Ετερότητες µε παρενέργειες

Προς Φοίβη Αθηναίου. Αντιγράφω το e-mail µου προς τον Αγιο Βασίλη τον κοµπιουτερά:

Αγιε µου Βασίλη, τραγουδούν τα πλήκτρα, αυτή τη σηµαδιακή χρονιά σε περιµένω µε µεγάλη αγωνία για να χτίσεις το όνειρό µου που έχει γκρεµιστεί. Μόνο αυτό το δώρο σου ζητώ κι αυτό είναι αρκετό. Γιατί µην το θεωρήσεις τόσο απλό, να χτίζεις δηλαδή από τη αρχή το γκρεµισµένο όνειρο ενός ταπεινού ανθρώπου που νιώθει ότι έχει χάσει τη γη κάτω από τα πόδια του κι ο ίδιος, άστεγος, έχει εκµηδενιστεί.

Ξέρεις, έπειτα από έναν τέτοιο φοβερό πόλεµο που τίποτα δεν έχει µείνει όρθιο – σαν να ζω πάλι τη Χιροσίµα σε άλλη ζωή – χρειάζοµαι επειγόντως τη βοήθειά σου για να ξαναχτίσω το γκρεµισµένο µου όνειρο, που µε τόσο κόπο, θυσίες, εργασία, πόνο και δάκρυ είχα χτίσει. Κι αυτά είναι υλικά που εύκολα βρίσκεις στην πιάτσα, αλλά υπάρχουν κι εκείνα τα σπάνια που είναι δυσεύρετα, η ελπίδα, η αισιοδοξία, η θετική σκέψη και ενέργεια, η προσδοκία και η αγάπη. Αυτά τα υλικά σού ζητώ να βρεις. Αν µπορούσα να τα βρω µόνη µου, δεν θα σου έγραφα τώρα αυτό το αγωνιώδες mail, αλλά θα σου έστελνα µια τρυφερή κάρτα – κι όποτε φθάσει.

Επικαλούµαι τη βοήθειά σου για να ψάξεις εσύ να τα βρεις και τα φέρεις εδώ στην πατρίδα µου που λέγεται Ελλάδα. Οπου κατοικούσα τόσα χρόνια και ξαφνικά ήρθαν αυτοί µε τα υπερσύγχρονα όπλα και µου το κατέστρεψαν µέσα σε µια νύχτα. Κι αν έχω µοχθήσει να το χτίσω. Με πιάσανε όµως στον ύπνο, την ώρα που το ονειρευόµουνα και το έχτιζα µε τα πιο φίνα υλικά, όχι εισαγόµενα, αλλά αµιγώς ελληνικά, έτσι για να ενισχύσω κι εγώ τους έλληνες παραγωγούς που αν και διαθέτουν τα προϊόντα τους λίγο πιο ακριβά, τους προσδίδουν µια φινέτσα…

Σ’ αυτήν τη µεταπολεµική εποχή που ζούµε και που η µητέρα µου επιµένει να την αποκαλεί «κατοχή», το µόνο που θέλουν όλοι αυτοί οι βάρβαροι είναι να µε αφανίσουν, να εξουδετερώσουν τις αντιστάσεις µου, να µε µικρύνουν µέχρι να µε κάνουν µια τόση δα τελεία, για να εφαρµόζω τέλεια κι αδιάκριτα στο τέλος της κάθε πρότασης που λέει ώς εδώ και µη παρέκει. Ασχετα αν σαν τελεία σηµατοδοτώ µια καινούργια πρόταση, µια καινούργια αρχή. Ακόµη κι αυτήν τη µοναδική µου ικανότητα θέλουν να εκµηδενίσουν για να µην έχω πια καµιά υπόσταση, τόσο σαν τελεία όσο και σαν άνω τελεία, ούτε καν σαν θαυµαστικό παρά µόνο σαν ένα διαρκές ερωτηµατικό – άντε να βρεις άκρη µε τα σηµεία στίξης! ∆εν τους δίνουν και πολλή σηµασία γιατί τους ενοχλεί η συµβολική τους σηµασία!

Αντε µην αργείς, Αγιε Βασίλη, φοβάµαι τόσο πολύ µόνη µου εδώ στο κρύο. Ξέρεις, αν και βρίσκοµαι στον Νότο, φέτος ενέσκηψε βαρύς χειµώνας κι όλοι εµείς οι άστεγοι δεν ξέρουµε πώς θα τα βγάλουµε πέρα. Γι’ αυτό, καλέ µου Αγιε, µην παραλείψεις να ρίχνεις συχνές µατιές στα εισερχόµενα mail σου, γιατί είσαι ο µοναδικός µας ηλεκτρονικός φίλος που µπορεί αισθητά να παρέµβει στον σκληρό δίσκο των ισχυρών µε τα θαυµαστά του software! Αν όµως έρθεις εσύ που είσαι Αγιος και χτίσεις το σπίτι µου από την αρχή για να µπω µέσα, τότε δεν θα φοβάµαι κανέναν, θα αποκτήσω δύναµη κι αντοχή, θα βρω εναλλακτικές λύσεις για να επιβιώσω, θα επινοήσω, βρε αδελφέ, κι άλλες προοπτικές, θα αρχίσω από την αρχή να ονειρεύοµαι.

Ελα, µην αργείς, δεν ξέρω πόσο θ’ αντέξω ακόµα!..

Ενα µεγάλο παιδί που πιστεύει ακόµα σε θαύµατα Ελισάβετ Ιακωβίδου < Δεν ξέρω αν ο κοµπιουτεράς ΑϊΒασίλης θα σας ακούσει, αγαπητή Ελισάβετ. Η στήλη πάντως εισακούσθηκε και πήρε ως µπουναµά το δοκίµιο του Κωνσταντίνου Τσουκαλά περί ετερότητας: «Ολες οι θεµελιώδεις αξιακές προδιαγραφές της νεωτερικότητας βρίσκονται σε συνεχή και εκρηκτική µετατόπιση. Θα µπορούσε κανείς να µιλήσει και για µετάλλαξη. Ολες οι µεγάλες λέξεις και έννοιες αλλάζουν. Μεταµορφώνονται. Καθόλου τυχαία, η ελευθερία γίνεται «δικαίωµα στην αυτοδιαφοροποίηση», η ισότητα «ισότητα ατοµικών ευκαιριών», η πρόοδος «οικονοµική µεγιστοποίηση». Οσο για την αλληλεγγύη και την αδελφότητα, αυτές παραµένουν στα αζήτητα. Και οι µεταλλαγές δεν είναι ποτέ αθώες.

Ετσι, η αιφνίδια εισβολή του «δικαιώµατος στη διαφορά» και του «πολυπολιτισµού» στο προσκήνιο δεν µπορεί να αυτονοµηθεί από τα κοινωνικά και ιδεολογικά της συµφραζόµενα. Τα νέα αιτήµατα βρίσκονται σε ευθεία συνάρτηση µε τις παρενέργειες της παγκοσµιοποίησης, την κατάρρευση των κλειστών πολιτικών οντοτήτων, την αποδυνάµωση των σταθερών εθνικών ταυτοτήτων και την αποσάθρωση του Κράτους Πρόνοιας»…