Η διατίµηση στα πλοία

Ελένη Πολυκρέτη
ΠΕΙΡΑΙΑΣ
Σε ταξίδι µου Πειραιάς – Σύρος µού ζητήθηκε ναπληρώσω στο µπαρ του πλοίου για έναν φραπέ 3,75 ευρώ. Οτανρώτησα για τη διατίµηση, ο υπάλληλος µου είπε ότι ισχύει για το µικρό κυπελλάκι, δείχνοντάς µου ένα πλαστικό όπου ειλικρινά ούτε ελληνικός καφές δεν χώραγε. Αφού τον ρώτησα γιατί δεν το είπε πριν το φτιάξει, µου απάντησε ότι «όλοι το µεγάλο παίρνουν». ∆εν το πλήρωσα και διαµαρτυρήθηκα.

Το ίδιο συνέβη και στο ταξίδι µου Σύρος – Αµοργός, µε τη διαφορά ότι ρωτήθηκα πριν από τον υπάλληλο, ο οποίος µου επέδειξε το µικρό και το µεσαίο (ούτε καν µεγάλο) πλαστικό ποτήρι. Εκεί η τιµή ήταν 3,00 ευρώ για τον νες ή τον φραπέ στο µεσαίο. Σίγουρα όλοι αυτοί οι κύριοι που στήνουν τα κυλικεία µέσα στα πλοία, έχουν ακριβοπληρωµένους νοµικούς συµβούλους και καλύπτονται «νοµικά» απέναντι σε καταγγελίες µε την αισχρή λογική τού «έχεις επιλογή στο 1,5 ευρώ» (ούτε 100 ml δεν είναι το ποτήρι αυτό).

Οσο µικρό κι αν φαίνεται αυτό το θέµα, δεν είναι και τόσο. Τα πλοία µας τον χειµώνα είναι γεµάτα ηλικι ωµένους, άρρωστους, µεταφορείς,αγρότες και γενικά πολύ κουρασµένους και παραµεληµένους ανθρώπους των νησιών µας της ακριτικής Ελλάδας. Κάνουν συχνά ταξίδια για γιατρούς, εξετάσεις, οικονοµικές διεκπεραιώσεις κ.λπ., αφού τα περισσότερα νησιά δεν έχουν υπηρεσίες. Για 10, 15 και 20 ώρες, πάνω σε άβολες καρέκλες, όταν δεν µπορούν να πληρώσουν τις πανάκριβες καµπίνες.

Εχουν δικαίωµα λοιπόν αν εµείς επιλέγουµε το φρέντο µας και το ακριβό µας σάντουιτς, αυτοί να µπορούν να πιουν έναν αξιοπρεπή καφέ µε 1,5 ευρώ.