Τριάντα χρόνια ερασιτέχνες

Αν πάρεις βήµα βήµα τα 30 χρόνια µουσικής παρουσίας του γκρουπ µε αρχηγό τον Αργύρη Μπακιρτζή είναι η…
Βίβλος του µάρκετινγκ από την ανάποδη. Αυτό όµως είναι που χαίρεται περισσότερο η παρέα που ξεκίνησε από την Καβάλα και ετοιµάζεται να σβήσει 30 κεράκια στην Αθήνα.

Είναι υπόθεση εργασίας η ιστορία τους. Η ιστορία τους ακόµη περισσότερο. Ο Αργύρης Μπακιρτζής και οι Χειµερινοί Κολυµβητές του. O επί 35 ολόκληρα χρόνια εµπνευσµένος αρχιτέκτονας στης 12ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων πηγαινοέρχεται από το 1980 «Από το πάρκο στη Μυροβόλο» και διατηρεί αναλλοίωτη τη γλύκα (τρέλα, γοητεία) του, διατηρώντας για τον εαυτό του την πολυτέλεια να ορίζει εκείνος το πότε θα τη φέρνει στα µέρη µας.

Χειµερινοί Κολυµβητές, λοιπόν, εν δράσει ξανά για να γιορτάσουν τα 30 τους χρόνια στη δισκογραφία. Μακριάαπό συµβάσεις και πρότυπα. Λες και αυτός ο αέρας «της ζωντανής πρόβας» που χαρακτηρίζει τις παραστάσεις τους (και µάλιστα από µια φωνή που µοιάζει να τραγουδάει προς τα… µέσα) είναι µόνον η αφορµή για να ειπωθούν πράγµατα πέρα από το ίδιο το τραγούδι. Ισως ο αντισυµβατικός τρόπος µε τον οποίο αντιµετωπίζουν τα πράγµατα αντανακλά και µια στάση ζωής που ειδικά σήµερα µοιάζει αντίδοτο στο τέλµα που ζούµε.

Το µυστικό – που δεν ήταν ποτέ µυστικό τελικά – είναι αυτή η ελευθερία αλλά και η σοβαρότητα µε την οποία αντιµετωπίζουν τις εµπνεύσεις τους. Είχε πει κάποτε ο Μπακιρτζής για τη µακροβιότητα του γκρουπ: «Ολα αυτά τα χρόνια άλλοι αποχωρούν, άλλοι έρχονται. Για να έχουµε διαζύγια και γάµουςσηµαίνει ότι είµαστεένα ζωντανό συγκρότηµα. Πολλές φορές πριν ναβγούµε στη σκηνή αισθάνοµαι ότι είναι ηπρώτη φορά. Και πάντα συµβαίνει κάτι που δεν το περιµένεις».

Μέρος των ιδιόµορφων λάιβ του είναι και η ξενάγηση που µας κάνει κάθεφορά στα µονοπάτιατων σκέψεων και των εµπνεύσεών του,«διαλείµµατα» που ενίοτε κρατούν περισσότερο και από το µουσικό µέρος. Αυτή τη φορά όµωςη γιορτή θα έχει καλεσµένους και µάλλον ο οικοδεσπότης Αργύρης δεν θα προλάβει τις µεγάλες ξεναγήσεις. Ψαλτάδες, καλλιτέχνες του λαϊκού καιδηµοτικού τραγουδιού, λυρικές φωνές, ηθοποιοί, η Χορωδία του ∆ήµου Γλυκών Νερών, ακόµη και ο Τζίµης Πανούσης θα είναι στη σκηνή του «Παλλάς» γιατη γιορτή των 30 τους χρόνων. Τριάντα που λέει ο λόγος. Γιατί ο πρώτος πυρήνας – τον οποίο ξεκίνησε ο ίδιος µαζί µε τον Ισίδωρο Παπαδάµου – φτάνει στα µέσα του ‘70. Μια µικρή αναδροµή στο χθες έχει ενδιαφέρον…

«Αν δεν συναντούσα τονΠαπαδάµου δεν θα είχα ασχοληθεί µε τη µουσική» λέει. «Αυτός µου χάρισε το ένα από τα δύο µπουζούκια του όταν ήταν 15 ετών κι εγώ 18, στο πρώτο έτος τουπανεπιστηµίου. Αυτός µου έµαθε τα λίγα στοιχεία µουσικής στα οποία παρέµεινα στάσιµος τόσα χρόνια κι εγώτον παρέσυρα καµιά φορά στα µπουζούκια για να ακούσουµε Στράτο, Μπέλλου, Λαύκα, Παπαϊωάννου, Τσαουσάκη, Μάρκο, Τσιτσάνη, Μπιθικώτση, Ζαµπέτα, Κυριαζή, Γεωργακοπούλου, Γαβαλά και να ξοδεύουµε το λιγοστό χαρτζιλίκι µας σε δίσκους 78 στροφών». Η φωνή ιδιόµορφη παιδιόθεν. Το αντιµετωπίζει µε χιούµορ. «Mικρός είχα κάνει επέµβαση για κρεατάκια και αµυγδαλές. Αργότερα διαπιστώθηκε διόγκωση του ρώθωνοςκαι αργότερα λεµφαδενικός ιστός στη βάση της επιγλωττίδας». Το αποτέλεσµα; «Oι συµµαθητές µου δεν µεάφηναν να τραγουδώ µαζί τους. Θυµάµαι µια φορά στο γυµνάσιο είχαµε πάει εκδροµή και τραγουδούσαν όλοι και ο καθηγητής µαζί “ΑΣε τα τα µαλλάκια σου” και πήγα κιεγώ να τραγουδήσω και µου φώναζαν “σώπα εσύ”».

Μετά το µεταπτυχιακό που έκανε στη Ρώµη στο ∆ιεθνές Κέντρο της UNESKO για τις αναστηλώσεις, γύρισεστην Ελλάδα σε µια εποχήκατά την οποία τα πράγµατα δεν ήταν ρόδινα. «Ο Παπαδάµου µού συµπαραστάθηκε πολύ. Παίζαµε πάνω από 15 ώρες µπουζούκι την ηµέρα…». Τις πρώτες ηχογραφήσεις τις πήγαν στη Λύρα, αλλά τιςαπέρριψαν γιατί «είχαµε ήχο κανταδόρικο, εκτός εποχής. Ηταν τα τέλη του ‘74. Μετά παίζαµε κάπου κάπου στα σπίτια µας, σε καµιά γιορτή, στην ταβέρνα “∆όξα” πάνω από το τούρκικο προξενείο της Θεσσαλονίκης. Το 1979 είπαµε να κάνουµε έναν δίσκο και δηµιουργήθηκε το συγκρότηµα στη µορφή που είναι πάνω – κάτω σήµερα».

INFO

30 χρόνια Χειµερινοί Κολυµβητές στο «Παλλάς» (Βουκουρεστίου, τηλ. 210-
3213.100) την Τρίτη 11 Ιανουαρίου, στις 21.00. Εισιτήρια: 25-40 ευρώ.

Εκεί που το βιολί συνάντησε το µπουζούκι

Το 1980 βγήκε σε ανεξάρτητη παραγωγή ο πρώτος δίσκος των Χειµερινών Κολυµβητών µε τίτλο αυτό ακριβώς το όνοµα που τους… κόλλησε σχεδόν ερήµην τους. «Για να σταθεί δυνατή η έκδοση βοήθησαν πολλοί φίλοι, δανείζοντάς µας µικροποσά» θυµάται ο Αργύρης Μπακιρτζής. «Οι αντιδράσεις όµως του κόσµου ήταν εξαιρετικές. Ισως ξάφνιασε ο πρωτότυπος για την εποχή ήχος, µε τη συνύπαρξη µπουζουκιού και βιολιού. Ισως άρεσαν και τα τραγούδια. Οι µόνοι που ενοχλήθηκαν ήταν κάτι υπέρµαχοι της ανεξάρτητης παραγωγής που αντέδρασαν επειδή τυπώσαµε 4.000 δίσκους και κασέτες και όχι 300 όπως επέµειναν αυτοί. Ευτυχώς πουλήθηκαν γρήγορα και ξεχρεώσαµε. Το κακό είναι ότι εκείνος ο πρώτος δίσκος στάθηκε η αιτία να µας κολλήσει το όνοµα, λόγω του τραγουδιού…» προσθέτει.