Δύο κόσμοι διαφορετικοί

Ο Λιόσα στην αφήγησή του αντικρύζει δυο κόσμους. Αυτόν του ορθού λόγου κι εκείνον της μαγικής σκέψης. Ο πρώτος πατάει στο μπετόν αρμέ της Δύσης: την αναπόδραστη λογική, τον δυτικό ανθρωπισμό, την επιθετική κουλτούρα του Δυτικού που καταπίνει τα πάντα.

Ο δεύτερος αναπτύσσεται στο άγνωστο για τον άνθρωπο του δυτικού κόσμου έδαφος της μαγικής πρόσληψης του κόσμου. Εδώ η καρτεσιανή λογική δεν έχει θέση.

Το μεγαλύτερο επίτευγμα του Λιόσα εδώ, βρίσκεται ακριβώς στο σημείο όπου αρκετοί κριτικοί ανίχνευσαν την αδυναμία του. Στην προσπάθειά του να αφηγηθείέξω από την πολιτισμική περιχαράκωση του δυτικού- ιστορίες ενός άλλου, μαγικού, κόσμου. Ισως η προσπάθειά του να συμπληρώσει το εγχείρημα με μια ψυχαναλυτικού τύπου ερμηνεία της εμμονής του Μασκοφόρου να μην ήταν τόσο απαραίτητη.

Πάντως ο εμπαθής Λιόσα, ανιχνεύεται στη δυναμική μιας αφήγησης που προσπαθεί να χωρέσει τα πάντα.