν ξέµπαρκη και άφραγκη απόγκαρσόνα τού εν λόγω καµπαρέ, καταφέρνει ναγίνει πριµαντόνα. Ελα! Α, να µην ξεχάσω. Το πρώτο κοµµάτι µε άδουσα τη Σερ είναι µούρλια. Τα υπόλοιπα σε στέλνουν αδιάβαστο στον ωριλά!

Βαθµοί=0

(µα πώς αντέχουν τέτοιο πράγµα!)

{{{ video }}}

3D National Geographic

Πώς λένε σοκολάτα «τύπου σοκολάτας»; Κάπως έτσι και ταινία «τύπου ταινίας».Ας πούµε το «Sex and the city» σανκοµµωτήριο και πασαρέλα στερηµένων τριανταφεύγα θηλυκών. Ας πούµε «Eat Pray Love» τουριστικός οδηγός.

Ας πούµε «Ο τουρίστας» άλµπουµ φωτογραφιών της Αντζελίνας. Ας πούµε «Το άδυτο» (Sanctum) κάτι σαν National Geographic τριών διαστάσεων!

Η σκηνοθεσία από τον επιδέξιο νεαρό Αυστραλό Αλιστερ Γκρίρσον.

Ο µπαγάσας έχει θέσει υποψηφιότητα για πρωταθλητισµό στο κινηµατογραφικό ριάλιτι σόου. Η προηγούµενη ταινία του, το «Kokoda», η αληθινή ιστορία µιας διµοιρίας φαντάρων που χάθηκαν στη ζούγκλα της Νέας Γουινέας κάπου στα 1942. Βάλτε µε τον νου σας. Θα τους έφαγαν λιοντάρια, φίδια και κανίβαλοι ιθαγενείς. Τυχερός ο πιτσιρικάς.

Εξασφάλισε το όνοµα τουΤζέιµς Κάµερον στη λίστατων παραγωγών αυτής της εφιαλτικής εξερεύνησης του µεγαλύτερου _ λένε, εγώ δεν ξέρω _ σπηλαίου µε το όνοµα Εσπίριτου Εσάλα. Οπου οι καταβόθρες, οι διακλαδώσεις και οι υπόγειες διαδροµές των βροχοπτώσεων έχουν αναποδογυρίσει τη φυσική εικόνα. ∆ηλαδή βράχοι, βουνά, ωκεανοί, ποτάµια µέσα στα σπλάχνα της Γης. Μόνο οι πάγοι και τα χιόνια λείπουν απ’ αυτή την αντιστροφή. Σαν τα Ιµαλάια να έχουν καταδυθεί στα έγκατα του πλανήτη.Καταλάβατε γιατί ο Τζέιµς Κάµερον, ίσως οπιοοικολόγος απ’ όλους τους πασίγνωστους σκηνοθέτεςτου πλανήτη, τρελάθηκε µε την ιστορία;

Το επιµύθιο σκληρό και αµείλικτο. Η φύση δεν διαθέτει ίχνος ηθικής. Οποιος δεν ξέρει, δεν προσέχει και δεν έχει πάρει τις κατάλληλες προφυλάξεις και εξαρτήσεις, τα κακαρώνει. Και όχι µόνο αυτό. Χωρίς ηθική και η µάχη για την επιβίωση. ∆ιότι ο απρόσεκτος νεκρός είναι πλέον βάρος _ αφόρητο, ασήκωτο και άκρως επικίνδυνο _ για τη σωτηρία της οµάδας. Πέθανες; Εµείς την κάναµε. Εχουµε και λέµε λοιπόν. Μια οµάδα, µέσα στη χαρά και το γλέντι, κατεβαίνει στη σπηλιά. Οµως ένας βαρύς και απρόβλεπτος τυφώνας τα κάνει όλα γης µαδιάµ κι έτσι αυτό που στην αρχή φαινόταν περίπατος µεταµορφώνεται σε κόλαση. Ολόκληρο το τεχνολογικό υλικό και πάσης φύσεως εργαλεία καταστρέφονται και τώρα µόνοι ενώπιος ενωπίω. Μόνο για λάτρεις ορειβασίας και εξερευνητέςσπηλαίων. Αντε γεια!

«Το άδυτο»

Η υποθαλάσσια άβυσσος και τα Ιµαλάια κάτω από τη Γη Οσο πιο βαθιά τόσο στην κόλαση βαθιά Πάνε για σπηλιά και καταλήγουν στον τάφο τους

Βαθµοί=Είπαµε National Geographic σε 3D

{{{ video }}}

Σαίξπηρ νηπιαγωγείου

«Ζουµπαίοςκαι Ιουλιέτα» (Gromeo and Juliet 3D). Τρισδιάστατο, µεταγλωττισµένο, animation για νήπια, σε σκηνοθεσίαΚέλι ΑΣµπερι. Οπου κουκλάκια νάνοι, αυτά ντε που διακοσµούντους κήπους των αµερικανών µικροαστών, έχουν χωριστεί σε δύο αντιµαχόµενες, εχθρικές οικογένειες. Οπως ακριβώς οι ιδιοκτήτες τους. Οι µπλε νάνοι µιας χήρας.Και οι κόκκινοι, οι Καπουλέτοι ας πούµε, ενός κόκκινου χήρου. Οταν όµως ο ζουµπάς µπλε νάνος ερωτεύεται την κόκκινη Ιουλιέτα (και τούµπαλιν) γίνεται πόλεµος.Ευχάριστο και χαριτωµένο. Με τοζωντανεµένο άγαλµα του Σαίξπηρ να διαφωνεί µε το happy end. Ο,τι πρέπει για νηπιαγωγείο.

Βαθµοί=6

(διασκεδαστικά µαθήµατα Σαίξπηρ για τα προνήπια)

{{{ video }}}