Προσκήνιο

Ο Λετονός Αλβις Χερµάνις µε την παράστασή του «Ο ήχος της σιωπής», που παρουσίασε στη Στέγη Γραµµάτων και Τεχνών του Ιδρύµατος Ωνάση το «Νέο Θέατρο Ρίγας» το οποίο διευθύνει, επιβεβαίωσε τη δυναµική του: σε µία παράσταση συγκρατηµένα µεταµοντέρνας αισθητικής αλλά εξαιρετικά φίνα αναβίωσε, µε παραστάτες τούς ενεργά συµµέτοχους στη δηµιουργία της ηθοποιούς τού εξαιρετικά συντονισµένου συνόλου του, χωρίς ίχνος λόγου και µέσα από πολλές σύντοµες σκηνές, µινιµαλιστικά, το τέλος της δεκαετίας του ‘60. Αξονάς του, οι ουτοπικά ροµαντικές µπαλάντες των Σάιµον και Γκαρφάνκελ, στις οποίες βρήκε τον ιδεώδη καµβά για να ψιλοκεντήσει πάνω του µε φοβερή ευρηµατικότητα, µε µοναδική αίσθηση του ρυθµού, µε καταπληκτική παρατηρητικότητα, µε προσωπικό χιούµορ και µε λεπτή συγκίνηση τα ήθη µιας εποχής αντλώντας από υλικά της καθηµερινότητας. Με ανάλαφρα – αλλά καθόλου επιπόλαια και επιφανειακά – ποιητικά αποτελέσµατα.

Μία µουσικοχορευτική παράσταση µε έντονο πολιτικό υπόστρωµα και µε άξονα το τάνγκο σχεδίασαν η Εστέρ Αντρέ Γκονζάλες – που υπογράφει κείµενο και σκηνοθεσία – και η Ελλη Καραδήµου (καλλιτεχνική σύνθεση, µετάφραση, συλλογή υλικού, πρωτοβουλία). Το αποτέλεσµα µε τον τίτλο «Mala Junta. El Ultimo Tango – Το τελευταίο τάνγκο» φοβάµαι πως δεν τις δικαιώνει. ∆ιότι τα τάνγκο της παράστασης (χορογραφίες Γκαµπριέλ Μαρτίνο, Ελλη Καραδήµου, Εύη Χατζάκη) µπορεί να έχουν ενδιαφέρον και το σκηνικό του Χρήστου Κωνσταντέλλου να είναι καλαίσθητο αλλά το κείµενο είναι φοβερά αδύναµο έως αφελές δραµατουργικά και η παράσταση εξαιρετικά αµήχανη. Με έναν Γιώργο Νινιό που µοιάζει να νιώθει άβολα ανάµεσα σε ηθοποιούς οι οποίοι αγγίζουν τα όρια του ερασιτεχνισµού. Ακόµα και η ιδιαίτερα ταλαντούχα Κωνσταντίνα Τάκαλου καταφεύγει σε υπερβολές («Ολβιο»).