Αντώνης Φωστιέρης

Από τους σημαντικότερους και στοχαστικότερους ποιητές της γενιάς του ΄70 με γλώσσα διαυγή και καίρια. Ανθρωπος διακριτικός και σεμνός έχει προσφέρει στην ποίηση και από τη θέση του εκδότη, με το περιοδικό «Η Νέα Ποίηση» και, βέβαια- έχοντας συνεργάτη τον Θανάση Νιάρχο- με τη «Λέξη» που γίνεται φέτος 30 χρονών.

Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;

Χρόνου παρατατικού, χρόνου αορίστου, σπανιότερα χρόνου μέλλοντος .

Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;

Η έκπληξη πως ξημέρωσε ακόμη μια μέρα.

Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;

Βλέποντας, για πολλοστή φορά, τον «Δικτάτορα» του Τσάπλιν.

Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;

Η αποστασιοποιημένη προσήλωση στα πράγματα.

Το βασικό ελάττωμά σας;
Η αποστασιοποιημένη προσήλωση στα πρόσωπα.

Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;

Σε όσα στρέφονται εναντίον του εαυτού μας.

Η τελευταία φορά που κλάψατε;

Παρακολουθώντας στην Κάλυμνο τον «χορό του Μηχανικού», με τον χορευτή να τρεκλίζει μιμούμενος βουτηχτή χτυπημένο απ΄ τη νόσο των δυτών.

Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;

Με καμία, φυσικά. Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;

Ολοι εκείνοι που, κάτω από την επίπεδη επιφάνεια της καθημερινότητας, μπορούν να διακρίνουν την ποίηση της κάθε στιγμής. Που διαβάζουν την ποίηση απ΄ το ανοιχτό βιβλίο του κόσμου. Χωρίς καν να ξέρουν το αλφάβητό του. Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Στα κρημνώδη σύνορα της μνήμης και της λήθης.

Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;

Οι Προσωκρατικοί, πρωτίστως ο Ηράκλειτος.

Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;

Την εντιμότητα, την ευθύτητα, τη συνέπεια.

… Και σε μια γυναίκα;
Τη σταθερότητα, την ευαισθησία, την ανεκτικότητα.

Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Ο Μπαχ των «Βρανδεμβούργειων Κοντσέρτων».

Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;

Συγγνώμη, είναι ερώτηση αυτή αντάξια ενός Προυστ;

Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Στα παιδικά μου χρόνια, το Χωρίς οικογένεια του Εκτορος Μαλό. Στην παρατεταμένη έως σήμερα εφηβεία μου, Τα εις εαυτόν του Μάρκου Αυρήλιου.

Η ταινία που σας σημάδεψε;
Η εφιαλτικά προφητική «Μετρόπολις» (1926) του Φριτς Λανγκ.

Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;

Από τους ξένους, ο Ολλανδός Μ. Κ. Εσερ. Από τους σύγχρονους Ελληνες, ο Σόρογκας, ο Τέτσης, ο Φασιανός, ο Ψυχοπαίδης.

Το αγαπημένο σας χρώμα;
Το μαύρο. Το «φαεννότατον έρεβος» του Σοφοκλή, που θανατώνει και ξαναγεννάει όλα τα χρώματα. Σαν τη σιωπή, που περιέχει σύμπαντα τον λόγο.

Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;

Τον Θοδωρή και τον Νικόλα. Τους γιους μου.

Το αγαπημένο σας ποτό;
Η ψημένη ρακή της Αμοργού. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;

Για τα δέκα χρόνια σπουδών στα νομικά. Τα έχασα αριστεύοντας. Τι απεχθάνεστε περισσότερο;
Την πραγματική πραγματικότητα, όταν δεν την αρδεύει η ελπίδα του ανέλπιστου.

Οταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;

Το διάβασμα. «Και μες στην Τέχνη πάλι, ξεκουράζομαι απ΄ τη δούλεψή της».

Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Τα επώδυνα, επαίσχυντα και ταραχώδη τέλη της ζωής ημών.

Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;

Γράφοντας. Η λογοτεχνία, εξ ορισμού, ψεύδεται ασύστολα απέναντι στο πασιφανές. Για να εγκαθιδρύσει, μερικές φορές, μιαν Αλήθεια υπέρτερη.

Ποιο είναι το μότο σας;
«Ηθος ανθρώπω δαίμων». Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;

Χωρίς άτοκες δόσεις θανάτου. Ορθιος και με σώας τας φρένας. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;

«Καλωσόρισες στην ανυπαρξία». Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Μελαγχολικής ταραχής, από τη μυστική βοή των επερχομένων.