Σκοτεινός χορός

ΑΝΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΑ. Ο «ΜαύροςΚύκνος»(«Black Swan») η οροφή της περσινής (του 2010) αµερικανικής παραγωγής. Αν όµως το συγκρίνω µε την «Αποστροφή» («Repulsion») του ΡοµάνΠολάνσκι και του 1965 και µε πρωταγωνίστρια την Κατρίν Ντενέβ, ε, τότε κάθε πέρυσι και καλύτερα.

ΤΟ story. Το αφεντικό ενός Ballet Theater (Βενσάν Κασέλ)

αποφασίζεινα «πειράξει» τη θρυλική «Λίµνη των Κύκνων» του Πιοτρ Ιλιτς Τσαϊκόφσκι(1840-1893) και να υπογραµµίσει τον ρόλο της σκοτεινής πλευράς του Μαύρου Κύκνου. ∆ηλαδή το έτερον ήµισυ της Οντέτ, της πανέµορφης κοπέλας που µόνο αν την ερωτευτεί οπρίγκιπας θα λυθούν τα µάγια, ώστε εκείνη να επιστρέψει στην ανθρώπινη µορφή της. Οµως ο Μαύρος Κύκνος αποπλανά τον πρίγκιπα κι έτσι εκείνη µέσαστην απελπισία της ελευθερώνεταιµε τον θάνατό της.

Η ΝΙΝΑ. ∆ηλαδή η µικροσκοπική (µόλις 1,60) Νάταλι Πόρτµαν. Το φαβορί των φετινών Οσκαρ. Η Νίνα, για να κερδίσει τον «µαύρο» ρόλο της, πρέπει να εγκαταλείψει την προσήλωσή της στην τεχνική της, να χάσει τον αυτοέλεγχό της και να ελευθερώσει τη σκοτεινή, καταπιεσµένη πλευρά της. Ετσι αρχίζει το µαρτύριό της. Πρώτα αυτοτραυµατίζεται γρατσουνίζοντας και µατώνοντας το δέρµα της. Επειτα αυνανίζεται, στη συνέχεια φαντασιώνεται τζιβιτζιλίκι µε µια διεστραµµένη αντίπαλό της (Μίλα Κούνις), ακόµα πλακώνεται µε την καταπιεστική µητέρα της (Μπάρµπαρα Χέρσεϊ) και στο τέλος, πάνω στο κρεσέντο της παράστασης, «βλέπει» τον εαυτό της να µαχαιρώνει την αντίπαλό της. Οθρίαµβος της ερµηνείαςπερνάει µέσα από την ταύτιση του καλλιτέχνη µε το έργο του.

Black. Το λευκό,δηλαδή το Καλό, είναι το ροµαντικό, το επιφανειακό, το ιδεαλιστικό. Το άθροισµα των «πρέπει» που µας έχει επιβληθεί από τον κώδικα της κοινωνίας. Εποµένως αυτό το Καλό µάς κάνει κακό. Αντιθέτως το black, το σκοτεινό, επειδή είναι αυθεντικό,µας κάνει καλό. Αν τοελευθερώσουµε, θα λυτρωθούµε.

ΝΤΑΡΕΝ ΑΡΟΝΟΦΣΚΙ. Η σκηνοθεσία στο κρεσέντο των τελευταίων είκοσι λεπτών είναι αριστοτεχνική. Οι επιδόσεις του θυµίζουν τις καλύτερες στιγµές του Μάρτιν Σκορσέζεκαι του Μάικλ Μαν. Οµως προσεγγγίζει το «θέµα» του εντελώςεπιδερµικά. Το φωτογραφίζει, δεν το τεµαχίζει. Η Νίνα, µια κλινική περίπτωση νεύρωσης και υστερίας. Απλώς αντέγραψε επιφανειακά τη σκοτεινή σκηνοθεσία του Ροµάν Πολάνσκι.

Να το δω;

Είπαµε, η οροφή του american cinema. Ασε που η πιτσιρικαρία µπορεί να ανακαλύψει και τη µουσική του Τσαϊκόφσκι. Αυτό πού το βάζεις!